Από το νόμο της Διαμαντοπούλου 4009 που ψηφίστηκε το 2011 ξεκίνησε μια επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Φαίνεται ότι μετά την περσινή επίθεση στο προσωπικό διοικητικής και τεχνικής υποστήριξης των πανεπιστημίων, που αποδυνάμωσε την υποστήριξη της εκπαίδευσης, η κυβέρνηση έχει βάλει μπροστά να υλοποιήσει το νόμο σε όλες τις διαστάσεις. Σε αυτό το παιχνίδι υπονόμευσης του πανεπιστημίου και του δημόσιου χαρακτήρα του, έχουν μπει και οι καινούριες πρυτανικές αρχές, οι οποίες έχουν εκλεγεί με τις διατάξεις του νόμου και αποκλείουν όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα από τα Συμβούλια Διοίκησης.

 

Τα ζητήματα που προκύπτουν αυτή την περίοδο είναι οι διαγραφές των φοιτητών, η υπονόμευση γενικότερα αυτού που όλα τα προηγούμενα χρόνια γνωρίζαμε ως φοιτητική μέριμνα και των παροχών που δίνονταν για να μπορούν οι φοιτητές να σπουδάσουν. 

Στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, συγκεκριμένα, ο πρύτανης για να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των φοιτητών και των εργαζομένων, έβγαλε το πλέον αυταρχικό του πρόσωπο.

 

Με αφορμή μια κινητοποίηση δυο φοιτητικών συλλόγων, κλείδωσε το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου. Κλείδωσε τους εργαζόμενους μέσα, από την προσέλευση μέχρι την αποχώρησή τους και δεν έδινε σε κανέναν τη δυνατότητα να μπει. Αυτό αντιστοιχεί σε ένα μοντέλο που υπάρχει στο μυαλό του κ. Φορτσάκη και των κυβερνώντων, στην ουσία ένα πανεπιστήμιο αποξενωμένο από την κοινωνία. Να το καταργήσει από δημόσιο χώρο επικοινωνίας των ανθρώπων, με το πανεπιστήμιο, με τις ιδέες του, με τις αντιλήψεις του.

 

Η αντίδραση των φοιτητών αλλά και των εργαζομένων ήταν δυναμική και αυτό το κλείσιμο για μια βδομάδα, καταφέραμε να το ακυρώσουμε. Έτσι αναγκάσαμε τον κ. Φορτσάκη να αναδιπλωθεί. Δεν φαίνεται όμως να παραιτείται από τα σχέδιά του να επιβάλλει στο ίδρυμα τις αντιλήψεις του και να υπηρετήσει την κυβερνητική πολιτική. Γι’ αυτό συνεχίζει, όπως είδαμε και την Πέμπτη 30 Οκτώβρη, στη συνεδρίαση της Συγκλήτου. Εκεί προσπάθησε να απομονώσει το συλλογικό όργανο του πανεπιστημίου, τη Σύγκλητο, από τα υπόλοιπα κομμάτια της πανεπιστημιακής κοινότητας.

 

Ο πρύτανης θέλει ένα πανεπιστήμιο που οι φοιτητές να μη μιλούν, να μη διεκδικούν. Το ίδιο κι οι εργαζόμενοι. Να μην κινητοποιούνται, να μην απεργούν, να μη διεκδικούν αυτά που θέλουν.

 

Εμείς από την πλευρά μας, ο Σύλλογός μας, συμπορευόμαστε με τους φοιτητές. Συμπορευόμαστε γιατί κατανοούμε τις αγωνίες τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και δε θέλουμε σε καμία περίπτωση να μπουν φραγμοί στη μόρφωση της σπουδάζουσας νεολαίας. Δεν θέλουμε να σπουδάζουν σε ένα περιβάλλον που δε θα μπορούν να σκέφτονται, να αναπτύσσουν την κριτική σκέψη, να αμφισβητούν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και του συστήματος στο οποίο ζούμε.

 

Γι’ αυτό και θα συνεχίσουμε αυτό τον αγώνα. Να αποκρούσουμε τα σχέδια της κυβέρνησης αλλά και των ιθυνόντων που θέλουν πραγματικά να οδηγήσουν το πανεπιστήμιο σε κατάρρευση και να το μεταλλάξουν σε μια ανώνυμη επιχείρηση, ανοιχτή στις ορέξεις των δυνάμεων της κερδοσκοπίας.

