Ιδέες
Ιδέες και οργάνωση για να νικήσουμε

Το πρόγραμμα σε Χανιά, Ηράκλειο

Απαντήσεις του Μαρξισμού στα πιο καυτά ερωτηματικά του κόσμου που παλεύει, έδωσε το μονοήμερο συζητήσεων που οργάνωσε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα την Κυριακή 30 Νοέμβρη στην ΑΣΟΕΕ. Ήταν η πρώτη τέτοια διοργάνωση -ακολουθούν στα Χανιά, το Ηράκλειο και τη Θεσσαλονίκη - και έδειξε, τόσο από τη συμμετοχή όσο και από τις τοποθετήσεις που έγιναν, πόσο μεγαλώνει το ακροατήριο των επαναστατικών ιδεών.

\r\n
\r\n
Ένα μονοήμερο αφιερωμένο στο Μαρξισμό δε θα μπορούσε παρά να ξεκινήσει με τη συζήτηση “Γιατί ο μαρξισμός;”. Ο Κώστας Βλασόπουλος παρουσίασε τη δύναμη των μαρξιστικών ιδεών όχι μόνο για να εξηγήσει κανείς τον κόσμο γύρω του αλλά και για να παλέψει να τον αλλάξει. Ήταν η καλύτερη εισαγωγή για όλες τις συζητήσεις του μονοήμερου, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον όλων όσων την παρακολούθησαν. Πολλοί αναφέρθηκαν σε αυτή στις επόμενες κουβέντες.
\r\n
 
\r\n
Την ίδια ώρα η Δήμητρα Κυρίλλου εξηγούσε πώς ο μαρξισμός εξηγεί την καταπίεση, στη συζήτηση “Σεξισμός, ρατσισμός και ομοφοβία”, σε τρία μέτωπα που έχουν έρθει πολύ μπροστά στην ατζέντα του κινήματος σε όλο τον κόσμο. Ακολούθησε μεγάλη συζήτηση. “Η κλιμάκωση των σεξιστικών, ρατσιστικών και ομοφοβικών επιθέσεων λογοδοτεί στην προσπάθεια των αφεντικών να φορτώσουν την κρίση τους στις πλάτες των εργατών” είπε η Αργυρή. Τις κατακτήσεις της ρώσικης επανάστασης ενάντια στην καταπίεση θύμισε η Νίκη για να πει ότι η απελευθέρωση “είναι μάχη συνολικά του εργατικού κινήματος και της ανατροπής του συστήματος”. “Το Θεατρικών Σπουδών στην Πάτρα, μία σχολή με συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες που πολλοί θεωρούσαν ως το γυναικονίτη των φοιτητών, είναι πέντε βδομάδες τώρα σε κατάληψη” ενημέρωσε η Βάσω. Την αναγκαιότητα να εξοπλιστούμε με τις επαναστατικές ιδέες σε μια περίοδο που πολύς κόσμος ψάχνει απαντήσεις σε αυτά τα θέματα ανέδειξε η Φωτεινή, ενώ για τον καθοριστικό ρόλο που έχει παίξει στο ΛΟΑΤ κίνημα η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ LGBTQ μίλησε η Μυρτώ.
\r\n
\r\n

Εργατική τάξη

\r\n
\r\n
Στο ποιος έχει τη δύναμη να ανατρέψει τη σημερινή βαρβαρότητα ήταν αφιερωμένη η συζήτηση “Γιατί η εργατική τάξη;”. Ο Λέανδρος Μπόλαρης στην εισήγησή του εξήγησε τι εννοούν οι μαρξιστές με την έννοια τάξη και γιατί επιμένουν ότι η εργατική τάξη είναι το υποκείμενο της επαναστατικής αλλαγής. Η σχέση που έχει κάποιος με τα μέσα παραγωγής, αν τα ελέγχει ή τα δουλεύει, είναι αυτό που καθορίζει σε ποια τάξη ανήκει, εξήγησε, για να αναδείξει στη συνέχεια τρία βασικά χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης που την κάνουν το υποκείμενο της αλλαγής: το τεράστιο ειδικό βάρος που έχει στην κοινωνία, αφού χωρίς αυτή και την εργασία της δεν μπορεί να υπάρξει κεφάλαιο, τη συλλογικότητά της στο τρόπο πάλης, που προκύπτει από τη συλλογικότητά της στον τόπο δουλειάς, και τη δυνατότητά της να δημιουργήσει τα δικά της όργανα δημοκρατικού ελέγχου της κοινωνίας. Τέλος εξήγησε με στοιχεία και παραδείγματα πώς οι αλλαγές που συνεχώς κάνει ο καπιταλισμός στον τρόπο παραγωγής και άρα και στην εργατική τάξη, δεν έχουν κάνει την τελευταία πιο αδύναμη και κατακερματισμένη, όπως ακούγεται συχνά σήμερα. Αντίθετα την έχουν κάνει πιο μεγάλη και ισχυρή.
\r\n
 
