Τέχνη Εν Κινήσει

Όχι σε κάποιο συγκεκριμένο ήχο, αλλά γενικότερα σε αυτό που λέμε ανεξάρτητη σκηνή στην Αθήνα με πυρήνα τις γειτονιές του Βύρωνα, της Καισαριανής και του Παγκρατίου. Αργότερα, επειδή ευθύς εξαρχής στις σκέψεις μας ήταν να εξελιχθεί σε μια παναθηναϊκή συλλογικότητα, εξαπλώθηκε. Σήμερα είναι μια δικτυωμένη παναθηναϊκή πολιτική-καλλιτεχνική συλλογικότητα. Κατ’ αρχήν, ξεκίνησε με μουσικούς, αλλά σήμερα έχει διευρυνθεί και το καλλιτεχνικό της επίπεδο όχι μόνο το γεωγραφικό. Χωράει μέσα και εικαστικούς και σκηνοθέτες και φωτογράφους. Θέλουμε να μην είναι μόνο μουσική, αλλά εφ’όλης της ύλης συλλογικότητα. Αυτό είναι η Τέχνη Εν Κινήσει. Στο DNA της θέλαμε να εγγράψουμε ότι είναι και πολιτική και καλλιτεχνική συλλογικότητα. Με αφορμή με αυτό που λέμε Τέχνη, να μπορείς να παρέμβεις με μια πολιτική ματιά, από την αρχή διοργανώσαμε και εξωστρεφείς εκδηλώσεις: πάρτυ, συναυλίες, φεστιβάλ. Όλα αυτά θέλοντας να απαντήσουμε στο επιτακτικό ερώτημα της εποχής μας. Να τα βάλουμε με αυτό που λέγεται εμπορευματοποίηση στην τέχνη και να αναζητήσουμε πάλι την σχέση της Τέχνης με την κοινωνία. Ενάντια στην εμπορευματοποίηση να αναδείξουμε τον κοινωνικό χαρακτήρα της τέχνης και της καλλιτεχνικής παραγωγής. Αυτός είναι ο πυρήνας της λογικής της ΤΕΚ.


Διαμαντής: Για αυτό δεν υπάρχουν και σπόνσορες σε ότι διοργανώνουμε. Ό, τι διοργανώνουμε το κάνουμε με την ενίσχυση των μελών, με την ενίσχυση των  ανθρώπων που τους αρέσει ότι κάνουμε και μας υποστηρίζουν.

Παύλος: Η ΤΕΚ δεν θέλει από τις συμμετοχές της στα κινηματικά δρώμενα να παίρνει χρήματα, αυτό είναι ενάντια στη λογική μας. Στην ΤΕΚ συμμετέχουν μέλη μπαντών, οι μπάντες έχουν κάθε δικαίωμα να παίζουν στα μαγαζιά. Στον πυρήνα της ΤΕΚ είναι το χτύπημα της λογικής της εμπορευματοποίησης, ότι η τέχνη αβαντάρεται από τη μουσική βιομηχανία και το χτύπημα της λογικής που θέλει την τέχνη να είναι υπηρέτης και αρωγός των ιδεών του συστήματος, εμείς αντιπαραθέτουμε σε αυτό την προσπάθεια να αναδείξουμε γενικά τον κοινωνικό χαρακτήρα της τέχνης, να ξαναγίνει η τέχνη οργανικό κομμάτι του κινήματος και σε αυτή τη βάση είναι υπόλογες όλες οι δραστηριότητες που κάνουμε. Επίσης, θέλουμε να ξεφύγουμε από τη λογική του DIY (Do it yourself) που συνήθως είναι μια λογική πρόχειρη. Χωρίς καλλιτεχνικά υψηλά στάνταρντς. Εμείς θέλουμε στις δραστηριότητες που κάνουμε και στα φεστιβάλ που πηγαίνουμε να παίζουμε παράλληλα με την αντι-εμπορευματική λειτουργία των διαδικασιών μας και των δράσεων μας να έχουμε υψηλά στάνταρτς. Ήχος, παίξιμο και όλα τα υπόλοιπα.

Τι δραστηριότητες έχετε οργανώσει, σε ποιες εκδηλώσεις έχετε παρέμβει;

Διαμαντής: Ξεκινήσαμε με τα Φεστιβάλ Εν Κινήσει, όπως τα ονομάσαμε. Έχουν γίνει τρία μέχρι τώρα. Τα δύο είχαν πιο τοπικό χαρακτήρα αφού ακόμα δεν είχαμε ανοιχτεί παναθηναϊκά. Το τρίτο έγινε στην καλών Τεχνών, το οποίο είχε και πολιτική χροιά. Είχε τίτλο «3ο Φεστιβάλ Εν Κινήσει: Which side are you on, για μια Τέχνη Αντίστασης στο πλευρό των εργαζομένων». Ήταν ξεκάθαρο δηλαδή: ή με τους εργαζόμενους ή με το κεφάλαιο. Όλα αυτά τα φτιάχναμε με DIY (Do it yourself) λογική όπως την εξήγησε όμως ο Παύλος. Στο τελευταίο φεστιβάλ είχαμε και εικαστική έκθεση, υπήρχε ένας συγκεκριμένος χώρος για τα εικαστικά.

