8 Δεκέμβρη: 24ωρη απεργία στις συγκοινωνίες. “Να βγούμε στα κάγκελα, να κάνουμε απεργίες. Είναι μονόδρομος”

Μια βδομάδα νωρίτερα, την Τετάρτη 1 Δεκέμβρη, έγινε κοινή συγκέντρωση των εργαζόμενων στα ΜΜΜ στη 1μμ στο θέατρο Περοκέ, όπου οι εργαζόμενοι του ΗΛΠΑΠ  πραγματοποιούσαν γενική συνέλευση (με στάση εργασίας των τρόλεϊ 11πμ-3μμ).

Η δύναμη που έχουν οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες είναι τεράστια, μπορεί να τσακίσει το μνημόνιο, παλιό και επικαιροποιημένο. Για να γίνει αυτό χρειάζεται κλιμάκωση με απεργίες διαρκείας, όπως υποστηρίζει ο Αντώνης Σταματόπουλος στην διπλανή συνέντευξη. Μαζί του συμφωνούν οι χιλιάδες εργαζόμενοι στη βάση των συνδικάτων. Αυτό φάνηκε στην συγκέντρωση που οργάνωσε η Συντονισμός των ΜΜΜ στο ξενοδοχείο Τιτάνια την περασμένη Τετάρτη με τον χώρο να γεμίζει ασφυκτικά από εργαζόμενους, πολλοί από τους οποίους πήραν και το λόγο για να διεκδικήσουν από τις ηγεσίες τους “αγώνα εδώ και τώρα”. Φάνηκε και την επόμενη μέρα, 25 Νοέμβρη, στη στάση εργασίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, με τη μαζική συμμετοχή των συγκοινωνιών στη συγκέντρωση. Ο αγώνας ξεκινά στις 8 Δεκέμβρη και πρέπει να συνεχίσει, σίγουρα στις 15 Δεκέμβρη στην Πανεργατική και με απεργία διαρκείας αμέσως μετά. Αυτο θα είναι το κεντρικο θέμα συζήτησης, η προοπτική των 48ωρων επαναλαμβανόμενων απεργιών, στη γενική συνέλευση των εργαζόμενων του ΜΕΤΡΟ την Πέμπτη 2/11.

Συνέντευξη με τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων ΜΕΤΡΟ, Αντώνη Σταματόπουλο

Η κυβέρνηση έχει δηλώσει πως σε όλες τις αστικές συγκοινωνίες αλλά ειδικά στο ΜΕΤΡΟ θέλει να βάλει χέρι. Εσείς βρισκόσαστε εδώ και καιρό σε κινητοποιήσεις. Τι είναι αυτό που σας βγάζει στους δρόμους;

Καταρχήν εδώ στο ΜΕΤΡΟ δεν περιμένουμε να μας βάλει χέρι, μας έχει βάλει ήδη χέρι. Εδώ και 8-9 μήνες βιώνουμε 250 απολύσεις εκπαιδευμένων συναδέλφων που δούλευαν σαν σταθμάρχες, σαν οδηγοί, σαν τεχνίτες, και οι απολύσεις τους έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα λειτουργίας του ΜΕΤΡΟ. Από τα κλειστά ακυρωτικά μηχανήματα που η διοίκηση θέλει να τα δώσει σε εργολάβους –κάτι που εμείς έχουμε απαγορεύσει- μέχρι την συντήρηση των τρένων που πλέον κινούνται χωρίς να έχουν τον καθημερινό έλεγχο που είναι αναγκαίος βάζοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των μεταφορών.

Αν πάτε σε ώρα αιχμής στην Αττική θα δείτε πως δεν χωράει στην αποβάθρα ο κόσμος αφού τα τρένα έχουν καθυστερήσεις δύο, τρία και τέσσερα λεπτά παραπάνω από τα κανονικά τους δρομολόγια. Κάποια στιγμή σίγουρα θα έχουμε ατύχημα και να δούμε ποιος θα το χρεωθεί. Ένα τρανταχτό παράδειγμα των πολιτικών επιλογών της διοίκησης και της κυβέρνησης είναι το παράδειγμα των κηπουρών. Μια υπηρεσία που επέβλεπε όλους τους κήπους των σταθμών με μόλις τέσσερις εργαζόμενους και στοίχιζε λιγότερο από 150.000 ευρώ το χρόνο, τους απολύει για να δοθούν όλες αυτές οι υπηρεσίες σε εργολάβους που θα στοιχίζουν 400.000 ευρώ.

Μιλάνε για μισθολογικές περικοπές, μιλάνε για απολύσεις. Για 100, ακόμα και για 200 νέες απολύσεις. Αν το πάρεις λογικά, η ενοποίηση των μέσων σταθερής τροχιάς ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ και ΤΡΑΜ σημαίνει νέος γύρος απολύσεων. Εμείς επιμένουμε, να επανέλθουν οι συνάδελφοι γιατί έχουμε σοβαρό πρόβλημα λειτουργίας και να μας επιστρέψουν τα λεφτά που μας έκοψαν. Τα λεφτά αυτά μας τα πήραν παράνομα.

