Να διαλυθεί το ΝΑΤΟ

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στη Λισαβόνα την Παρασκευή και το Σάββατο παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ λες και ήταν σύνοδος λευκών περιστερών. Η παρουσία του Ρώσου προέδρου, Μεντβέντεφ, υποτίθεται ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την ειρήνη και την ασφάλεια μιας και ο παλιός κύριος εχθρός του ΝΑΤΟ, η Ρωσία, τώρα είχε ρόλο εταίρου. Αυτή την εκδοχή θέλησε εξάλλου να προωθήσει και ο Ομπάμα ο οποίος σχολίασε το γεγονός ως “βαρετό, επειδή όλοι μας συμφωνούμε σε όλα”.

Στην πραγματικότητα ήταν μια σύνοδος πολέμου και σε αυτό που “συμφώνησαν όλοι” ήταν να συνεχίσουν να στηρίζουν την κατοχή του Αφγανιστάν αλλά και το άπλωμα της αντιπυραυλικής ασπίδας. Το βασικό καθήκον της Συνόδου ήταν να επικυρώσει τη νέα δεκαετή στρατηγική του ΝΑΤΟ, μιας και μόλις έληξε η ισχύς του προηγούμενου τέτοιου κειμένου που είχε υπογραφεί το 1999. Αν συγκρίνει κανείς τη φετινή σύνοδο με αυτή του '99 μπορεί όντως να δει έντονες διαφορές και μ' αυτήν την έννοια η παρουσία της Ρωσίας σηματοδοτεί πολλά.

Η σύνοδος του '99 έγινε στην Ουάσινγκτον ακριβώς τις μέρες που τα βομβαρδιστικά της Συμμαχίας άρχιζαν να σαρώνουν τη Σερβία. Η δεκαετής στρατηγική συνεπώς που υπογράφηκε τότε ήταν κυριολεκτικά αιματοβαμένη. Πάνω στα συντρίμια και τους νεκρούς άμαχους της Σερβίας θα χτιζόταν το δόγμα που ήθελε το ΝΑΤΟ να κινείται προς τα Ανατολικά και να περικυκλώνει τη Ρωσία πιο στενά από ό,τι μπορούσε στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Τότε ήταν που έγιναν δεκτές για πρώτη φορά η Τσεχία, η Πολωνία και η Ουγγαρία σαν νέα μέλη του ΝΑΤΟ. Και σε αυτές τις χώρες, παλιές δορυφόρους της Ρωσίας, ήταν που θα στηριζόταν κυρίως η συμφωνία για ανάπτυξη νέων πυραυλικών συστημάτων, υποτίθεται ενάντια σε “κάθε είδους” απειλή. Οι πύραυλοι του Ιράκ, όπως και οι πύραυλοι του Ιράν σήμερα, εξυπηρετούσαν μόνο σαν δικαιολογία.

Η διαφορά με το σήμερα δεν είναι ότι όλη αυτή η στρατηγική έχει ξεχαστεί. Ισα ίσα, από τότε το ΝΑΤΟ προχώρησε κι άλλο προς τα Ανατολικά, εντάσσοντας τις χώρες της Βαλτικής, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και άλλες χώρες της Βαλκανικής. Ομως, ήταν η πραγματικότητα που φρέναρε τα μεγαλεπήβολα σχέδια. Η Ρωσία δεν μπορούσε να αντιμετωπίζεται ανοιχτά ως στόχος μετά την ήττα των αμερικάνικων σχεδίων στο Ιράκ, το βάλτωμα της κατοχής και στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αλλά πάνω απ'όλα μετά το φιάσκο που έπαθε η Γεωργία το καλοκαίρι του 2008 όταν η προσπάθειά της να κινηθεί ως πιόνι των ΗΠΑ στη νότια Οσετία συντρίφτηκε από το ρώσικο στρατό. Η ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, παρότι ήταν τα δυνατά χαρτιά της κυβέρνησης Μπους, εγκαταλείφθηκαν. Τώρα, ο Μεντβέντεφ μπορεί να παρουσιάζεται ότι συζητάει για την ανάπτυξη της αντιπυραυλικής ασπίδας που “παραδόξως” είχε σαν κύριο στόχο τη Ρωσία. Με το γλαφυρό τρόπο που το δημοσίευσε ο Ρώσος πρέσβης στο ΝΑΤΟ, “Οι κυνηγοί του ΝΑΤΟ κάλεσαν την αρκούδα-Ρωσία να πάνε μαζί κυνήγι για λαγούς. Και η αρκούδα αναρρωτήθηκε: Μα γιατί κρατάνε καραμπίνες για κυνήγι λαγού;”

Αν είχε κανείς αμφιβολία για το αν πραγματικά άλλαξε η κυρίαρχη στρατηγική του ΝΑΤΟ, απάντηση δίνει η παρουσία της Μαντλίν Ολμπράιτ στη Λισαβόνα. Η Υπουργός που το 1999 ηγήθηκε της επίθεσης κατά της Σερβίας και συνέταξε το Δεκαετές ΝΑΤΟϊκό δόγμα εκείνης της χρόνιας, έγραψε και φέτος το βασικό σχεδίασμα της απόφασης. Ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως και ο Κώστας Σημίτης εκείνη την εποχή στέκεται στην πλευρά των συνενόχων. Πέρα από τα κούφια λόγια για τη σημασία της ρωσικής συμμετοχής στη Σύνοδο, ο Παπανδρέου πήρε μέρος επιβεβαιώνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να στηρίζει ενεργά την κατοχή του Αφγανιστάν με στρατιωτική παρουσία, τον έλεγχο στην Ανατολική Αφρική με τις φρεγάτες στα ανοιχτά της Σομαλίας αλλά και με τη Βάση της Σούδας που βλέπει το ρόλο της να αναβαθμίζεται στο πλαίσιο της αναδιάταξης των ΝΑΤΟϊκών βάσεων στην περιοχή.

Η Αντίσταση σε Ιράκ και Αφγανιστάν αλλά και το αντιπολεμικό κίνημα δεν θα αφήσουν τις δυνάμεις της κατοχής και του πολέμου να “βαρεθούν”, όπως βαρέθηκε ο Ομπάμα στη Σύνοδο, σε κανένα από τα μέτωπα μέχρι να σηκωθούν και να φύγουν οριστικά.