\r\n
Την ίδια ώρα ο Σωτήρης Κοντογιάννης παρουσίαζε τη μαρξιστική ανάλυση του συστήματος απαντώντας στο ερώτημα “Από πού προέρχονται οι κρίσεις;”. Ξεκινώντας από το βασικό στοιχείο του καπιταλισμού, το κυνήγι του κέρδους, περιέγραψε γιατί είναι ένα σύστημα καταδικασμένο να πέφτει σε κρίσεις. Στη συζήτηση πολλοί πήραν το λόγο για να εξηγήσουν γιατί ούτε ο κεϋνσιανισμός ούτε ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχουν καταφέρει να απαλλάξουν τον καπιταλισμό από την τάση του να πέφτει σε κρίση.
\r\n
 
\r\n
Στο επίσης κεντρικό αυτή την περίοδο ερώτημα γιατί να ασχολείται το αντιφασιστικό κίνημα και η αριστερά, ειδικά η επαναστατική, με τη δίκη της Χρυσής Αυγής, αφιέρωσε το πρώτο μέρος της εισήγησής του ο Θανάσης Καμπαγιάννης στη συζήτηση “Η δίκη της Χρυσής Αυγής”. “Πού κολλάει μια δίκη στα αστικά δικαστήρια με την επαναστατική παράδοση που μιλά όχι για τη διαχείριση αλλά για το τσάκισμα του αστικού κράτους και των θεσμών του;”, αναρωτήθηκε και έδωσε την απάντηση γυρίζοντας στο Λένιν και τους μπολσεβίκους που επέμεναν ότι οι επαναστάτες έχουν χρέος να παρεμβαίνουν, εκτός από το οικονομικό, στο πολιτικό και ιδεολογικό πεδίο και να βάζουν και εκεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
\r\n
 
\r\n
Στη συνέχεια εξήγησε ότι η παρέμβαση στα δικαστήρια στηρίζεται στο αντιφασιστικό κίνημα που ξέσπασε μετά τη δολοφονία Φύσσα και που δημιούργησε το συσχετισμό για τη δίωξη της Χρυσής Αυγής, ενώ θύμισε και τη δράση του ΣΕΚ τα προηγούμενα χρόνια και δεκαετίες που έδινε μάχες ενάντια στους χρυσαυγίτες παρότι η υπόλοιπη αριστερά υποτιμούσε τον κίνδυνο. Τέλος, απάντησε σε μια σειρά ζητήματα που αφορούν στη δίκη, ενώ επέμεινε και στην καμπάνια που χρειάζεται να οργανωθεί και να κερδίσει όλη την αριστερά για να καταδικαστούν οι νεοναζί.
\r\n
 
\r\n
Η συζήτηση ανέδειξε τα βήματα που έχουν γίνει στο αντιφασιστικό κίνημα με τη συμβολή της ΚΕΕΡΦΑ αλλά και τί διακυβεύεται από την εξέλιξη αυτής της μάχης. “Το 2013 η ΧΑ ήταν σε άνοδο, έχτιζε τάγματα εφόδου, άνοιγε γραφεία, κέρδιζε δημοσκοπικά”, είπε ο Τάκης Ζώτος, “Σήμερα η πορεία είναι αντίθετη και ο αποφασιστικός παράγοντας ήταν το αντιφασιστικό κίνημα”. Την επιτυχημένη καμπάνια για τον Σαχζάτ Λουκμάν θύμισε η Έλλη, τονίζοντας πόσο μεγάλη νίκη ήταν η καταδίκη των νεοναζί δολοφόνων του. “Η μάχη με τη Χρυσή Αυγή έχει σχέση και με τις πολιτικές εξελίξεις, ποιος θα είναι η αντιπολίτευση αν η αριστερά κερδίσει τις εκλογές”, είπε η Μαρία Στύλλου, “χρειάζεται να εξαφανίσουμε τη ΧΑ, αντιπολίτευση να είναι η εργατική τάξη που παλεύει και οργανώνεται”.
\r\n
\r\n