 

Έχουμε μπροστά μας την πανελλαδική κινητοποίηση στις 6 του Νοέμβρη, που έχουν προκηρύξει οι φοιτητικοί σύλλογοι. Εμείς θα έχουμε απεργιακή κινητοποίηση εκείνη την ημέρα και επιδιώκουμε την ίδια στάση να κρατήσει και η ομοσπονδία μας. Επίσης θα προσπαθήσουμε να συνεργαστούμε με τους άλλους φορείς της εκπαίδευσης, την ΟΛΜΕ και τη ΔΟΕ, να κάνουμε μια κοινή προσπάθεια για να έρθουν στο επίκεντρο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει συνολικά η δημόσια εκπαίδευση. Γιατί η επίθεση δεν είναι μόνο στην τριτοβάθμια, αλλά είναι συνολικά στη δημόσια εκπαίδευση. Στα σχολεία, γίνεται η επίθεση στα Λύκεια που στόχο έχει να βάλει φραγμούς στη μόρφωση της νεολαίας.

 

Ελπίζουμε σε μια μεγάλη κινητοποίηση με τους μαθητές, τους φοιτητές, τους δασκάλους και τους καθηγητές. Θα επιδιώξουμε να πάρει ευρύτερα χαρακτηριστικά. Να στηριχθεί από το εργατικό κίνημα. Το ζήτημα της εκπαίδευσης, να ταρακουνήσει τα θεμέλια του μνημονιακού καθεστώτος. Επίσης έχουμε μπροστά μας το τριήμερο της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Όχι μόνο είναι επίκαιρα τα διδάγματα και τα συνθήματα του Πολυτεχνείου, αλλά είναι αναγκαίο η φετινή επέτειος να πάρει χαρακτηριστικά όπως και τότε. Αμφισβήτηση του καθεστώτος. Να μπουν τα θεμέλια για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και των μνημονιακών πολιτικών, που επιδεινώνουν τη θέση των πολιτών, ιδιαίτερα τη νεολαία και την καθιστούν μια γενιά που διακατέχεται από το συναίσθημα της «χαμένης γενιάς» και στρέφει το βλέμμα της στο εξωτερικό και τη μετανάστευση για να επιβιώσει. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα έγκλημα σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και του μέλλοντός της, να μεταναστεύουν σήμερα οι νέοι επιστήμονες. 

 

                            

Το τελευταίο τετράμηνο του 2013 έγινε στα πανεπιστήμια μια μεγάλη κινητοποίηση η οποία διήρκησε 97 μέρες. Αυτή η κινητοποίηση ξεκίνησε ενάντια στις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις. Όμως στη διάρκεια πήρε συνολικότερα χαρακτηριστικά. Υπερασπιζόμασταν τις δουλειές μας, το δημόσιο πανεπιστήμιο, και ήρθαμε σε ευθεία σύγκρουση με την πιο ακραία μορφή της μνημονιακής κυβέρνησης, που ήταν ο αυταρχισμός.

 

Εκεί οικοδομήσαμε τα πρώτα στοιχεία συνεργασίας και συμπόρευσης με το φοιτητικό κίνημα αλλά και με άλλους φορείς. Δημιουργήσαμε μια παρακαταθήκη και σαν τέτοια θέλουμε σήμερα να τη συνεχίσουμε. Την προσπάθεια όλα τα τμήματα της πανεπιστημιακής κοινότητας να συμπορευτούν, να βρούμε το νήμα σύνδεσης με τα υπόλοιπα κομμάτια της εκπαιδευτικής κοινότητας. Να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης για υπονόμευση της δημόσιας εκπαίδευσης συνολικά και να βάλουμε κι εμείς ένα λιθαράκι στην ανατροπή αυτού που ζούμε. Που οδηγεί στην καταστροφή των ζωών μας και ιδιαίτερα των ονείρων και των ελπίδων της νεολαίας.

 

 

Η 7 Νοέμβρη του 2013, ήταν η μέρα που η κυβέρνηση αποφάσισε ότι την πολιτική του μαύρου στην ενημέρωση, θα την επιβάλλει και με τα ΜΑΤ. Και μ’αυτή την έννοια, επειδή κι εμείς έχουμε δεχτεί τον αυταρχισμό στον αγώνα μας, θα είμαστε στην κινητοποίηση. Για να μην περάσει το μαύρο στην ενημέρωση. Γιατί στα μέτωπα που ανοίγονται σε κάθε μέρος, σε κάθε χώρο, πρέπει να βρούμε ένα νήμα σύνδεσης.

 

Για να έχουμε το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό που θα αντιμετωπίσει τις πολιτικές του αυταρχισμού, της λιτότητας, της ανεργίας, είναι η ανατροπή αυτής της κυβέρνησης. Και κάθε κοινωνικός αγώνας που υπερβαίνει τα όριά του και συνδέεται με τους κοινωνικούς αγώνες που συμβαίνουν σε κάθε γωνιά της χώρας, είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας για να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να έρθουν καλύτερες μέρες για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.