Πανελλαδικό Συμβούλιο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Mε τη σκέψη στον Λένιν

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα η αντικαπιταλιστική αριστερά έγινε η μαμή των εκλογών. Ήταν η μαμή που ξεγέννησε μια μεγαλύτερη αριστερά. Χρειάστηκε η αντικαπιταλιστική αριστερά να οργανώσει μια τέτοια πολιτική μάχη που να αναδείξει όλα τα μεγάλα ζητήματα για να βγει πιο δυνατή όχι μόνο η ίδια, αλλά όλη η αριστερά.

Είναι η διάψευση μιας λογικής που τόσο πολύ ακούσαμε, που λέει ότι όταν πολώνεις πολιτικά, όταν αναδεικνύεις όχι μόνο τις μάχες, τους αγώνες και τις απεργίες, αλλά ανοίγεις την πολιτική προοπτική, τη διαγραφή του χρέους, το θέμα του ρατσισμού και των μεταναστών, τότε απομονώνεσαι. Γιατί η εργατική τάξη είναι τάχα πίσω από μας. Αποδείχτηκε ότι η εργατική τάξη είναι μπροστά από την αριστερά και μετά βίας κατάφερε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη βοήθεια του ΣΕΚ, να βρεθεί μπροστά από αυτήν την εργατική τάξη και την πρωτοπορία της. Υπήρχε κίνδυνος να βρεθεί από πίσω.

Βρέθηκε μπροστά, επειδή έδωσε αυτόν τον χαρακτήρα στην εκλογική μάχη, σε όλους τους εργατικούς χώρους γινόταν συζήτηση για το χρέος. Προβάλαμε ένα ψηφοδέλτιο που είχε 6 μετανάστες στην Αθήνα. Επειδή ο κόσμος ήταν πολύ δυνατός, ήρθε και έδεσε με την αντικαπιταλιστική αριστερά.

Η άλλη πλευρά τα έχει βάψει μαύρα. Το ΠΑΣΟΚ είναι ο μεγάλος ηττημένος, όπως και αν τα εμφανίζουν. Μάλιστα, είναι ο μεγάλος ηττημένος στην πιο δύσκολη στιγμή της κυβέρνησης και της κυρίαρχης τάξης. Έχουν μπροστά τους επαναδιαπραγμάτευση, αν όχι του χρέους, τουλάχιστον του χρόνου που θα ξεπληρώνουν το χρέος. Αυτό που δεν υπολογίζανε είναι ότι αυτά θα συμβαίνανε μέσα σε περίοδο Ιρλανδίας. Τώρα που η χρεοκοπία δεν απειλεί μόνο την Ελλάδα, αλλά την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και είναι ανοιχτό μέχρι πού μπορεί να φτάσει.

Η Ιρλανδία διαπραγματεύεται το χρέος, για να μπει στο γνωστό ταμείο που θα της εξασφαλίσει 100 δις με επιτόκιο γύρω στο 6%. Η Ελλάδα έχει μπει σε αυτό το ταμείο με επιτόκιο 5,2%. Η Ιρλανδία τώρα διαμαρτύρεται γιατί έχει διαφορετική αντιμετώπιση. Το ζήτημα είναι ότι η Ιρλανδία δείχνει το μέλλον της Ελλάδας. Επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους και καινούργιο δάνειο, αυτό σημαίνει ότι στον επόμενο γύρο η Ελλάδα θα μπει με ψηλότερα επιτόκια.

Έχουν αρχίσει τεράστιοι καυγάδες εσωτερικά στην ΕΕ χωρίς να ξέρουν πού θα φτάσουν. Στο μόνο που μπορούν και συμφωνούνε είναι η γενική επίθεση στην εργατική τάξη, ένα πρόγραμμα λιτότητας σαν αυτό που έχει μπει στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία.

Πάνε να λύσουν τα προβλήματά τους με επίθεση, αλλά βρίσκουν αντίσταση μέσα από την εργατική τάξη και τη νεολαία. Η αντίσταση γενικεύεται, δεν περιορίζεται. Έχει φτάσει και σε χώρες όπως στην Ιταλία που ανεβαίνουν στην Πίζα και ρίχνουν πανό, όπως ανεβαίνουν στον Παρθενώνα και τον καταλαμβάνουν και έτσι ξετυλίγεται η «μάχη των συμβόλων». Πέρα από τις κινητοποιήσεις που συμβολίζουν το θυμό, όμως, δυναμώνουν και οι απεργίες. Αυτά έχουν να αντιμετωπίσουν όλες οι κυρίαρχες τάξεις και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Ο Παπανδρέου βγήκε στην τηλεόραση και είπε ότι χαιρετίζει τον Κόουεν γιατί αντί να παραιτηθεί όπως έκανε ο Καραμανλής, έμεινε για να περάσει το πρόγραμμα λιτότητας. Αυτό που δεν λέει ο Παπανδρέου είναι ότι το πιο πιθανό είναι ότι καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να περάσει αυτόν τον προϋπολογισμό στην Ιρλανδία. Πολύ πιθανό να πάνε σε εκλογές χωρίς προϋπολογισμό. Αυτή μπορεί να γίνει γρήγορα και η μοίρα του Παπανδρέου.