Κρατικός καπιταλισμός

\r\n
\r\n
Η συζήτηση για τα καθεστώτα του Ανατολικού Μπλοκ ήταν πάντα έντονη στην αριστερά, τόσο πριν όσο και μετά την κατάρρευσή τους. Η συζήτηση επανέρχεται ειδικά μετά την κόντρα Δύσης και Ρωσίας στην Ουκρανία και το ενδιαφέρον φάνηκε και στο μονοήμερο από το γεμάτο αμφιθέατρο στη συζήτηση “Ρωσία – Από την εργατική εξουσία στον κρατικό καπιταλισμό”. Στην εισήγησή του ο Κώστας Πίττας εξήγησε πώς η νικηφόρα ρώσικη επανάσταση του 1917 οδηγήθηκε στη σταλινική αντεπανάσταση και από εκεί στον κρατικό καπιταλισμό. Είναι κάθε επανάσταση καταδικασμένη στην αποτυχία; Περνούσε και αυτό το καθεστώς τις κρίσεις του καπιταλισμού; Ήταν αναγκαία τα σκληρά μέτρα του Στάλιν για να αντιμετωπιστεί ο φασισμός; Είναι σοσιαλισμός ο κρατικός έλεγχος; Ήταν η Ρωσία το “αντίπαλο δέος” στις ΗΠΑ, είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που απαντήθηκαν αμέσως μετά στην κουβέντα.
\r\n
 
\r\n
Η προοπτική της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές δε θα μπορούσε να λείπει σαν συζήτηση από το μονοήμερο. Στην εισήγησή του ο Πάνος Γκαργκάνας εξήγησε γιατί είναι τα όρια της ρεφορμιστικής στρατηγικής και του κοινοβουλευτικού δρόμου που οδηγούν στους συμβιβασμούς της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.
\r\n
 
\r\n
“Ο κόσμος, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την ανατολική Ευρώπη, μοιάζει ξαφνικά να φλέγεται, γιατί;” ξεκίνησε την εισήγησή του ο Γιάννης Σηφακάκης στη συζήτηση “Ιράκ, Γάζα, Ουκρανία: Τι προκαλεί τους πολέμους”. Χρησιμοποιώντας τη θεωρία του Λένιν και των άλλων επαναστατών του προηγούμενου αιώνα για τον ιμπεριαλισμό, ο ομιλητής έδωσε μια αναλυτική εικόνα για το τι συμβαίνει σε κάθε ένα από τα πολεμικά μέτωπα, δείχνοντας πόσο επίκαιρη εξακολουθεί να είναι η συγκεκριμένη μαρξιστική ανάλυση -όχι μόνο για να καταλάβουμε την κατάσταση αλλά και για το πώς θα παλέψουμε. “Γιατί η Αριστερά είναι τόσο μπερδεμένη πάνω σε αυτά τα ζητήματα;” ρώτησε η Ιωάννα στην αρχή της κουβέντας. Ήταν μια καίρια ερώτηση που άνοιξε τη συζήτηση για το πώς πρέπει να απαντά το αντιπολεμικό κίνημα και η αριστερά στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης σε αυτές.
\r\n
Το μονοήμερο έκλεισε με τη συζήτηση “Γιατί χρειαζόμαστε το επαναστατικό κόμμα”.
\r\n

Δύο καινούργιες αφίσες του ΣΕΚ διακοσμούσαν το χώρο της ΑΣΟΕΕ στον μονοήμερο Μαρξισμό την Κυριακή. Με αυτές ξεκίνησε την εισήγησή της η Μαρία Στύλλου στην τελευταία συζήτηση “Γιατί χρειαζόμαστε το επαναστατικό κόμμα;”
\r\n
 
