Εργατικό κίνημα
Η μάχη στις Συγκοινωνίες

Συνέλευση των εργαζόμενων στα λεωφορεία στα Άνω Λιόσια στις 26 Μάη

Με ταυτόχρονη στάση εργασίας την Πέμπτη 26/5 και με μαζική συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις που έγιναν την ίδια ώρα απάντησαν οι εργαζόμενοι των συγκοινωνιών στην ένταξη των ΜΜΜ στο υπερταμείο των ιδιωτικοποιήσεων. Όμως, χωρίς απόφαση για κινητοποιήσεις και μακριά από το πραγματικό κλίμα των συνελεύσεων ήταν η συζήτηση που έγινε την επόμενη μέρα στο συντονιστικό των σωματείων των συγκοινωνιών, που αποτελείτο από τούς προέδρους και τους γραμματείς των εμπλεκομένων σωματείων, κύρια της ΣΤΑΣΥ. 
 
Όπως καταγγέλει ο Νίκος, εργαζόμενος στο Μετρό που παρακολούθησε τη συνεδρίαση, “Η εικόνα πού παρουσίασε ήταν μία εξοργιστική αναστροφή του πνεύματος των γενικών συνελεύσεων. Η ριζοσπαστικότητα των τοποθετήσεων της βάσης μετουσιώθηκε σε ηττοπάθεια. Συνειδητά προσπάθησαν να κρατήσουν από τους απλούς συναδέλφους, κρυφό τον χώρο και την ώρα της συνεδρίασης του Συντονιστικού. 
 
Οι περισσότεροι παρευρεθέντες στο συντονιστικό «πρόδωσαν» τις εντολές των γενικών συνελεύσεων. Υπήρξαν και πιο έντιμες παρουσίες, αλλά δεν άλλαξαν την κατάσταση”. 
Νέα συνεδρίαση του συντονιστικού θα γίνει την Τετάρτη 1/6, καθώς η προγραμματισμένη συνεδρίαση της Τρίτης 31/5 δεν πραγματοποιήθηκε.
 
ΜΕΤΡΟ
Συντριπτικά πλειοψηφική υπέρ των απεργιακών κινητοποιήσεων με διάρκεια ήταν η άποψη των εκατοντάδων εργαζόμενων στο ΜΕΤΡΟ που συμμετείχαν στη συνέλευση που οργάνωσε το ΣΕΛΜΑ στα Σεπόλια. 
 
“Η πλειοψηφική πρόταση του ΔΣ που φέρνουμε για έγκριση στη σημερινή συνέλευση λέει για κινητοποιήσεις σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα μέσα, αλλά και μόνοι μας αν χρειαστεί, τόνισε στην έναρξη της συνέλευσης ο πρόεδρος του ΣΕΛΜΑ Σπύρος Ρεβύθης. Πολλοί εργαζόμενοι υποστήριξαν ότι πρέπει να προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις άμεσα, ακόμα και αν οι υπόλοιπες ηγεσίες στα συνδικάτα των συγκοινωνιών δεν κινηθούν”, μεταφέρει ο Κυριάκος Μπάνος που βρέθηκε στην συνέλευση.
 
“Πρέπει να δείξουμε το δρόμο και στους υπόλοιπους”, “Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο”, “Να γίνει της Γαλλίας”, ήταν μερικές από τις τοποθετήσεις που ακούστηκαν στη συνέλευση βάζοντας την πίεση για άμεση απεργιακή απάντηση.
 
'Δεν μπορούμε να περιμένουμε. Τα λιμάνια βρίσκονται ήδη σε απεργία. Στις 8 Ιούνη έχουμε απεργιακές κινητοποιήσεις στον δημόσιο
τομέα. Χρειάζεται να βγούμε άμεσα με 48ωρες επαναλαμβανόμενες για να στείλουμε το μήνυμα πως δεν πρόκειται να περιμένουμε', τόνισε στην τοποθέτησή του στην συνέλευση ο Νίκος Σμπαρούνης, εργαζόμενος στο Μετρό και μέλος του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια.
 