Δεσμευμένη

Η κυβέρνηση είναι δεσμευμένη από την τρόικα να περάσει μέσα σε ένα εξάμηνο 59 νόμους από τη Βουλή. 21 από αυτούς τους νόμους θα περάσουν το Δεκέμβρη. Ένας από τους πιο σκληρούς νόμους προσπαθεί στην πράξη να περάσει την απαγόρευση των απεργιών. Επιδιώκουν τέτοια μέτρα επειδή ξέρουν τι αντιστάσεις προκαλεί όλο τους το πρόγραμμα. Θέλουν επίσης να περάσουν το νόμο για το χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων με τις «επιχειρησιακές συμβάσεις».

Μια κυβέρνηση που ξεκίνησε το φθινόπωρο με ταχτική τη «σαλαμοποίηση», ότι τάχα δεν θα έκανε μια ακόμα γενική επίθεση όπως έκανε πέρσι την Άνοιξη, τώρα προκαλεί ξανά τη γενίκευση. Σχεδίαζαν ότι θα σφάξουν τις ΔΕΚΟ μία-μία, αλλά η πορεία της κρίσης τούς φέρνει ξανά αντιμέτωπους με την προοπτική της γενικευμένης σύγκρουσης με όλη την εργατική τάξη. Δεν μπορούν να απομονώσουν κανένα κομμάτι που παλεύει. Αυτό φαίνεται ήδη από τη δυναμική των απεργιών.

Η ΠΝΟ έχει συμπληρώσει μια εβδομάδα απεργίας. Όλος ο κόσμος σιχαίνεται τους εφοπλιστές και καταλαβαίνει τη σημασία του αγώνα των ναυτεργατών. Το ίδιο ίσχυε και για την απεργία στους Δήμους και γι’ αυτό έτρεξαν να την κλείσουν άρον-άρον με ψεύτικες υποσχέσεις που αποδέχθηκε η ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Η κινητοποίηση στις 25 Νοέμβρη από τρίωρη στάση μετατράπηκε σε απεργία των ΔΕΚΟ και η ΓΣΕΕ αναγκάστηκε να υπογράψει το κάλεσμα. Είχαμε μπροστά τη ΔΕΗ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, συνενωθήκαμε με την ΕΑΒ και μια σειρά από χώρους της ΑΔΕΔΥ. Η Πανεργατική απεργία στις 15 Δεκέμβρη βρίσκεται στη μέση αυτού του κύματος, αναγκάστηκαν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ να την κηρύξουν για τον Προϋπολογισμό, αλλά παίρνει χαρακτήρα συνέχειας της γενικευμένης εργατικής αντίστασης.

Μπροστά μας έχουμε πολιτικές μάχες για να στηρίξουμε τους εργατικούς αγώνες και τις απεργίες, πολιτικές μάχες για να στηρίξουμε την αντιρατσιστική και αντιφασιστική καμπάνια, πολιτικές μάχες για να μεγαλώσουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά και να γενικεύσουμε την εκστρατεία για το πάγωμα του χρέους.

Ένα ιστορικό παράδειγμα που χρειάζεται να το έχουμε στη σκέψη μας είναι ο ρόλος του Λένιν μετά την επανάσταση του Φλεβάρη το 1917. Το Φλεβάρη, η επανάσταση ανέτρεψε τον Τσάρο και ανέβασε μια αστική κυβέρνηση στην εξουσία. Η αριστερά της εποχής πίστευε ότι αυτό ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί. Στήριξε την αστική κυβέρνηση, τη λεγόμενη Προσωρινή, και σε αυτή τη στήριξη μπήκαν ακόμα και οι Μπολσεβίκοι που είχαν δώσει όλες τις μάχες.

Ο Λένιν έλειπε. Έτρεξε να μπει στη Ρωσία, αφού πρώτα έστελνε γράμματα καλώντας την ηγεσία των Μπολσεβίκων να σταματήσει να στηρίζει την κυβέρνηση. Όταν έφτασε στο σταθμό της Πετρούπολης, ο Λένιν άρχισε να μιλάει με τον κόσμο. Με εκείνο τον κόσμο που ήταν μπερδεμένος, αλλά ήξερε να πουλάει την Πράβδα μέσα στο εργοστάσιο του, τον κόσμο που είχε οργανώσει τα σοβιέτ. Ήξερε ότι αν κέρδιζε αυτόν τον κόσμο, θα κέρδιζε και τη μάχη να αφήσουν τη λάθος γραμμή της υποστήριξης της Προσωρινής κυβέρνησης και να στραφούν στη γραμμή «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ». Και την κέρδισε αυτή τη μάχη ο Λένιν.