\r\n
\r\n
\r\n
“Η μία αφίσα σας καλεί να οργανωθείτε στο ΣΕΚ γιατί θέλουμε να τονίσουμε ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει άλλος τρόπος να παλέψουμε την κυβέρνηση και το σύστημα από το να είμαστε οργανωμένοι”, είπε. “Η δεύτερη αφίσα είναι για την Εργατική Αλληλεγγύη και σας καλεί να την αγοράσετε, να τη διαβάσετε και να τη διαδώσετε. Γιατί αυτά τα δύο είναι δεμένα; Γιατί η επικοινωνία με τους χώρους, τις σχολές, τις γειτονιές γίνεται μέσα από την εφημερίδα. Αυτός είναι ο τρόπος για να επικοινωνήσεις με τον κόσμο, να κάνεις αυτό που κάνουν τα μέλη του ΣΕΚ, χέρι-χέρι κάθε βδομάδα να είσαι εκεί και να συζητάς όλα τα ζητήματα”.
\r\n
 
\r\n
Μπαίνει το ερώτημα: γιατί χρειαζόμαστε ένα επαναστατικό κόμμα και μάλιστα λενινιστικού τύπου “που βγάζει εφημερίδα, συνεδριάζουν οι πυρήνες, που συζητά συλλογικά, αποφασίζει και όλα τα μέλη εφαρμόζουν τις αποφάσεις; Γιατί όχι κάτι πιο χαλαρό, τύπου ΣΥΡΙΖΑ ή Podemos στην Ισπανία; Κόμματα όπως των μπολσεβίκων είναι μιας άλλης περιόδου του κινήματος και της Αριστεράς, λένε. Είναι λάθος αυτό. Όταν ο Λένιν έβαλε το 1900 την αναγκαιότητα ενός επαναστατικού κόμματος στη Ρωσία, με τσάρο, φεουδάρχες, εκατομμύρια αγρότες και κάποιες νησίδες εργατών σε μεγάλες πόλεις, οι αντιρρήσεις ήταν πάλι μεγάλες.
\r\n
 
\r\n
Ο Λένιν, συνεχιστής του Μαρξ, έβλεπε ότι ανοίγει μια περίοδος επαναστατική και ότι μέσα σε αυτή χρειάζεται ένα κόμμα διαφορετικό από τα υπόλοιπα εργατικά κόμματα. Έβλεπε ότι διαμορφώνεται μια εργατική πρωτοπορία, ότι η εργατική τάξη είναι ομοιογενής σαν τάξη αλλά διαφοροποιημένη στις ιδέες της, ότι υπάρχουν κομμάτια πιο προχωρημένα και άλλα πιο πίσω. Το κομμάτι της πρωτοπορίας, έλεγε, χρειάζεται να οργανωθεί ξεχωριστά σε ένα κόμμα με τη δική του στρατηγική για να αντιμετωπίσει μια περίοδο που άνοιγαν οι επανασταστατικές συνθήκες. Στο κέντρο του είναι η πολιτική συζήτηση και η κοινή δράση του συνόλου των μελών του στα πράγματα που αποφασίζονται, δηλαδή ένα κόμμα που συνδέει τη θεωρία με τη πράξη. Αυτή είναι η λειτουργία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού”.
\r\n
 
\r\n
Οι ιδέες του Λένιν δικαιώθηκαν τα επόμενα χρόνια -και ειδικά το 1914 όταν η σοσιαλδημοκρατία στήριξε τον Α’ Π.Π. επιβεβαιώνοντας την ανάγκη δημιουργίας των νέων κομμάτων που μέχρι τότε έμοιαζαν εξαίρεση. Και ξαναήρθαν στο προσκήνιο, μετά από την μακρά περίοδο της σταλινικής αντεπανάστασης, το Μάη του 1968. Κάνοντας αυτή την αναδρομή, η εισηγήτρια έθεσε τα ζητήματα του σήμερα: “Έχουμε να απαντήσουμε αν μέσα στις καινούργιες συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού, αλλά και ενός κινήματος που έχει ξαναβγεί στο προσκήνιο σε όλο τον κόσμο, μπορούμε να ξαναχτίσουμε την επαναστατική αριστερά με μεγάλο μέγεθος και ρίζες στους εργατικούς χώρους και να βάλουμε την επαναστατική προοπτική που έβαζαν πριν έναν αιώνα. Αυτό είναι το στοίχημα σήμερα. Ας κάνουμε όλοι το επόμενο βήμα”.
\r\n
\r\n

