Διεθνή
Σιμόν Πέρες: Ένας σφαγέας παιδιών

Παλαιστίνια μητέρα το 2003 στο Μίτσιγκαν. Το πλακάτ γράφει ο Πέρες μου σκότωσε και τα δύο παιδιά. Οι φωτογραφίες των διαμελισμένων παιδιών από τη σφαγή του Πέρες στην Κάνα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

“Η απώλεια του Σιμόν Πέρες μάς θλίβει βαθύτατα. Η προσήλωσή του στην ειρήνη και τη συμφιλίωση στη Μέση Ανατολή είναι πιο επίκαιρη από ποτέ”. Μόλις πριν από δύο χρόνια ο Τσίπρας διαδήλωνε φορώντας παλαιστινιακή μαντίλα κατά μιας ακόμη ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα. Τώρα, δηλώνει το πένθος του με την παραπάνω δήλωση, για τον θάνατο ενός από τους αρχιτέκτονες του ισραηλινού δολοφονικού μηχανισμού.

Το να αποκαλείς τον Πέρες προσηλωμένο στην ειρήνη είναι σκέτος παραλογισμός. Ο Πέρες αφιέρωσε τη ζωή του στον πόλεμο. Μετά από ένα νεανικό πέρασμα από τις γραμμές της παραστρατιωτικής Χαγκάνα, υπεύθυνος για τον οπλισμό ως δεξί χέρι του πρώτου πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπεν Γκουριόν, πρωταγωνίστησε στην προετοιμασία του πολέμου του Σουέζ το ‘56. Εξασφάλισε τα όπλα και τα πολεμικά αεροσκάφη με τα οποία το Ισραήλ επιτέθηκε το 1967 σε όλες τις γειτονικές αραβικές χώρες. Το 1973 στον πόλεμο με την Αίγυπτο ήταν Υπουργός Μεταφορών, και το 1987 όταν ξεκίνησε η καταστολή της Πρώτης Ιντιφάντα ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Πρωθυπουργός και Υπουργός “Άμυνας” στον πόλεμο των 13 ημερών κατά του Λιβάνου το 1996 και αναπληρωτής πρωθυπουργός στην εισβολή του 2006. Το ισραηλινό πολιτικό σύστημα τον τίμησε για αυτή του τη συνεισφορά στις σφαγές, δίνοντάς του τη θέση του προέδρου της χώρας για εφτά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων έγινε η εισβολή στη Λωρίδα της Γάζας (το 2008-09) και το αιματηρό ρεσάλτο στο “Στόλο της Ελευθερίας” που μετέφερε βοήθεια στη Γάζα, το 2010.

Ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ θύμισε τις εικόνες που είδε με τα ίδια του τα μάτια, στη σφαγή της Κάνα, στο Λίβανο το 1996, μιας σφαγής που καθοδήγησε ο Πέρες: “μωρά ξεσκισμένα, πρόσφυγες που ουρλιάζουν, πτώματα που σιγοκαίγονταν. Ήταν ένα μέρος που λεγόταν Κάνα και τα περισσότερα από τα 106 νεκρά σώματα -μισά από τα οποία ήταν παιδιών- βρίσκονται θαμένα κάτω από τον καταυλισμό του ΟΗΕ που διαλύθηκε από τους ισραηλινούς όλμους το 1996… Όταν έφτασα στις πύλες, το αίμα έτρεχε σε ρυάκια.”

Ο κόσμος είχε καταφύγει στον καταυλισμό του ΟΗΕ, στο μικτό χριστιανο-μουσουλμανικό χωριό της Κάνα, για να γλιτώσει από τις ισραηλινές βόμβες. Ήταν όλοι άμαχοι. Ο Πέρες αργότερα είπε ότι δεν ήξερε, και πως φταίει η λιβανέζικη αντίσταση που κυκλοφορούσε ψεύτικες πληροφορίες.

