Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Nα απομονώσουμε τους “ανησυχούντες”: Όλα τα προσφυγόπουλα στα σχολεία, μαζί με όλα τα παιδιά

Εκπαιδευτικοί από την Πανελλαδική Συνέλευση της ΚΕΕΡΦΑ μαζί με τα προσφυγόπουλα του Ελαιώνα

Την ένταση της καμπάνιας της ΚΕΕΡΦΑ για ανοιχτά σχολεία για όλα τα προσφυγόπουλα, σηματοδότησε η συζήτηση με το ίδιο θέμα που έγινε στη διάρκεια της Διεθνούς Συνάντησης και Πανελλαδικής Συνέλευσης κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού. Στις διπλανές στήλες μπορείτε να διαβάσετε τις εισηγήσεις και τις παρεμβάσεις αυτής της συζήτησης. 

Οι τοπικές ΚΕΕΡΦΑ μαζί με γονείς, εκπαιδευτικούς, μαθητές και όλους τους αλληλέγγυους θα συνεχίσουν τη μάχη για να μπουν όλα τα παιδιά των προσφύγων κανονικά μέσα στα σχολεία, μαζί με όλα τα παιδιά, δίνοντας ταυτόχρονα τη μάχη για μαζικούς διορισμούς και αύξηση της χρηματοδότησης για τα δημόσια σχολεία. 

Με τις αφίσες και τις προκηρύξεις της νέας καμπάνιας έγινε η πρώτη παρέμβαση αμέσως μετά τη λήξη του διημέρου στο στρατόπεδο του Ελαιώνα, όπου οι διεθνείς αντιπροσωπείες μετέφεραν μηνύματα αλληλεγγύης και συνομίλησαν με επιτροπή προσφύγων για τα αιτήματά τους, για πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ένταξη των παιδιών στα σχολεία χωρίς αποκλεισμούς.   

 
 

Γιώργος Τσιάκαλος,
καθηγητής ΑΠΘ

Βρέθηκα αυτή τη βδομάδα σε μία σειρά από πόλεις που ήρθαν στην επικαιρότητα και συζήτησα με γονείς, στον Προφήτη και στο Ωραιόκαστρο. Όποιος πιστεύει ότι σήμερα στην Ελλάδα αυτό που βιώνουμε είναι η γενική άρνηση του δικαιώματος των παιδιών των προσφύγων να μπαίνουν στα σχολεία, κάνει λάθος. Πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις. Υπάρχουν ακροδεξιές κινήσεις, όπου πολλές φορές συμμετέχουν και γονείς οι οποίοι πιστεύουν σε μία σειρά από δήθεν επιχειρήματα, που φέρνουν πάρα πολύ συστηματικά οι ακροδεξιοί αγύρτες. 

Το Υπουργείο δήλωσε τη Δευτέρα ότι τα προσφυγόπουλα μπαίνουν επιτέλους στο σχολείο. Είπαν ότι 1500 προσφυγόπουλα διαβαίνουν το κατώφλι του σχολείου. Μα με τους δικούς τους αριθμούς τα προσφυγόπουλα σχολικής ηλικίας είναι 22.000. Τα υπόλοιπα 20.500 παιδιά που βρίσκονται; Οι εφημερίδες γράφουν συγκεκριμένα πόσα παιδιά πάνε και σε ποιο σχολείο. Και όταν πρόσθετε κανείς τους αριθμούς έβγαζε τον αριθμό 583. Το ότι ούτε τόσα πήγαν τελικά, πήγαν πολύ λιγότερα από τα μισά σε αυτά τα σχολεία, είναι μία άλλη ιστορία. 

Πολλά περισσότερα παιδιά βρίσκονταν πράγματι μέσα στα σχολεία. Σίγουρα πολλές εκατοντάδες. Μπορεί και χιλιάδες. Είναι τα παιδιά που φιλοξενούνται από οικογένειες Ελλήνων, τα παιδιά που βρέθηκαν στις διάφορες καταλήψεις στις μεγάλες πόλεις και είναι πιθανόν και τα παιδιά των οποίων οι οικογένειες διαβιώνουν σε νοικιασμένα διαμερίσματα από ΜΚΟ. 

Στις 24 Φεβρουαρίου ο Υπουργός Παιδείας μιλώντας στην ειδική σύνοδο των υπουργών Παιδείας των χωρών της ΕΕ, παρουσίασε το «ελληνικό σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση του νέου προσφυγικού κύματος στον τομέα της εκπαίδευσης», το οποίο δέχτηκε τα συγχαρητήρια από όλους τους υπουργούς και ακόμη και πολλών επιστημόνων. Το σχέδιο ήταν πολύ προχωρημένο. Μίλαγε για την αναγνώριση, ότι πρέπει να προωθήσουμε το αίτημα των προσφύγων να πάνε σε άλλες χώρες και μάλιστα εμείς θα τους προετοιμάσουμε. Δεύτερο, αναγνώρισε ότι το σημαντικότερο απ’ όλα είναι η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας και η χρησιμοποίησή της για τη διδασκαλία όλων των άλλων πραγμάτων. Αυτά τα επανέλαβε στις 2 Αυγούστου ακόμη μια φορά. Και μετά στις 29 Αυγούστου ήρθε το πρώτο σχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο έλεγε θα κάνουμε τάξεις υποδοχής στα κανονικά σχολεία και μάλιστα δύο διαφορετικών ταχυτήτων και πιθανόν αν χρειαστεί και κάπου αλλού. Και μετά στις 23 Σεπτεμβρίου υπήρχε μονάχα το κάπου αλλού και τίποτα από όλα τα υπόλοιπα. 