Τοποθετήσεις

\r\n
\r\n
Πολλές τοποθετήσεις έγιναν μετά την εισήγηση. Ξεχώρισαν δύο που έκφρασαν και τη διάθεση και τη σύνθεση του ακροατήριου.
\r\n
Η πρώτη από το Γιώργο Μ. συνταξιούχο από τις τράπεζες: “Είχα μια εμπειρία από το ΣΕΚ πριν 15 χρόνια. Έβλεπα τότε μια ομάδα κύρια φοιτητών και είχα μια αμφιβολία για την αναγκαιότητα ύπαρξης αυτής της οργάνωσης στα ελληνικά δεδομένα. Χαίρομαι πάρα πολύ σήμερα που βλέπω ότι εκτός από φοιτητές υπάρχουν πια εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και όχι μόνο. Χαίρομαι πολύ περισσότερο που βλέπω πολλούς συντρόφους από εδώ σε πάρα πολλές κινητοποιήσεις, ίσως είναι η μοναδική οργάνωση που αντιμετώπισε τη ΧΑ και όχι μόνο. Βλέπω σήμερα μια αισιόδοξη νότα ότι σε μια ενδεχόμενη άνοδο της αριστεράς θα παίξει καθοριστικό ρόλο στα πράγματα μετά. Είναι ελπιδοφόρο ότι ήσασταν ακούραστοι σε αυτό τον αγώνα και αυτό δίνει ελπίδα και σε μένα”.
\r\n
 
\r\n
Η δεύτερη ήταν από το Νάσο, μαθητή: “Είμαι σχεδόν 17 χρονών και γι’ αυτό θα μιλήσω με το μάτι ενός ανθρώπου που δεν έχει ζήσει πολλά. Βλέπω ότι η επαναστατική αριστερά είναι μονόδρομος και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να νικήσουμε τον καπιταλισμό. Πρέπει να διαδώσουμε αυτές τις ιδέες και να γίνουμε πιο δυνατοί. Με την εργατική αλληλεγγύη, συζητώντας στη γειτονιά, έτσι ώστε να καταφέρουμε να ανατρέψουμε αυτό το καταραμένο σύστημα”.
\r\n
Ήρθα καταρχήν στη συζήτηση για τη Χρυσή Αυγή γιατί είμαι από την Αλβανία και αυτό το πράγμα με κυνηγούσε πολλά χρόνια.
\r\n
Φοβόμουν να πω από που είμαι. Ζούσα στην Πανόρμου, το σχολείο που πήγαινα ήταν στη μαύρη λίστα, με χρυσαυγίτες. Και όταν έγιναν κόμμα στη Βουλή, δε ήξερα τι να κάνω, πώς να αντιδράσω. Ήξεραν όλοι ότι είμαι από την Αλβανία και αυτό με φόβιζε.
\r\n
 
\r\n
Δεν έφυγα για να μη δείξω ότι έχουν κερδίσει, αλλά υπήρχε φόβος. Τώρα που είναι στη φυλακή, είναι μια μεγάλη νίκη για μένα. Νόμιζα παλιά ότι όλοι μισούν τους μετανάστες, τώρα βλέπω ότι έχω συντρόφους και δε φοβάμαι να πω τον τόπο μου. Νιώθω ότι ανήκω κάπου και ότι μπορώ να παλέψω για τα δικαιώματά μου, για την οικογένειά μου, για όλο τον κόσμο, είναι δύναμη η οργάνωση. Μου άρεσαν οι τοποθετήσεις ότι το θέμα δεν είναι να κυνηγάμε τους φασίστες τη νύχτα, αλλά να σπάμε το ρατσισμό και να δημιουργούμε μαζικό κίνημα που διώχνει τους φασίστες από παντού και τους απομονώνει.
\r\n
Πιερέτα Πετάνη, Αγία Παρασκευή
\r\n

Μου άρεσε η συζήτηση για το σεξισμό, το ρατσισμό και την ομοφοβία. Είναι επιθέσεις που έχουν αυξηθεί και πρέπει να τις καταπολεμήσουμε. Με τέτοιες συζητήσεις βγάζουμε ένα συμπέρασμα, ότι μπορούμε. Μου άρεσε επίσης η συζήτηση για την ρώσικη επανάσταση το 1917. Έκαναν κάτι πολύ μεγάλο τότε και είναι έμπνευση για σήμερα.