Μέσα στον κόσμο

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να βρεθούμε σε συνθήκες Φλεβάρη του ’17 για να δούμε τις αναλογίες. Υπάρχουν ολόκληρα κομμάτια της αριστεράς που έχουν μάθει να κοιτάνε προς τα πίσω, που οι ιδέες τους και ο τρόπος που οργανώνουν είναι αυτό που είχαν μάθει μέχρι τώρα και όχι αυτό που ανοίγεται μπροστά μας. Το ΣΕΚ θα πρέπει να είναι σαν τον Λένιν και να λειτουργήσει μέσα στον κόσμο που στήριξε την άνοδο της αριστεράς γενικά και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ιδιαίτερα.

Πρέπει να μάθουμε να είμαστε μειοψηφία, αλλά όχι σέκτες. Μειοψηφία είσαι και δίνεις τη μάχη να κερδίσεις και τους άλλους, για να γίνεις πλειοψηφία. Σέκτα είσαι σαν το ΚΚΕ που απλά καταγγέλει τους άλλους και λέει ότι δεν μπορεί να γίνει αγώνας επειδή φταίνε οι άλλοι. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έφτασε εδώ γιατί δώσαμε όλες αυτές τις μάχες. Τη μάχη του ρατσισμού, τη μάχη για το χρέος, τη μάχη για την πολιτική, τη μάχη για τις απεργίες και έτσι θα συνεχίσουμε.

Αυτή τη φορά όμως δεν έχουμε μια μικρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έχουμε μια μεγάλη ΑΝΤΑΡΣΥΑ των 100.000. Άρα το να είσαι σαν τον Λένιν σημαίνει τρία πράγματα. Πρώτον, πολύ περισσότερα μέλη. Το θέμα του μεγέθους θα παίξει ρόλο το επόμενο διάστημα και μέσα στις σχολές και μέσα στους εργατικούς χώρους και μέσα στις γειτονιές. Το θέμα των μελών θα μπει σε κάθε πυρήνα. Όχι γιατί πρέπει, αλλά επειδή υπάρχει όλος αυτός ο κόσμος που μπορούμε να τον στρατολογήσουμε.

Το δεύτερο είναι το θέμα των πυρήνων. Τα μέλη λειτουργούν οργανωμένα, δεν λειτουργούν σαν άτομα. Χρειάζονται ένα δυνατό ορμητήριο που οργανώνει και τους δίνει δύναμη.

Το παράδειγμα του Περιστερίου που σπάσανε σε δύο πυρήνες πρέπει να το γενικεύσουμε. Πρέπει και μπορεί κάθε πυρήνας να σπάσει σε δύο. Δεν περιμένουμε πότε θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Κάθε περιφέρεια χρειάζεται να αποκτήσει τους διπλούς πυρήνες από αυτούς που έχει, γιατί έχουμε την ανάγκη να συνδεθούμε πολύ περισσότερο με τον κόσμο.

Το τρίτο είναι ότι οι πολιτικές μάχες έχουν έντυπα. Τις πολιτικές μάχες τις δίνουμε με την εφημερίδα και το περιοδικό. Η καλύτερη σύνδεση με όλο αυτόν τον κόσμο είναι η εφημερίδα κάθε εβδομάδα. Άρα επεκτείνουμε το δίκτυο της διακίνησης των εντύπων χέρι με χέρι, πρόσωπο με πρόσωπο.

Μόνο έτσι μπορεί το ΣΕΚ να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις που βάζει η ίδια η επιτυχία της πάνω στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θέλουμε να δημιουργήσουμε δυνατές τοπικές επιτροπές που θα γράψουν μέλη από αυτούς τους εκατό χιλιάδες, από τους εργατικούς χώρους, από τις σχολές, από τις γειτονιές.

Οι μάχες μπροστά μας είναι συγκεκριμένες, να βάλουμε μπροστά όλες τις τοπικές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τις δώσουν, ενάντια στην κυβέρνηση, για να μην περάσει κανένας από τους 59 νόμους και πάνω από όλα να μην εφαρμοστούν στην πράξη.

Η αριστερή στροφή των εκλογών μπορεί να γίνει δύναμη για να ρίξει αυτή την κυβέρνηση, για να μην αφήσει καμία από τις διάδοχες λύσεις που μπορεί να σκεφτούν, για να μην εφαρμοστεί το Μνημόνιο, για να ανοίξει το δρόμο για το πάγωμα του χρέους, για την κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση, για τη φορολόγηση των πλουσίων, για να σταματήσουν οι απολύσεις, για όλο αυτό το πρόγραμμα που μπορεί να μπει μπροστά η εργατική τάξη για να το επιβάλει και να προχωρήσει.


Διαβάστε επίσης

"Ο κόσμος χάρηκε την επιτυχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ"