Οχι στην αναστολή, σπάστε την επιστράτευση. Οι Ναυτεργάτες έχουν τη δύναμη να νικάνε

Η απεργία της ΠΝΟ είχε καθολική συμμετοχή. Για μία εβδομάδα τα πλοία έμειναν  δεμένα στα λιμάνια, χωρίς να μπορεί να σπάσει την απεργία ο απεργοσπαστικός μηχανισμός των εφοπλιστών ή των ΜΜΕ που κραύγαζαν ότι η απεργία των ναυτεργατών καταστρέφει τη ζωή των κατοίκων στα νησιά. Η απόφαση της ΠΝΟ για νέα 48ωρη πάρθηκε γιατί πολλά πρωτοβάθμια σωματεία ζητούσαν την συνέχιση της απεργίας με ανακοινώσεις τους.


Η κυβέρνηση πανικόβλητη από την συνεχιζόμενη επί μία εβδομάδα απεργία των ναυτεργατών επικαλέστηκε την περίπτωση της “πολιτικής κινητοποίησης”, κάνοντας χρήση του άρθρου 18 του Νομοθετικού Διατάγματος του 1974 με το επιχείρημα ότι συντρέχουν λόγοι εθνικού συμφέροντος και ότι υπάρχει «επείγουσα κοινωνική ανάγκη».

Ωστόσο και παρά τον εκβιασμό της επιστράτευσης, η εκτελεστική επιτροπή της ΠΝΟ που συνεδρίασε αμέσως μετά την ανακοίνωση του υπουργού στον καταπέλτη του πλοίου «Κρήτη ΙΙ», αποφάσισε ομόφωνα τη συνέχιση της απεργίας, επικεντρώνοντας την απεργία μόνο στο λιμάνι του Πειραιά, όπου βρίσκεται το 90% των πλοίων της ακτοπλοΐας, έτσι ώστε να είναι πιο εύκολη η περιφρούρηση.

Όμως η κυβέρνηση προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Σύμφωνα με καταγγελίες συνδικαλιστών, τα ξημερώματα της Τρίτης και ενώ είχε αρχίσει το Λιμεναρχείο να παραδίδει στον πλοίαρχο κάθε πλοίου τα φύλλα πορείας των ναυτεργατών που υπηρετούν σε κάθε ένα από αυτά, μεταφέρθηκαν δύο πλοία το “Ιθάκη” και το “Νάξος” στο χώρο του τελωνείου, ο οποίος είναι περικυκλωμένος από κάγκελα. Με τη βοήθεια των ΜΑΤ και του Λιμενικού απαγόρευσαν την είσοδο των συνδικαλιστών και με εκβιασμούς και απειλές ανάγκασαν το πλήρωμα να φορτώσει τα πλοία και να φύγουν.

Μετά από το σπάσιμο της απεργίας σε δύο πλοία, η ΠΝΟ συνεδρίασε εκτάκτως και αποφάσισε την αναστολή της απεργίας “προκειμένου να μην εκφυλιστεί”, κάνοντας στην ουσία στροφή 180 μοιρών από όσα είχαν αποφασιστεί το προηγούμενο μόλις βράδυ. Την πρόταση για την αναστολή την έκαναν τα σωματεία της ΠΕΜΕΝ και της ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ και υιοθετήθηκε από την πλειοψηφία της ΠΝΟ χωρίς να γίνει ψηφοφορία.

Μέτωπο

Η απεργία των Ναυτεργατών μπορούσε να νικήσει. Πρώτον, γιατί η δύναμη της απεργίας είχε στριμώξει και την κυβέρνηση και τους εφοπλιστές. Ο Διαμαντίδης πριν από την κήρυξη της επιστράτευσης έφτασε σε σημείο να παρακαλά την ΠΝΟ για τριήμερη αναστολή προκειμένου να υπογραφεί συλλογική σύμβαση εργασίας. Δεύτερον, η πίεση της απεργίας είχε σπάσει ακόμα και το μέτωπο των εφοπλιστών. Ηδη η Ένωση Πορθμείων, η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών και ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας, είχαν αναγκαστεί να υπογράψουν συλλογική σύμβαση για το 2010 και άρα η ΠΝΟ μπορούσε με την κλιμάκωση της απεργίας να πιέσει για να επεκταθεί και στα ακτοπλοϊκά πλοία.