Τελικά η πρόταση για απεργιακές κινητοποιήσεις διαρκείας, με ή χωρίς επίτευξη συντονισμού με τους εργαζόμενους στα υπόλοιπα μέσα, τέθηκε σε ψηφοφορία κερδίζοντας την συντριπτική πλειοψηφία.
 
“Στη συνέλευση των εργαζομένων στα Τραμ είχε πάνω από 120 εργαζόμενους” μεταφέρει στην Ε.Α ο Δημήτρης Δημοβασίλης, εργαζόμενος στο Τραμ και μέλος του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια. “Από τη μεριά της ΔΑΚΕ που έχει την πλειοψηφία στο Δ.Σ, έμπαινε η λογική 'τώρα ψηφίστηκε και δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά'. Από τη μεριά μας, αλλά κι από άλλους εργαζόμενους μπήκε η πίεση ότι πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα σε κινητοποιήσεις, με συγκεκριμένο απεργιακό χρονοδιάγραμμα. Συγκεκριμένα η πρότασή μας ήταν για 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες με περιφρούρηση στις πύλες των αμαξοστασίων, για να μη δώσουμε χρόνο στην κυβέρνηση να εφαρμόσει το νομοσχέδιο. Από μερίδα συναδέλφων υπήρξε σπουδαία ανταπόκριση στην πρόταση αυτή.
 
Και παρότι συνήθως τα ποσοστά στις απεργίες του τραμ δεν είναι μεγάλα, στη συνέλευση φάνηκε να αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι τις αρνητικές συνέπειες της ιδιωτικοποίησης, γι αυτό και παράλληλα με την εξουσιοδότηση στο Δ.Σ για να προκηρύξει κινητοποιήσεις σε συντονισμό με τα άλλα ΜΜΜ, αποφασίστηκε και η περιφρούρηση της απεργίας όποτε αυτή ανακοινωθεί”. 
 
Στη συνέλευση των εργαζομένων στον ΗΛΠΑΠ βρέθηκε η Νίκη, με το συνεργείο της Εργατικής Αλληλεγγύης: “Η συνέλευση ήταν από τις πιο μαζικές που έχουν κάνει και συζητιόταν ως κάτι σπάνιο αυτό που έγινε εκείνη την ημέρα, δηλαδή η κοινή στάση εργασίας και οι ταυτόχρονες συνελεύσεις, με τέτοια μάλιστα συμμετοχή. “Πέρα από κάποιες δεξιές - υπέρ της ιδιωτικοποίησης – τοποθετήσεις, το γενικότερο κλίμα ήταν ενάντια στο ξεπούλημα και υπέρ των απεργιακών κινητοποιήσεων σε συντονισμό με τους άλλους κλάδους. Η συνέλευση αποφάσισε την εξουσιοδότηση του Δ.Σ για να αποφασίσει κινητοποιήσεις σε συντονισμό με τα υπόλοιπα σωματεία των συγκοινωνιών. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι υπήρχε η άποψη ότι πρέπει να ξεκινήσουμε εμείς κι έτσι θα τραβήξουμε στον αγώνα και τους υπόλοιπους κλάδους”. 
 
Εξουσιοδοτηση στο Δ.Σ για να αποφασίσει απεργιακές κινητοποιήσεις έδωσε και η γενική συνέλευση των εργαζομένων στον ΗΣΑΠ, που πραγματοποιήθηκε στην Καλλιθέα, με τη συμμετοχή δεκάδων εργαζομένων και με αναλυτική συζήτηση γύρω από την ένταξη των ΜΜΜ στο υπερταμείο των ιδιωτικοποιήσεων.
 
Λεωφορεία
Εκατοντάδες ήταν και οι εργαζόμενοι των λεωφορείων που συγκεντρώθηκαν στο κλειστό γήπεδο των Α.Λιοσίων όπου ήταν προγραμματισμένη η γενική συνέλευση της ΕΘΕΛ. Παρά το γεγονός όμως ότι οι εργαζόμενοι γέμισαν μισό γήπεδο μπάσκετ, η ηγεσία του συνδικάτου επέμεινε ότι δεν υπάρχει απαρτία για να πραγματοποιηθεί η συνέλευση. 
 