Τώρα έχουμε ανοιχτεί λίγο περισσότερο. Εκεί είναι και η ουσία της ΤΕΚ, η οποία ζει με το κίνημα μαζί. Κάνουμε παρεμβάσεις σε διάφορα φεστιβάλ αλληλεγγύης ή εκδηλώσεις που κάνουν σωματεία. Εκεί βοηθάμε όπως μπορούμε. Για παράδειγμα έχουμε πάει στα Ελληνικά Γράμματα και δείξαμε την αλληλεγγύη μας, στην κατάληψη του ΟΣΕ στην Καρόλου, στην Κερατέα, στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ όπου είχαμε και τραπεζάκι,  στη συναυλία που έκανε το Συντονιστικό των Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων το 2009 και αλλού. Είμαστε ενάντια στη λογική να χρησιμοποιείται το κίνημα ως όχημα προβολής των καλλιτεχνών. Εμείς δεν είμαστε στο κίνημα για να προβάλλουμε τις δουλειές μας ως καλλιτέχνες. Το κάνουμε γιατί είμαστε με το κίνημα.

Παύλος: Συμμετέχουμε σε όλα αυτά ως ΤΕΚ. Συνεδριάζουμε και λέμε ποιοι μπορούν να πάνε και να παίξουν σε αυτά είτε ως μπάντες είτε ως άτομα. Έχει μια πολύπλευρη διάσταση η δράση της ΤΕΚ. Αντιλαμβανόμαστε ότι σήμερα ο καλλιτέχνης είναι αποκομμένος από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό αφήνει μεγάλα περιθώρια να αναδεικνύεται και η εγωκεντρικότητα και ο ατομισμός του καλλιτέχνη. Ότι είναι κάτι ξεκομμένο, μια ελιτίστικη κατηγορία ανθρώπων που θα τα πει στο «πόπολο», στο κοινό. Αντίθετα εμείς επιλέγουμε ποιοι από μας θα πάνε να παίξουν μέσα στην ολομελειακή μας διαδικασία. Θέλουμε να χτυπήσουμε τον ατομισμό του καλλιτέχνη. Να μην χρησιμοποιεί το κίνημα ως εφαλτήριο για να μπορέσει να φτιάξει την δική του καριέρα και από την άλλη αριστερές οργανώσεις και η αναρχία χρησιμοποίησαν πολλές φορές τους καλλιτέχνες ως κράχτες για να έχουν κόσμο στις εκδηλώσεις τους ή στα φεστιβάλ τους. Θέλουμε να χτυπήσουμε και αυτή τη λογική, του «κράχτη», δεν αρμόζει ούτε στην αριστερά ούτε στην τέχνη. Η τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά συμβάλλει στην αλλαγή του κόσμου.

Διαμαντής: Στο 3ο Φεστιβάλ μας προσπαθήσαμε να ενώσουμε αυτούς τους κόσμους που το κίνημα τους είχε ξέχωρα. Ανάμεσα στα εικαστικά και στα μουσικά δρώμενα, υπήρχαν παρεμβάσεις συλλογικοτήτων και σωματείων που έβγαιναν και είχαν βήμα ανάμεσα στις συναυλίες. Ο ακροατής είχε μια εμπειρία ότι οι μουσικοί και οι συνδικαλιστές ήταν ένα εκείνη τη στιγμή. Ο κόσμος το δέχτηκε αυτό πολύ καλά. Πριν από τις συναυλίες είχαμε κάνει δύο συζητήσεις με 100 άτομα η κάθε μία. Η πρώτη συζήτηση ήταν «Μουσικοί και κίνημα» και η δεύτερη «Οι καλλιτέχνες ως εργαζόμενοι-νες».

• Ο Παύλος Αναστούλης και ο Διαμαντής Προύσαλης μίλησαν στo Νεκτάριο Δαργάκη για την Τέχνη Εν Κινήσει(ΤΕΚ). Περισσότερες πληροφορίες για την ΤΕΚ μπορείτε να βρείτε στο μπλογκ techni-en-kinisei.blospot.com

Διαβάστε επίσης:

Για μια τέχνη αντίστασης στο πλευρό των εργαζομένων