Πολιτική
Νέο τεύχος “ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ”: Ο δρόμος προς την ανατροπή

Πανηγυρίζουμε για την κατάρρευση της συγκυβέρνησης και των κομμάτων της άρχουσας τάξης, ενώ ταυτόχρονα οργανώνουμε τα νέα καθήκοντα της αριστεράς για τη δικαίωση των αιτημάτων του εργατικού κινήματος. Αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα του νέου τεύχους του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω που μόλις κυκλοφόρησε. 

\r\n
\r\n
Η Μαρία Στύλλου στο άρθρο της “Η πτώση της συγκυβέρνησης, η πιο βαθιά κρίση για την άρχουσα τάξη” παρουσιάζει την κατάρρευση των αστικών κομμάτων και την αδυναμία τους να ελέγξουν τις εξελίξεις. Απαντά αρνητικά στο ερώτημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εφεδρεία για την άρχουσα τάξη και εξηγεί το γιατί αυτό που φοβούνται οι από πάνω είναι το ίδιο το εργατικό κίνημα που συνεχίζει να δίνει τις μάχες. Θυμίζει τις συνεχιζόμενες μάχες της τελευταίας τετραετίας και το ρόλο της επαναστατικής αριστεράς στο κίνημα αλλά και στο ζήτημα της εναλλακτικής προοπτικής.
\r\n
 
\r\n
Στη συνέχεια, ο Πάνος Γκαργκάνας ανοίγει τη συζήτηση για το ποιά στρατηγική μέσα στην αριστερά μπορεί να βοηθήσει στη δικαίωση των εργατικών αιτημάτων. Στο άρθρο “Τι αλλαγή μπορεί να φέρει η αριστερά” εξηγεί γιατί η πολιτική κατευνασμού των αγορών από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να φέρει τη λύση. Η εργατική εναλλακτική της σύγκρουσης με το χρέος, την ΕΕ, τις τράπεζες και τους μηχανισμούς της άρχουσας τάξης είναι η απάντηση στο ότι: “Το πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα δεν είναι πώς θα παράγει περισσότερο πλούτο, αλλά πως θα περάσει ο έλεγχος στα χέρια αυτών που τον παράγουν, έτσι ώστε να γλυτώσουν από την καταστροφή που φέρνει η μειοψηφία που τώρα έχει τον έλεγχο”.
\r\n
 
\r\n
Σε αυτή τη μάχη του ελέγχου πρωταγωνιστής είναι η εργατική τάξη, όπως εξηγεί ο Λέανδρος Μπόλαρης στο άρθρο “Η εργατική τάξη και η επαναστατική εφημερίδα σήμερα”. Στο κρίσιμο ζήτημα του πως μπορεί να γίνει τάξη συλλογική δίνει δύο απαραίτητα εργαλεία. Το επαναστατικό κόμμα που παρεμβαίνει στους αγώνες και την επαναστατική εφημερίδα που “θωρακίζει” τους αγωνιστές στα δύσκολα πολιτικά ζητήματα που ανοίγουν όπως ο ρατσισμός και ο ιμπεριαλισμός, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί σαν σκαλωσιά στο χτίσιμο του εργατικού κινήματος ενημερώνοντας και θέτοντας τα πολιτικά δια ταύτα.
\r\n
\r\n

Ανάπηρη δημοκρατία

\r\n
\r\n
Ένα ακόμα “δύσκολο” πολιτικό ζήτημα που ανοίγει είναι αυτό του αστικού κράτους. Είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός, υπερταξικός; Μπορεί να εκδημοκρατιστεί; Σε αυτό επιχειρεί να απαντήσει ο Μπάμπης Κουρουνδής στο άρθρο “Κράτος και αριστερά” βασιζόμενος στη Μαρξιστική αντίληψη για το κράτος και αξιοποιώντας τη θεωρία του Λένιν. Η περίοδος των μνημονίων στην Ελλάδα είναι από τα καλύτερα παραδείγματα για την ανάπηρη δημοκρατία του. Παλεύουμε στο σήμερα για περισσότερη δημοκρατία και ταυτόχρονα “θέλουμε κάθε κυβέρνηση να νομοθετεί κάτω από την καυτή ανάσα της εργατικής τάξης μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να νομοθετεί η ίδια η εργατική τάξη”.
\r\n
 
