...χρειάζεται την πιο σκληρή απάντηση

Σε κάθε χώρο υπάρχει οργή και απαίτηση στις ηγεσίες των συνδικάτων να βγάλουν αποφάσεις που να κλιμακώνουν την αντίσταση και από τη μεριά της εργατικής τάξης. Οι απεργιακές συγκεντρώσεις είναι η ευκαιρία να ενωθούν τα ρυάκια από κάθε εργατικό χώρο σε ένα μεγάλο πανεργατικό ποτάμι που να σπάσει τα φράγματα που μπαίνουν κόντρα στη διάθεση των εργαζόμενων να ξεσηκωθούν και να ανατρέψουν τα μέτρα λιτότητας.

Είναι ευκαιρία να βρεθούν στην ίδια συγκέντρωση οι ναυτεργάτες και οι εργαζόμενοι στους Δήμους που ήταν οι πρώτοι που βγήκαν σε αγώνες με διάρκεια, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες από το ΜΕΤΡΟ μέχρι τα λεωφορεία και τον ΟΣΕ, οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας, οι εργαζόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα που πέτυχαν να κρατήσουν την αργία της Κυριακής μετά την κήρυξη απεργίας από τις Ομοσπονδίες τους. Μαζί τους θα είναι οι φοιτητικές καταλήψεις, οι μαθητές που ξεσηκώθηκαν στις 6 Δεκέμβρη και οι εργάτες από κάθε χώρα με τα πανώ της Ένωσης Μεταναστών Εργατών, όπως έχουν κάνει όλη την προηγούμενη χρονιά. Αυτή είναι η δύναμη που μπορεί να τους σταματήσει.

Η κυβέρνηση επέλεξε τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες-εξπρές για να φέρει το πολυνομοσχέδιο-σκούπα στη Βουλή και κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς την Τρίτη 14 Δεκέμβρη για να τους ζητήσει να την στηρίξουν και να αποσπάσει τη συναίνεση τους.

Αυτοπεποίθηση

Αυτή η πολιτική απομόνωση είναι το αποτέλεσμα των απεργιών και των κινητοποιήσεων των εργαζόμενων όλο το προηγούμενο διάστημα. Οι εφτά Γενικές Απεργίες πριν από την Πανεργατική στις 15 του Δεκέμβρη, οι κλαδικές απεργίες που ξέσπασαν και στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, η 5 Μάη με το ένα εκατομμύριο κόσμου στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα όχι μόνο δεν ήταν αναποτελεσματικές κινήσεις, αλλά έχουν γεμίσει την εργατική τάξη με εμπειρίες και αυτοπεποίθηση για να συγκρουστεί με την κυβέρνηση και τα μέτρα της και να ξεπεράσει τα εμπόδια που βάζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες είναι το καλύτερο παράδειγμα. Η απόφαση τους να συντονιστούν σε απεργιακό αγώνα διαρκείας έχει δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στην κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, έχει δώσει το μήνυμα του ξεσηκωμού σε όλα τα υπόλοιπα κομμάτια των εργαζόμενων. Σε όλους τους εργατικούς χώρους η απόφαση τους έγινε αποδεκτή με χαρά και συζήτηση για το πώς μπορεί να γίνει το ίδιο παντού.

Αυτή είναι η μεγάλη μάχη που πρέπει να δοθεί σε κάθε χώρο δουλειάς. Μόνο με απεργίες διαρκείας μπορούν να ανατραπούν αυτά τα μέτρα

Την συνδικαλιστική γραφειοκρατία την έχουν βρει οι εργαζόμενοι όλο αυτόν τον καιρό απέναντι τους. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ δεν θα είχαν κηρύξει όλες αυτές τις απεργίες αν δεν υπήρχε η πίεση των εργαζόμενων από τα κάτω. Αυτός είναι και ο τρόπος για να βγουν αποφάσεις για απεργία διαρκείας σε κάθε χώρο.

Η οργάνωση μαζικών Γενικών Συνελεύσεων, η δημιουργία απεργιακής επιτροπής που να οργανώνει το χώρο δουλειάς με τη συμμετοχή όλων των εργαζόμενων και όχι μόνο των μελών των ΔΣ, η δημιουργία απεργιακού ταμείου για να μπορούν να στηριχτούν οι οικονομικά ασθενέστεροι εργαζόμενοι σε οποιοδήποτε χώρο είναι τα εργαλεία για να κοντράρουμε μικρούς και μεγάλους Παναγόπουλους που εμποδίζουν την κλιμάκωση των αγώνων. Το παράδειγμα των εργαζόμενων στα ΜΜΕ που έκαναν στην άκρη τους Σόμπολους και αποφάσισαν σε κοινή διακλαδική συνέλευση ότι πρέπει να πάνε με απεργία στα Κυριακάτικα φύλλα έχει αναγκάσει την ΕΣΗΕΑ να κηρύξει απεργία για τις 17 και 18 Δεκέμβρη εκτός από τη συμμετοχή στην Γενική Απεργία. Σε αυτή τη μάχη χρειάζεται να ξεπεραστούν και οι απόψεις που λένε ότι δεν μπορούμε να κλιμακώσουμε από όποια μεριά και αν μπαίνουν.

Είναι η στιγμή η Αριστερά να γίνει δύναμη ανατροπής στην πράξη. Να πρωτοστατήσει στην οργάνωση των απεργιών από τα κάτω και να συμπαρασύρει όλο τον κόσμο που θέλει να παλέψει σε μαζικές απεργίες διαρκείας για να ανατρέψουμε την επίθεση της κυβέρνησης και να ξεφορτωθούμε την τρόικα.