Διεθνή
Σταματήστε τους βομβαρδισμούς

Αντιπολεμική διαδήλωση στο Λονδίνο το Σάββατο 28/11

Την Τετάρτη το Βρετανικό Κοινοβούλιο ψηφίζει για ανάληψη στρατιωτικής δράσης κατά του ISIS, του αυτοονομαζόμενου "Ισλαμικού Κράτους". Αν ψηφιστεί η πρόταση της κυβέρνησης η Βρετανία θα γίνει η 13η κατά σειρά χώρα που θα βομβαρδίζει τη Συρία. 
 
Η καταπολέμηση των "τζιχαντιστών" του Ισλαμικού Κράτους δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια δικαιολογία -για αυτό κανένας δεν πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία. Ο Κάμερον είχε προσπαθήσει ξανά πέρυσι να κερδίσει την έγκριση του κοινοβουλίου για τον βομβαρδισμό της Συρίας. Την ψηφοφορία εκείνη, όμως, την είχε χάσει. Τότε ο στόχος της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας δεν θα ήταν οι θέσεις των Ισλαμιστών αλλά οι θέσεις του συριακού στρατού του "προέδρου" Μπασάρ αλ Άσαντ.
 
Η αφορμή, όπως και τώρα, ήταν ένα απάνθρωπο, τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα - η επίθεση με χημικά όπλα του στρατού του Άσαντ ενάντια στα εξεγερμένα περίχωρα της Δαμασκού που άφησε πίσω της εκατοντάδες νεκρούς. Τώρα η βρετανική αεροπορία θα βομβαρδίζει πλάι-πλάι με τον στρατό του Άσαντ τις θέσεις των "τζιχαντιστών".
 
Ο εμφύλιος πόλεμος έχει μετατρέψει ήδη σε κόλαση τη Συρία. Οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τις 250 χιλιάδες. Δεκάδες πόλεις, τα προπύργια της Συριακής "Αραβικής Άνοιξης" έχουν μετατραπεί σε σωρό από ερείπια. Οι εικόνες από την Χομς, την "πρωτεύουσα" της αντίστασης που έπεσε πέρσι, ύστερα από μια πολιορκία τριών χρόνων ξανά στα χέρια του Άσαντ θυμίζουν Αποκάλυψη. Από τα 22 εκατομμύρια των κατοίκων της προπολεμικής Συρίας 4 εκατομμύρια έχουν φύγει από τη χώρα -η πλειοψηφία ζει σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα προσφύγων της Τουρκίας και της Ιορδανίας. Άλλα 7.5 εκατομμύρια έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τα χωριά τους για να γλυτώσουν από τις βόμβες, τον πόλεμο και τη θηριωδία.
 
Στρατολογητής
 
Κανένας, ούτε ο Ομπάμα, ούτε ο Ολάντ, ούτε ο Κάμερον, ούτε ο Πούτιν ούτε κανένας άλλος από τους ηγέτες των χωρών που βομβαρδίζουν τώρα τη Συρία, δεν τρέφει την παραμικρή αυταπάτη ότι μπορεί να σταματήσει το Ισλαμικό Κράτος με τις βόμβες. 
 
Το "Ισλαμικό Κράτος" είναι το παραπροϊόν του "πολέμου ενάντια στην Τρομοκρατία". Ο στρατολογητής του είναι η απόγνωση που έχουν αφήσει πίσω τους 25 χρόνια συνεχών επεμβάσεων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ. Οι μισοί από τους γνωστούς ηγέτες του έχουν περάσει από το Άμπου Γκράιμπ και τις άλλες φυλακές-κολαστήρια των Αμερικάνων στο Ιράκ. Την περασμένη άνοιξη το αμερικανικό Πεντάγωνο κόμπαζε ότι οι μισοί στρατιωτικοί ηγέτες του ISIS έχουν εξουδετερωθεί. Το καλοκαίρι το Ισλαμικό Κράτος όχι μόνο κατάφερε να κρατήσει τα εδάφη που έλεγχε μέσα στο Ιράκ αλλά και να εξαπλωθεί ακόμα περισσότερο μέσα στη Συρία.
 