\r\n
Τα δύο επόμενα άρθρα είναι αφιερωμένα στην εκπαίδευση. Ο Σεραφείμ Ρίζος γράφει με τίτλο “Δάσκαλοι καθηγητές ενωμένοι νικητές”, για τους αγώνες των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση και το «Νέο Λύκειο». Εξηγεί βήμα βήμα την επίθεση στα σχολεία και το γιατί αυτή είναι θέμα στρατηγικής για την άρχουσα τάξη. Χρειάζεται η οικοδόμηση ενός άλλου, εντελώς διαφορετικού σχολείου που να καλύπτει τις ανάγκες της παιδικής ηλικίας. Για να φτάσουμε εκεί, όμως, χρειάζεται στο τώρα να δώσουμε τις μάχες ενάντια στη διάλυση και τις προτεραιότητες που βάζουν τα μνημόνια για την εκπαίδευση μέσα από μια σειρά αιτήματα που καλείται ο κλάδος των εκπαιδευτικών να διεκδικήσει.
\r\n
\r\n

Καταλήψεις μαζικές

\r\n
\r\n
Η Αργυρή Ερωτοκρίτου ασχολείται με το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων ενάντια στις διαγραφές των φοιτητών και ξεσκεπάζει τα ψέματα υπουργών και πρυτάνεων σε σχέση με την επίθεση. Η προσπάθεια κλιμάκωσης των ταξικών φραγμών με το πέταμα χιλιάδων φοιτητών της εργατικής τάξης έξω από τα πανεπιστήμια, βρήκε απάντηση μέσα από τις μαζικές καταλήψεις του προηγούμενου διαστήματος. Η προοπτική για μια Παιδεία καθ’ όλα δημόσια και δωρεάν είναι ανοιχτή και περνάει μέσα από την κλιμάκωση του κινήματος και των πολιτικών αγώνων.
\r\n
 
\r\n
Ο Σωτήρης Κοντογιάννης στο άρθρο του “Οι ανταγωνισμοί πίσω από τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες(ΑΟΖ)” προειδοποιεί πως η αριστερά δεν πρέπει να υπακούσει στα εθνικά κελεύσματα γύρω από το κυνήγι των κοιτασμάτων πετρελαίου. Η φούσκα στην αγορά ενέργειας που σπάζοντας συμπαρασύρει αυτή την περίοδο την τιμή του πετρελαίου κρύβει από πίσω της την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και ένα παιχνίδι ελέγχου των ΑΟΖ- κομμάτι της είναι ο αντιδραστικός άξονα Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ- που σε καμία περίπτωση δε βγάζει κερδισμένη την εργατική τάξη. Αντίθετα το μόνο που φέρνει είναι απειλές νέων πολεμικών συρράξεων. 
\r\n
 
\r\n
Τέλος, ο Νίκος Λούντος γράφει για την “Πρόκληση του Ποδέμος” του κόμματος που προκάλεσε έκπληξη με την εκτίναξή του φέτος στην Ισπανία και που διεκδικεί την πρώτη ή τη δεύτερη θέση στις εκλογές του φθινοπώρου. Περιγράφει τα κινήματα που το έφεραν σε αυτή τη θέση αλλά και τα όρια της ηγεσίας του. Δίνει ταυτόχρονα την εικόνα της μάχης που δίνουν οι επαναστάτες που συμμετέχουν στο να συνδέσουν το πολιτικό εγχείρημα με τους αγώνες της εργατικής τάξης. 
\r\n
 
\r\n
Όπως και σε κάθε τεύχος, έτσι και σε αυτό, υπάρχει μια σειρά βιβλιοκριτικής σε νέες εκδόσεις. Εδώ θα βρείτε το βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη “Δεκεμβριανά 1944, η μάχη της Αθήνας”, το “Η κοινωνία των ίσων” του Πιέρ Ροζανβαλόν και την πρόσφατη έκδοση του Μαρξιστικού βιβλιοπωλείου για την “Ουκρανία, σταυροδρόμι Ιμπεριαλιστικών Ανταγωνισμών”, γραμμένο από τον Λέανδρο Μπόλαρη.
\r\n