Και επίσης λέμε καμιά αύξηση στο εισιτήριο. Επιμένουμε πως δεν θα πληρώσει ο επιβάτης –η νεολαία, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, όλοι αυτοί που σήμερα βρίσκονται στη μέση της επίθεσης- τα δικά τους χρέη. Αν θέλουν να κόψουν λεφτά, να ξενοικιάσουν τα πολυτελή κτήρια που έχουν μισθώσει οι διοικήσεις και φτάνουν τις 50.000 και 60.000 ευρώ το μήνα και να χρησιμοποιήσουν τα άδεια γραφεία που υπάρχουν μέσα στα αμαξοστάσια. Έχουν νομική υπηρεσία που αποτελείται από 6 δικηγόρους αλλά όταν έρχεται η ώρα να χτυπήσουν στα δικαστήρια τους εργαζόμενους προσλαμβάνουν άλλους απ’ έξω πληρώνοντας 90.000 ευρώ στο γραφείο του Παπασταύρου γιατί ξέρουν ότι οι δικοί μας θα λειτουργήσουν προς όφελος των εργαζόμενων. Πετάνε λεφτά δεξιά και αριστερά και ταυτόχρονα απολύουν κόσμο, ενώ ζητάνε να υπογράψουμε ατομικές συμβάσεις με 600 και 700 ευρώ.

Αυτές τις μέρες στις φιλοκυβερνητικές εφημερίδες αναδείχθηκε ένα Σχέδιο Β για τις συγκοινωνίες. Στην ουσία η κυβέρνηση απειλεί πως αν δεν αποδεχτούν οι εργαζόμενοι τα μέτρα, τότε υπάρχει ένα «βαρύτερο σχέδιο», δηλαδή απ’ ευθείας ιδιωτικοποιήσεις όπως πήγε να κάνει ο Μητσοτάκης στην δεκαετία του '90. Ποια πρέπει να είναι η απάντηση των εργαζόμενων;

Εμείς επίσημα δεν ξέρουμε τίποτα. Αυτό που ακούμε είναι πως το σχέδιο έχει δυο σκέλη. Το ένα είναι τα μέσα σταθερής τροχιάς και το άλλο έχει να κάνει με τον ΟΑΣΑ και την ΕΘΕΛ. Το συνολικό σχέδιο μιλάει για ενιαίο μητροπολιτικό φορέα ο οποίος θα επιβάλει ενιαίο μισθολόγιο στα 600 ευρώ και σε όποιον αρέσει. Γι’ αυτό ξεκινάει τώρα με την επίθεση στις συλλογικές συμβάσεις και προσπαθεί να επιβάλει ατομικές.

Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να αγωνιστούμε για αυτά τα πράγματα. Δεν γίνεται με στάσεις εργασίας και διαμαρτυρίες. Εδώ θέλει δυνατές απεργίες και απεργίες διαρκείας. Η πρότασή μας από την πλευρά του σωματείου των εργαζόμενων στο ΜΕΤΡΟ είναι ξεκάθαρη. Απέναντι στις επιθέσεις αυτές πρέπει να βγούμε στα κάγκελα να κάνουμε απεργίες. Είναι πλέον μονόδρομος.

Όλοι λένε: «πάμε όλοι  μαζί». Μαζευόμαστε στο Τιτάνια πριν λίγες μέρες και αποφασίζουμε «πάμε για κινητοποιήσεις». Τελικά έσπασε αυτή η απόφαση στην πορεία.

Αλλά ξαναμαζευτήκαμε χτες στον ΟΑΣΑ, «πάμε όλοι μαζί», βγήκε ένα συντονιστικό με όλους τους προέδρους από όλα τα συνδικάτα για να πάμε σε κοινό αγώνα. Ξεκινάμε την Τετάρτη 1/12 από τον ΗΛΠΑΠ που οι εργαζόμενοι έχουν Γενική Συνέλευση και μετά όλοι μαζί θα κάνουμε πορεία διαμαρτυρίας στο υπουργείο Οικονομικών και υπάρχει και πρόταση για κατάληψη αν ο υπουργός δεν μας δεχτεί. Την επόμενη Τετάρτη 8/12 αποφασίσαμε 24ωρη. Πιστεύω να πάμε ενωμένοι όλοι και να το εννοούμε αυτό που λέμε.

Η 24ωρη στις 8/12 να είναι προειδοποιητική, και να είναι μόνο η αρχή. Να πάμε σε απεργία διαρκείας. Όσοι μιλάνε για διάλογο παίζουν βρώμικο παιχνίδι. Τον έχουμε εξαντλήσει τον διάλογο. Έχουμε κομμάτια της ΠΑΣΚΕ που μας λένε πως πρέπει να είμαστε διαλλακτικοί, περισσότερο διπλωμάτες. Πόσο περισσότερο, εδώ μας λένε ψέματα από μήνα σε μήνα. Πλέον απέναντί μας έχουμε τους εργαζόμενους και για αυτούς πρέπει να αγωνιστούμε. Πρέπει να δώσουμε αυτοπεποίθηση να βγούμε και να τα κλείσουμε όλα. Δυο εβδομάδες; Ένα μήνα; Απεργία διαρκείας μέχρι να τους γονατίσουμε.