Το πραγματικό κίνητρο πίσω από τις επεμβάσεις των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Γαλλίας ή της Βρετανίας δεν είναι η "πάταξη της τρομοκρατίας", αλλά ο έλεγχος της περιοχής.
 
Η Συρία "ανήκε" παραδοσιακά, από την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και των διαβόητων μυστικών συμφωνιών Σάικς - Πικό στη σφαίρα επιρροής της Γαλλίας. Οι διεθνείς ανακατατάξεις του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα (με την κατάργηση της αποικιοκρατίας, την ανάδυση του Ψυχρού Πολέμου, την εμφάνιση του Αραβικού Εθνικισμού) έφεραν τη Συρία να είναι ανεξάρτητο κράτος πάνω στο οποίο διεκδικούσαν επιρροή οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σήμερα έχει μετατραπεί σε πεδίο βολής αυτών των ανταγωνισμών.
 
Ο πραγματικός στόχος της Γαλλίας είναι να διατηρήσει την επιρροή της στην περιοχή. Ή αν αυτό δεν είναι δυνατό, τουλάχιστον να μην αφήσει να αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή οι "άλλοι" -η Ρωσία, η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία για να αναφέρουμε κάποιους από αυτούς. Και η ίδια ακριβώς λογική κυριαρχεί σε όλες τις μικρές ή μεγάλες δυνάμεις που επεμβαίνουν σήμερα στη Συρία: αν δεν μπορούμε να την ελέγξουμε εμείς, καλύτερα να μην την ελέγχει κανένας. Το χάος, η σεχταριστική βία, ο θάνατος και η καταστροφή είναι προτιμότερα από το να πέσει η χώρα στα "λάθος" χέρια.
 
Αναμέτρηση
 
Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία βρίσκεται ήδη στον πέμπτο του χρόνο και τίποτα δεν δείχνει ότι το τέλος βρίσκεται στον ορίζοντα.
Στην πραγματικότητα ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: η κατάρριψη του Ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία έδειξε, για μια στιγμή ανάγλυφα, πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει αυτή η αναμέτρηση όχι μόνο για τους πληθυσμούς της Συρίας και της Μέσης Ανατολής αλλά για την ειρήνη στον πλανήτη ολόκληρο.
 
Τα "ειρηνευτικά σχέδια" των Μεγάλων Δυνάμεων και των τοπικών τους συμμάχων ρίχνουν συνεχώς λάδι στη φωτιά που καίει στη Μέση Ανατολή. Ο Ομπάμα, ο Ολάντ, ο Κάμερον και ο Πούτιν ούτε μπορούν, ούτε θέλουν να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο. Αυτό το καθήκον πρέπει να το πάρουμε πάνω μας. Χρειαζόμαστε ένα δυνατό αντιπολεμικό κίνημα -σαν αυτό που είχε ξεσπάσει το 2003, στις παραμονές της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ και ακόμα μεγαλύτερο- που θα αναγκάσει τις άρχουσες τάξεις μας να εγκαταλείψουν τις βλέψεις τους, να προσγειώσουν τα βομβαρδιστικά τους και να γυρίσουν πίσω στα λιμάνια τα πολεμικά πλοία.
 
Όταν απαλλαγούν από τις επεμβάσεις όλων των ιμπεριαλιστικών «σωτήρων» οι λαοί της Μέσης Ανατολής θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν και τον Άσαντ και το Ισλαμικό Κράτος και τους κάθε λογής πολέμαρχους που διαιωνίζουν τη θρησκευτική βία και τον πόλεμο.
 

