Το απεργιακό κίνημα. Συμπεράσματα από την απεργία στους Δήμους

“Η απεργία ξεκίνησε με αρκετή επιφύλαξη από τους εργαζόμενους γιατί και ο τρόπος που είχε κινηθεί η Ομοσπονδία το προηγούμενο διάστημα -με μια 24ωρη σήμερα, με μια νέα 24ωρη τον επόμενο μήνα και βλέπουμε- αλλά και η εξαγγελία της, ότι 'πάμε για μια 24ωρη στις 19 Νοέμβρη και αποχή το Σαββατοκύριακο και βλέπουμε την Κυριακή τι γίνεται', προϊδέαζε τον κόσμο ότι ήταν άλλη μία 24ωρη και τέλος. Δε ξεκίνησε δηλαδή με μια προοπτική ότι αυτή τη μάχη θα την δώσουμε και θα την κερδίσουμε. Γι’ αυτό και η πρώτη συγκέντρωση είχε μικρή συμμετοχή.

Η απόφαση της Κυριακής, παρόλο που ξανά ήταν διστακτική με τη διατύπωσή της για δύο 24ωρες και όχι για 48ωρη που θα κλιμακωθεί με επαναλαμβανόμενες, άλλαξε το κλίμα αμέσως. Επειδή οι εργαζόμενοι είναι με τον αγώνα και την κλιμάκωση ενάντια στην κυβέρνηση, την τρόικα και τα μνημόνιά τους -από την περασμένη Ανοιξη η βάση διεκδικούσε την κλιμάκωση του αγώνα με μια σειρά Σωματεία που ζητούσαν με αποφάσεις συνελεύσεων απεργία διαρκείας- η συνέχεια δημιούργησε την ελπίδα ότι αυτή τη μάχη θα τη δώσουμε. Παρά τις οργανωτικές αδυναμίες που είχε η απόφαση και η υλοποίησή της –συνέλευση την επόμενη μέρα που χρειάζεται οργάνωση για να ειδοποιηθεί ο κόσμος κλπ- αρκετές συνελεύσεις συζήτησαν στα σοβαρά ότι αυτή η απεργία έχει προοπτική και ο κόσμος ανταποκρίθηκε. Απέργησε την Τρίτη, συμμετείχε και στη συγκέντρωση. Η πορεία ήταν τριπλάσια από την Παρασκευή.

Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή, που οι εργαζόμενοι βγήκαν στην απεργία, η ηγεσία σύσσωμη αποφάσισε το κλείσιμο. Είναι απαράδεκτο το πώς έγινε, με μία δέσμευση προφορική ότι θα υπογράψουμε ΣΣΕ στις αρχές Δεκέμβρη. Αυτό φυσικά είχε αντίκτυπο στον κόσμο που πείστηκε να συμμετέχει στον αγώνα και ξαφνικά τον πουλάει η ηγεσία του με ‘προφορικές δεσμεύσεις’.

Συνελεύσεις

Το επιχείρημα ότι λήφθηκαν υπόψη και οι αποφάσεις της πλειοψηφίας των σωματείων, είναι γελοίο. Οχι μόνο γιατί δεν έγιναν τόσες πολλές συνελεύσεις που έβγαλαν όχι στην απεργία -μάλλον σε αποφάσεις διοικητικών συμβουλίων αναφέρεται η ΠΟΕ-ΟΤΑ- αλλά και γιατί αν μετά την Τρίτη και το μαζικό συλλαλητήριο στην Αθήνα ξαναγίνονταν συνελεύσεις, χωρίς καμιά αμφιβολία η πλειοψηφία θα αποφάσιζε συνέχεια. Αλλά δεν έδωσαν καν τη δυνατότητα για νέες συνελεύσεις.

Οι αγώνες είναι μπροστά μας. Γιατί και με το ενιαίο μισθολόγιο που έρχεται να μας περικόψει κι άλλο τους μισθούς και με τον Καλλικράτη που θα απολύσει χιλιάδες συμβασιούχους, ακόμα και για αορίστου χρόνου μιλάνε, η σύγκρουση είτε το θέλει η ηγεσία είτε όχι, θα δοθεί. Και πρέπει να οργανώσουμε τη βάση με τέτοιο τρόπο ώστε να αναγκάζει την ηγεσία να προχωράει, να μην την αφήνει να κάνει πίσω. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητες οι απεργιακές επιτροπές που θα παίρνουν στα χέρια τους την οργάνωση του αγώνα, με ενημερώσεις, περιοδείες, περιφρουρήσεις. Και στην κρίσιμη στιγμή, θα αναλαμβάνουν και την ηγεσία του αγώνα και δεν θα αφήνουν οποιαδήποτε Εκτελεστική να διαπραγματεύεται με το υπουργείο και να αποφασίζει μόνη της. Εχουν γίνει προσπάθειες σε αυτή την κατεύθυνση, χρειάζεται να απλωθούν παντού.

Σίγουρα αυτή τη στιγμή υπάρχει απογοήτευση που έκλεισε η απεργία. Παρόλα αυτά θα συνεχίσουμε, θα ξεκινήσουμε πάλι τις περιοδείες και τις ενημερώσεις για τις 15 Δεκέμβρη. Θεωρώ ότι είναι κομβική απεργία, ανάλογα πως θα οργανωθεί και πως θα εξελιχτεί, θα καθορίσει και τη συνέχεια. Οπως έγινε το προηγούμενο διάστημα που με τη συμμετοχή του κόσμου αναγκάζονταν οι γραφειοκράτες να αποφασίζουν την επόμενη απεργία και μετά την επόμενη. Ετσι θα γίνει και τώρα με την απεργία στις 15 Δεκέμβρη”.