Η εικόνα που δόθηκε ήταν ότι έγινε μεθόδευση για να μην υπάρξει απαρτία. Από την επιλογή του χώρου στα Άνω Λιόσια, μέχρι το παρουσιολόγιο (ένα μικρό τραπεζάκι με δυο ανθρώπους για σχεδόν χίλιους εργαζόμενους). Ακόμα κι όταν ξεσηκώθηκαν διαμαρτυρίες μετά την ανακοίνωση του προεδρίου για την έλλειψη απαρτίας κι αποκαλύφθηκε ότι δεν είχαν δηλώσει όλοι οι παρευρισκόμενοι την παρουσία τους, η ηγεσία έσπευσε να σταματήσει τους μη υπογράψαντες με τη λογική ότι “όσοι κι αν είστε ακόμα λείπουν πολλοί για απαρτία”. Αν και όπως ανακοίνωσε το ίδιο το προεδρείο, μόνο αυτοί που υπέγραψαν την παρουσία τους ήδη ξεπέρναγαν τους 800.
 
Αντί λοιπόν να πραγματοποιηθεί μια κανονική συνέλευση που θα δινόταν ο λόγος στους ίδιους τους εργαζόμενους, η διαδικασία υποβαθμίστηκε σε “ανοιχτή συνεδρίαση του Δ.Σ”, με τοποθετήσεις από τη μεριά των συνδικαλιστών, περιορίζοντας τον ρόλο των εκατοντάδων εργαζομένων της βάσης, σε αυτόν του θεατή. 
 
Από τη μεριά της ΠΑΣΚΕ που έχει την ηγεσία του συνδικάτου επαναλαμβανόταν η πρόταση για εξουσιοδότηση στους ίδιους χωρίς συγκεκριμένη πρόταση κινητοποιήσεων, κάνοντας μάλιστα “επίθεση” σε παλιότερες απεργιακές μάχες, όπως την πολυήμερη απεργία τον Γενάρη του '13, όταν έγινε η επιστράτευση των απεργών του Μετρό. 
 
“Μόνο με τους αγώνες μπορούμε να κερδίσουμε. Συνεχιζόμενες απεργίες συντονισμένα με τους άλλους κλάδους. Αυτό πρέπει να γίνει” μας είπε ο Δημήτρης, οδηγός της ΕΘΕΛ για να συμπληρώσει ο Σταύρος, επίσης οδηγός: “Και πολύ έχουμε αργήσει. Θα έπρεπε ήδη να έχουμε κλείσει τα λεωφορεία στα αμαξοστάσια, Και τα συνδικάτα να είναι όλα μαζί. Απεργήσαμε μεν την περασμένη Κυριακή, κατεβήκαμε στο Σύνταγμα, αλλά δεν φτάνει. Το '93 ξηλώναμε τα κράσπεδα”.
 

Ψεύτικες δικαιολογίες

Η κυβέρνηση και οι άνθρωποί της στη γραφειοκρατία γνωρίζουν πολύ καλά ότι δύσκολα μπορούν να σταθούν απέναντι σε μια απεργία διαρκείας των συγκοινωνιών και μάλιστα σε συντονισμό με άλλους κλάδους όπως τα λιμάνια που ήδη βρίσκονται σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Γι'αυτό κι έχει επιστρατευτεί όλο το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων προκειμένου, με ψέμματα, να σταματήσουν την απεργιακή προοπτική. Με έκτακτη έκδοσή της, η “Κόκκινη Γραμμή”, το έντυπο των εργαζομένων στις συγκοινωνίες που συμμετέχουν στο Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια, επιχειρεί να αντιμετωπίσει αυτούς τους μύθους:
 
Μύθος πρώτος: “Βάλαμε τις επιχειρήσεις στο υπερ -ταμείο γιατί το απαιτούσαν οι δανειστές αλλά μην ανησυχείτε. Όσο υπάρχει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει καμία ιδιωτικοποίηση”.
 