Πούτιν-Ερντογάν  Καυγάς για τον εναέριο χώρο της Συρίας

Η κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού από την Τουρκία ανέβασε το θερμόμετρο της έντασης στα ύψη. Αλλά δεν ήταν ένα «ατυχές περιστατικό» ανάμεσα σε δυνάμεις που κατά τα άλλα συνεργάζονται «κατά της τρομοκρατίας». Η Τουρκία πιέζει εδώ και δυο τουλάχιστον χρόνια για τη δημιουργία μιας νατοϊκής "ζώνης απαγόρευσης πτήσεων" στη βόρεια Συρία.
Τρία βασικά κίνητρα κρύβονται πίσω από αυτή την πρόταση. Το πρώτο είναι ο πόλεμος του τουρκικού κράτους κατά των Κούρδων.
 
Η Συρία θα παραμείνει, όπως όλα δείχνουν, για πολλά ακόμα χρόνια κατακερματισμένη. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε ο Ερντογάν θα ήταν η δημιουργία στα νότια σύνορα της Τουρκίας μιας περιοχής ελεγχόμενης από το αδελφό κόμμα του PKK στη Συρία.
 
Το δεύτερο είναι το προσφυγικό: η Τουρκία φιλοξενεί ήδη 2.5 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες στο έδαφός της. Η δημιουργία μιας "ειρηνικής ζώνης" μέσα στη Συρία θα έδινε, θεωρητικά, το "δικαίωμα" στην Άγκυρα να επαναπατρίσει ένα μεγάλο κομμάτι από αυτούς -στέλνοντάς τους να ζήσουν σε στρατόπεδα προσφύγων μέσα στην ίδια τους τη χώρα.
 
Το τρίτο είναι ο ευρύτερος έλεγχος των εξελίξεων. Ο Ερντογάν έχει ταχθεί από την αρχή ενάντια σε κάθε συμβιβασμό -έστω και προσωρινό- με το καθεστώς του Άσαντ. Η δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων θα έδινε αυτόματα ώθηση στις φιλοτουρκικές αντικαθεστωτικές δυνάμεις που πολεμάνε το καθεστώς. Και φυσικά η πολεμική αεροπορία της Τουρκίας θα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιβολή αυτής της απαγόρευσης.
 
Η ρωσική επέμβαση έδωσε τέλος το περασμένο καλοκαίρι στις συζητήσεις για την απαγόρευση των πτήσεων πάνω από τη βόρεια Συρία. Ακόμα χειρότερα για τον Ερντογάν, οι πρόσφατες εξελίξεις, με την επίθεση στο Παρίσι και την κλιμάκωση των νατοϊκών βομβαρδισμών στη Συρία, συνοδεύτηκαν και από μια -επικίνδυνη για τα συμφέροντα της Τουρκίας- υπόγεια επαναπροσέγγιση ανάμεσα στη Δύση και το καθεστώς του Άσαντ. 
 
Με την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού ο Ερντογάν προσπάθησε να τη μπλοκάρει. Χωρίς επιτυχία, από ότι φαίνεται. Στο επίπεδο των δηλώσεων οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στήριξαν, είναι αλήθεια, την Τουρκία. Στην πράξη, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η Γαλλία δηλώνει τώρα έτοιμη να δεχτεί ένα "μεταβατικό καθεστώς", με τη συμμετοχή του Άσαντ, στη Δαμασκό. Και προφανώς δεν είναι η μόνη.
 
Ο Ερντογάν δεν πρόκειται, φυσικά, να παραιτηθεί τόσο εύκολα από τις επιδιώξεις του. Ούτε ο Πούτιν από τις δικές του. Ούτε ο Ολάντ. Ούτε ο Κάμερον. Ούτε ο Ομπάμα. Ούτε ο Νετανιάχου με τον οποίο αναβάθμισε τη συνεργασία ο Αλέξης Τσίπρας με την τελευταία επίσκεψή του στο Ισραήλ. Κανένας από όλους αυτούς τους ηγέτες δεν έχει το δίκιο με το μέρος του. Κανένας από όλους αυτούς δεν πολεμάει για την ειρήνη. Όσο δεν τους σταματάμε, τόσο πιο επικίνδυνη θα γίνεται η κατάσταση -όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στον κόσμο ολόκληρο.