Τρίτον, η απεργία των ναυτεργατών είχε αρχίσει να ξεσηκώνει τη συμπαράσταση των εργαζόμενων και της νεολαίας του Πειραιά. Την ίδια ώρα που η Εκτελεστική της ΠΝΟ συνεδρίαζε στο πλοίο “Κρήτη ΙΙ” για να αποφασίσει την στάση της μετά την ανακοίνωση της επιστράτευσης, εκατοντάδες συμπαραστάτες ήταν συγκεντρωμένοι μπροστά στους καταπέλτες των κρητικών πλοίων ύστερα από κάλεσμα του ΠΑΜΕ και συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΕΠΑΣΣ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Το γεγονός μάλιστα ότι την επόμενη ημέρα Τρίτη 30/11, το Εργατικό Κέντρο Πειραιά αποφάσισε να καλέσει 24ωρη απεργία συμπαράστασης στους ναυτεργάτες είχε αρχίσει να δημιουργεί ενθουσιασμό. Ήταν ανοιχτό το ενδεχόμενο το πρωί της Τρίτης το λιμάνι του Πειραιά να πλημμύριζε από τον κόσμο που ήθελε να δώσει απάντηση στην κυβερνητική επιστράτευση και να στείλει μήνυμα αλληλεγγύης στους απεργούς ναυτεργάτες, που παλεύουν να σπάσουν την πολιτική της κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων που επιβάλει το μνημόνιο και η κυβέρνηση.

Κάτι ανάλογο είχε γίνει στη διάρκεια της προηγούμενης απεργίας διαρκείας των ναυτεργατών τον Φλεβάρη του 2006. Και τότε η κυβέρνηση είχε προχωρήσει σε επιστράτευση και το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες κόσμος, φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι από όλους τους χώρους να συγκεντρωθούν στο λιμάνι του Πειραιά, δείχνοντας την αλληλεγγύη τους. Με αυτόν τον κόσμο, ακόμα και μετά το σπάσιμο της απεργίας σε δύο πλοία τα ξημερώματα της Τρίτης, θα μπορούσαν να περιφρουρηθούν τα δεκάδες πλοία τα οποία παρέμεναν δεμένα στο λιμάνι.

Ωστόσο κανείς από την πλειοψηφία της ΠΝΟ δεν ήθελε να επαναληφθεί κάτι τέτοιο. Ακόμα και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ που έχουν την πλειοψηφία στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά παρα το γεγονός ότι κάλεσε απεργία, δίστασαν να καλέσουν τους απεργούς σε μία απεργιακή συγκέντρωση το πρωί της Τρίτης, που θα μπορούσε να δώσει άλλη δυναμική στην απεργία για να συνεχίσει μέχρι τη νίκη.

Η μάχη ενάντια στη διάλυση των ΣΣΕ χρειάζεται να συνεχιστεί. Η πανεργατική απεργία στις 15 Δεκέμβρη χρειάζεται να μετατραπεί σε έναν απεργιακό σεισμό που θα στείλει το μήνυμα και στην κυβέρνηση και στην τρόικα ότι το εργατικό κίνημα έχει τη δύναμη να ανοίξει το δρόμο για νέες απεργίες διαρκείας και να γκρεμίσει το μνημόνιο. Αλλά χρειάζεται ταυτόχρονα να παλέψουμε και για το δυνάμωμα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε κάθε χώρο δουλειάς, που δεν θα φοβάται τη δύναμη των απεργιών και θα χτίζει την ενότητα των αγώνων από τα κάτω μέχρι τη νίκη