Μαρία, φοιτήτρια Επιστήμης Υλικών, Πάτρα

\r\n
\r\n

Η συζήτηση για το ρατσισμό ήταν ενδιαφέρουσα, γιατί όταν μιλάμε για την αντικαπιταλιστική αριστερά και ότι θέλουμε να ρίξουμε τον καπιταλισμό και να αλλάξουμε την κοινωνία, πρέπει να παλέψουμε στα κοινωνικά ζητήματα. Όλοι έχουμε ένα κοινωνικό ζήτημα που μας αφορά και έχει σημασία να γνωρίζουμε από που προέρχεται, ποια πολιτική το τρέφει και πώς το παλεύουμε.

\r\n

Επίσης μου άρεσε η συζήτηση από που προέρχονται οι κρίσεις και τις απαντήσεις του μαρξισμού. Είναι εντυπωσιακό μετά από τόσα χρόνια να εξηγείς την κοινωνία σήμερα. Το κίνημα πρέπει να συνεχίσει να παλεύει όπως ήδη κάνει και αυτό όχι ο καθένας μόνος με την ιδιότητα που έχει. Οι φοιτητές μόνοι δε μπορούν, ούτε οι γκέι, ούτε οι εργάτες, ούτε οι μετανάστες, αλλά όλοι μαζί.

\r\n

Ιουλία, φοιτήτρια Λογιστικής, Πάτρα

\r\n
\r\n

Ήταν πολύ ουσιαστικές οι συζητήσεις που παρακολούθησα, χωρίς περιττά πράγματα και το κυριότερο, προχωρώντας επί της ουσίας για το αύριο. Είναι ανάγκη η οργάνωση σήμερα, οι μονάδες είναι καλές, αλλά η οργάνωση έχει μεγαλύτερο αποτέλεσμα. Συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων χρειάζεται και τέτοιες συζητήσεις βοηθάνε σε αυτή την κατεύθυνση. Ανοιχτά, με καλέσματα σε όλη την κοινωνία.

\r\n

Δημήτρης, εργαζόμενος στο ΤΡΑΜ

\r\n
\r\n

Μου άρεσε η συζήτηση για τον κρατικό καπιταλισμό στη Ρωσία γιατί μας δείχνει πώς να μην κάνουμε τα ίδια λάθη, πώς μπορεί το κίνημα αυτή τη φορά να κερδίσει. Επίσης η συζήτηση για το ΣΥΡΙΖΑ. Οι μαθητές από τις καταλήψεις φαίνεται ότι δεν επαναπαύονται πότε θα έρθει μια άλλη κυβέρνηση για να αλλάξει τα πράγματα, αλλά έχουν βγει και παλεύουν. Αυτή είναι η προοπτική του κινήματος, στο δρόμο.

\r\n

Ανέστης, 2ο Λύκειο Βριλησσίων

\r\n
\r\n

Ακούσαμε καινούργιες οπτικές, σε κάποια ήμασταν κοντά, κάποια χρειάζεται να τα ξανασυζητήσουμε. Η συζήτηση για τη Ρωσία μου άρεσε περισσότερο, ίσως γιατί είχα τις ίδιες απόψεις ότι δεν ήταν κομμουνισμός ο σταλινισμός. Γενικά είναι χρήσιμο το μονοήμερο γιατί ακούγονται πολλές απόψεις. Έχει ανάγκη το κίνημα να συζητά, να διαφωνεί και να ξεκαθαρίζει, αλλά ενωμένο να παλεύει. Δημήτρης, φοιτητής ΤΕΙ Πειραιά

\r\n
\r\n
\r\n