Την προηγούμενη χρονιά είχαμε 7 πανεργατικές απεργίες και έχουμε και άλλη μια Πανεργατική Απεργία στις 15 του Δεκέμβρη. Ανοίγει η συζήτηση για το πώς πάμε παρακάτω. Τι πιστεύεις;

Πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Στις απεργίες των οικοδόμων και στους αγώνες τους τις προηγούμενες δεκαετίες. Δεν παίρναμε αύξηση και «τα σπάζαμε όλα». Και τώρα μας κόβουν τα λεφτά και είναι η ώρα να τους απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο. Οι συνδικαλιστές που μιλάνε για διάλογο σήμερα προδίδουν τους εργαζόμενους. Παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης. Είναι ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση θέλει να απολύσει κόσμο και να κόψει μισθούς. Δεν θέλουν να δώσουν ούτε ένα ευρώ. Δεν θέλουν να προσλάβουν ούτε έναν άνθρωπο. Δεν θέλουν δικαιώματα για κανέναν. Δεν υπάρχει ούτε μία ΔΕΚΟ που να την έχει δεχτεί ο Ρέππας. Δεν έχει να μας πει τίποτα και το ξέρουμε. Έχουν πάρει απόφαση να τα ξετινάξουν όλα. Άρα αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να μπούμε στην λογική του διαλόγου.

Σήμερα δεν νοείται συνδικαλιστής που να είναι με το μνημόνιο. Τελεία και παύλα. Και αυτό ξεκινάει από τις ΔΕΚΟ και τον δημόσιο τομέα. Εδώ που ο συνδικαλισμός είναι δυνατός. Αν εμείς δεν μιλήσουμε ενάντια στις πολιτικές του μνημονίου, πώς περιμένουμε να μιλήσουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που χτυπιούνται από παντού; Εμείς πρέπει να πάρουμε πάνω μας αυτή τη μάχη και να τραβήξουμε και τους υπόλοιπους.

Προσωπικά ξεκίνησα μέσα στον αντιδικτατορικό. Πήγα φυλακή για τους αγώνες μου ενάντια στη χούντα μαζί με τον μπαρμπά-Γιάννη τον Χαραλαμπόπουλο, και στην συνέχεια στο συνδικάτο οικοδόμων του Πειραιά έδινα αγώνες για πολλά χρόνια. Τότε δεν είχαμε συναλλαγή με τις διοικήσεις και τους εργοδότες. Αγωνιζόμασταν μέχρι τέλος. Μετά ήρθαν όλα αυτά, που έβλεπες τους συνδικαλιστές να είναι χέρι-χέρι με την εργοδοσία και γίνονταν βουλευτές και υπουργοί. Εκεί πρέπει να ξαναπάμε πάλι. Χέρι-χέρι με τους εργαζόμενους στο δρόμο για να τους ανατρέψουμε.

Και βλέπουμε πλέον ολόκληρα πραξικοπήματα μέσα στις συνδικαλιστικές παρατάξεις. Όποιος συνδικαλιστής πάει να σηκώσει κεφάλι προς όφελος των εργαζόμενων, τον τρώνε. Και αυτές οι εντολές δεν είναι εντολές της τρόικα αλλά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των συνδικαλιστών που την στηρίζουν. Υπάρχουν συνδικαλιστές σήμερα που κάνουν πλάτες στην κυβέρνηση για να περάσει αυτά τα μέτρα. Είναι ξεκάθαρο αυτό.

Βλέπουμε απεργίες σε διάφορους κλάδους. Επτά μέρες οι ναυτεργάτες. Πέντε μέρες οι Δήμοι. Απεργία στα ΜΜΕ και στους γιατρούς του ΙΚΑ. Πόσο σημαντικό είναι να δούμε έναν συνολικότερο συντονισμό των απεργιακών αγώνων;

Όποιο πρόβατο βγαίνει μόνο του από το μαντρί το τρώει ο λύκος. Όσες φορές αγωνιστήκαμε μόνοι μας, μας βγάλανε παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες. Φτάσαμε σε αδιανόητες αντιδημοκρατικές καταστάσεις, του όποιος απεργήσει να απολύεται. Πρέπει να πηγαίνουμε όλοι μαζί και να είμαστε αλληλέγγυοι. Αυτό που κάνουν η Εργατική Αλληλεγγύη και η Επιτροπή Αλληλεγγύης Συνδικαλιστών και Συνδικάτων, που προσπαθούν να ενώσουν, να πάμε όλοι μαζί σε έναν κοινό αγώνα, σε ένα κοινό μέτωπο. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Αλλιώς είσαι ενωμένος και αλλιώς μόνος σου. Όσοι πάνε να σπάσουν αυτά τα κοινά μέτωπα των εργαζόμενων, που προσπαθούν να διασπάσουν τον κοινό μας αγώνα, δουλεύουν για την τρόικα, την κυβέρνηση και την εργοδοσία και είναι προδότες του αγώνα.

Τη συνέντευξη πήρε ο Κυριάκος Μπάνος