Αυτές οι υποσχέσεις των υπουργών και της κυβέρνησης δεν αξίζουν ούτε μια δεκάρα. Σύμφωνα με τον νόμο που ψήφισαν στις 22 Μάη, το ΔΣ του υπερ-ταμείου αποτελείται από 5 μέλη. Τα δύο τα διορίζει απ’ ευθείας η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Κομισιόν. Τα άλλα τρία τα υποδεικνύει η κυβέρνηση αλλά πρέπει να τα εγκρίνει η ΕΚΤ και η Ε.Ε. Άρα κουμάντο δεν θα κάνει κανένας υπουργός είτε αυτής είτε οποιασδήποτε κυβέρνησης, αλλά η ίδια η ΕΕ και οι δανειστές. 
 
Μύθος δεύτερος: “Δεν πρόκειται για ιδιωτικοποίηση αλλά για αξιοποίηση της περιουσίας των μεταφορών”.
 
Μεγάλο ψέμα. Ακόμη και αν δεν δώσουν απ’ ευθείας σε κάποιον ιδιώτη μια εταιρία μεταφορών, αξιοποίηση σημαίνει, ότι παραχωρούν σε έναν ιδιώτη την τεχνική βάση πχ, ή τα εισιτήρια και τον έλεγχο τους ή νοικιάζουν για 10 χρόνια σε ένα ιδιώτη μια λεωφορειακή γραμμή φιλέτο κλπ. 
 
Μύθος τρίτος: “Δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα που να στηρίζει τον αγώνα μας. Δεν υπάρχει πολιτική λύση, άρα δεν μπορούμε να νικήσουμε”.
 
Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Οι αγώνες μας δημιουργούν τις πολιτικές λύσεις και όχι οι πολιτικές λύσεις τους αγώνες. Το ’92-’93, ήταν οι αγώνες των εργαζόμενων με μπροστάρη την ΕΑΣ που πάλεψαν και έτσι δημιουργήθηκε η «πολιτική λύση», έτσι δηλαδή αναγκάστηκε ο Α. Παπανδρέου να επανακρατικοποιήσει την ΕΑΣ όταν έγινε κυβέρνηση. Το ίδιο ισχύει σήμερα.
 
Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ δεν σταμάτησαν για δύο χρόνια τους αγώνες τους, και ακόμη και όταν βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση έκαναν συγκεντρώσεις και έτσι επέβαλαν ότι ξανάνοιξε η ΕΡΤ. 
 
Μύθος τέταρτος: “Την αποφάσισαν την ιδιωτικοποίηση, κουμάντο κάνει πλέον ο Σόιμπλε άρα δεν μπορούμε να νικήσουμε”
Και αυτό είναι ένα λάθος επιχείρημα. Στη Γαλλία ο ξεσηκωμός των εργαζόμενων ενάντια στους νόμους του Ολάντ αναγκάζει τον Γάλλο πρόεδρο να συζητάει για να πάρει πίσω τον νόμο που ψήφισε πριν από λίγες βδομάδες. Και εδώ, δεκάδες νόμοι έχουν μείνει στα χαρτιά εξαιτίας των αγώνων των εργαζόμενων. Οι δανειστές επέμειναν π.χ. να κλείσουν 40 περίπου μικρά νοσοκομεία και τόσο ο Λοβέρδος όσο και ο Άδωνις έκαναν το πάν για να υπηρετήσουν τις αποφάσεις των ευρωπαίων φίλων τους. Τελικά οι αγώνες των εργαζόμενων στην Υγεία, εμπόδισαν αυτήν την προοπτική. 
 
Μύθος πέμπτος: “Αφού δεν μπορούμε να κερδίσουμε την ιδιωτικοποίηση ας δώσουμε βάρος στο να υπογράψουμε συλλογική σύμβαση για να περισώσουμε ό, τι μπορούμε”. 
 
Αυτό είναι τεράστιο λάθος. Πρώτον γιατί το μήνυμα που δίνει σε όλη την κοινωνία είναι ότι εμείς δεν ενδιαφερόμαστε για δημόσιες, φτηνές, αξιόπιστες μεταφορές, αλλά μας ενδιαφέρουν μόνο οι κατακτήσεις μας. Δεύτερον, η υπογραφή της οποιασδήποτε συλλογικής σύμβασης στην καλύτερη των περιπτώσεων θα εξασφαλίσει κάποια δικαιώματα μονάχα για λίγο καιρό. Χωρίς σύγκρουση ενάντια στην ιδιωτικοποίηση θα βρεθούμε στον αέρα.