Μαντρόσκυλο

Ο Πέρες είναι δεμένος με τις σφαγές του Ισραήλ σε ακόμη πιο βαθύ επίπεδο. Είχε κομβικό ρόλο στη μετατροπή του Ισραήλ σε μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού. Τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του, το Ισραήλ πίεζε τις Μεγάλες Δυνάμεις για να το στηρίζουν οικονομικά και στρατιωτικά, με επιχείρημα το να μην αλλάξει η ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, δηλαδή τη διατήρηση της “ειρήνης”, οπως διαμορφώθηκε μετά τον πόλεμο του ‘48.

Ο Πέρες εκτιμούσε ότι το επιχείρημα πρέπει να αντιστραφεί. Το Ισραήλ έπρεπε να αποδείξει ότι είναι χρήσιμο στον πόλεμο. Η άνοδος του αραβικού εθνικισμού τρομάζει τους παλιούς αποικιοκράτες που βλέπουν τις ελεγχόμενες μοναρχίες να τρέμουν. Ο Πέρες αξιοποιεί την ανησυχία των Γάλλων για την αλγερινή αντίσταση και την άνοδο του Νάσερ στην Αίγυπτο, εξασφαλίζοντας άφθονο οπλισμό, παίρνοντας τη στρατιωτική πρωτοκαθεδρία απέναντι στα αραβικά κράτη και τελικά συνωμοτώντας με τους Άγγλους και τους Γάλλους για να επιτεθούν στην Αίγυπτο πριν από 60 χρόνια. Ο ίδιος ο Πέρες είχε διατυπώσει κυνικά τη λογική που προετοίμασε το έδαφος: “κάθε Γάλλος που σκοτώνεται στην Αλγερία, όπως και κάθε Αιγύπτιος που σκοτώνεται στη Λωρίδα της Γάζας, είναι ένα βήμα προς την ενίσχυση των δεσμών μεταξύ Γαλλίας και Ισραήλ”. Στο περιοδικό Σοσιαλισμός Από τα Κάτω που κυκλοφορεί μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τον πόλεμο του Σουέζ.

Στο μεταξύ, με τα ταξίδια του στη Γαλλία εκείνη την εποχή, ο Πέρες έφερε τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα στο Ισραήλ, στήνοντας το πυρηνικό πρόγραμμα που με την άτυπη στήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων, παραμένει μέχρι σήμερα εκτός διεθνούς νομιμότητας, Με τις βάσεις που μπήκαν στη δεκαετία του ‘50 και με την υπεροπλία που είχε καταφέρει, οι ΗΠΑ δεν άργησαν να υιοθετήσουν το σιωνιστικό μαντρόσκυλο.

Σε πολλά αφιερώματα στον Πέρες, όλη αυτή η πορεία αίματος αφέθηκε στην άκρη για να επικεντρωθούν στις “Συμφωνίες του Όσλο” του 1993, συμφωνίες που του χάρισαν και το Νόμπελ… Ειρήνης, το 1994. Όμως, οι συμφωνίες του Όσλο δεν ήταν παρά μια ισραηλινή τακτική για να αντιμετωπίσει την παλαιστινιακή εξέγερση. Η Παλαιστινιακή ηγεσία απαρνήθηκε το δικαίωμα των Παλαιστίνιων να επιστρέψουν στη γη που τους είχε κλέψει το Ισραήλ το 1948, σε αντάλλαγμα για “αυτοκυβέρνηση” στα κατεχόμενα του 1967, στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.

Αποτέλεσμα ήταν το Ισραήλ να κερδίσει χώρο και χρόνο, επεκτείνοντας μαζικά τους εποικισμούς μέσα στα υποτιθέμενα αυτοκυβερνώμενα εδάφη, την ώρα που η Παλαιστινιακή ηγεσία μετατρεπόταν σε εσωτερικό χωροφύλακα της Αντίστασης. 

Ο Πέρες ήταν προσωποποίηση της ισραηλινής επιθετικότητας, 70 χρόνια προσηλωμένος στον πόλεμο κατά των Παλαιστίνιων και όλων των Αράβων. Ποιος και γιατί πραγματικά νιώθει την ανάγκη να θρηνήσει;