Πώς κρίνουμε λοιπόν αυτά τα οποία συμβαίνουν σήμερα; Η απάντηση είναι απλή: όποια παιδιά ήταν σε καταλήψεις, όποια παιδιά φιλοξενούνταν σε οικογένειες, αυτά βρίσκονται μέσα στα κανονικά σχολεία. Και εκεί θα πρέπει να φροντίσουμε εμείς –αφού το υπουργείο Παιδείας παραχώρησε επίσημα πια τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας σε κάποιες ΜΚΟ. 

Αυτό που βιώνουμε σήμερα από την κυβέρνηση, πέρα από τα ωραία λόγια, είναι ότι όπως επέλεξε συνειδητά το πιο απάνθρωπο πρόγραμμα στέγασης προσφύγων, μακριά από τις πόλεις και τα χωριά, μέσα σε στρατόπεδα σε απάνθρωπες συνθήκες, έτσι επέλεξε και το πιο απάνθρωπο σύστημα εκπαίδευσης για τα παιδιά τους. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι εκεί που πήγαν τα παιδιά σε ορισμένα σχολεία χρειάστηκε να στείλει και τα ΜΑΤ, θυμίζοντας άλλες εποχές από άλλες χώρες όταν ξεκινούσε η προσπάθεια να μπουν τα παιδιά των μειονοτήτων μέσα στα σχολεία. 

Θα έπρεπε να ντρέπονται. Και επειδή η εκπαίδευση δεν είναι κάτι που μπορεί να περιμένει, κάθε μέρα χαμένη για κάθε παιδί σημαίνει πολλά χαμένα χρόνια αργότερα, εμείς χρειάζεται να οργανώσουμε τα πράγματα με τέτοιο τρόπο που θα δείχνουν ότι μπορούμε να βάλουμε μέσα στα κανονικά σχολεία τα προσφυγόπουλα.  

 


 
 

Σεραφείμ Ρίζος, 
Σύλλογος Δασκάλων Χανίων 

Το γεγονός ότι λίγα έστω προσφυγόπουλα έχουν μπει σε σχολεία είναι ένα πρώτο βήμα για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε σχολεία ανοιχτά σε μία κοινωνία ανοιχτή για τους πρόσφυγες. Είναι μία νίκη απέναντι στο ρατσιστικό τόξο. Το πνεύμα των γιαγιάδων της Λέσβου, η αλληλεγγύη είναι εδώ και είναι πιο δυνατή. 

Όμως ο τρόπος με τον οποίο ανοίγει η κυβέρνηση τα σχολεία για τους πρόσφυγες είναι μισός και εγκυμονεί εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους. Το να φτιαχτεί ένας «φράχτης των 2μμ» μέσα στα σχολεία. Τα κίνητρα της κυβέρνησης για αυτή την εξέλιξη δεν είναι παιδαγωγικά. Είναι απόρροια των συμβιβασμών της κυβέρνησης με τη ρατσιστική Ευρώπη-Φρούριο και της συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Δεν μπορεί να υπάρξει παιδαγωγικό κριτήριο σαν δικαιολογία για αυτόν τον φράχτη.

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι ότι τα παιδιά των ντόπιων θα μαθαίνουν ότι δίπλα τους, μέσα στο σχολείο τους, υπάρχει ένα άλλο σχολείο αόρατο –φάντασμα στο οποίο πηγαίνουν κάποια παιδιά με μόνο κριτήριο το ότι προέρχονται από διαφορετική χώρα. Mε αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση δίνει τη δυνατότητα να στρογγυλοκαθίσει ο ρατσισμός μέσα στα σχολεία. 

Ο τρίτος κίνδυνος είναι ότι ανοίγει κερκόπορτες για να υπάρξουν και άλλου είδους τέτοιες δομές μέσα στην εκπαίδευση. Ως τώρα οι υποστηρικτικές δομές είχαν σκοπό να συγκλίνουν τις διαφορές. Ο τρόπος με τον οποίο μπαίνουν τώρα τα προσφυγόπουλα είναι για να μονιμοποιηθούν αυτές οι διαφορές. 

Ο τέταρτος κίνδυνος είναι η «ΜΚΟποίηση» της εκπαίδευσης. Υπάρχει κίνδυνος να χρησιμοποιηθούν ως πολιορκητικός κριός για να διαλυθούν ακόμα περισσότερο οι εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών . 

Ο δρόμος μπροστά μας είναι μακρύς για να κερδίσουμε το ανοιχτά σχολεία για όλα τα παιδιά. Δεν περιμένουμε την κυβέρνηση. Χρειάζεται πολιτική πρωτοβουλία και καμπάνια από τα συνδικάτα της εκπαίδευσης και το αντιρατσιστικό κίνημα. για να γράψουμε εμείς τα παιδιά στα σχολεία. Η λογική που λέει ότι πρέπει πρώτα να διορθωθούν τα χάλια της εκπαίδευσης και μετά να μπουν τα προσφυγόπουλα είναι υποκριτική. Δένει χειροπόδαρα στη λογική των μνημονίων και των περικοπών όλο το κίνημα και δεν πρέπει να την αφήσουμε να επικρατήσει. 

Χρειάζεται τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών σε συντονισμό με τα συνδικάτα των δήμων, των νοσοκομείων, να διεκδικήσουμε προσλήψεις, για τάξεις υποδοχής, για προσωπικό με πλήρεις εργασιακές σχέσεις και ασφαλιστικά δικαιώματα. Αυτοί που δουλεύουν αυτή τη στιγμή ως ωρομίσθιοι μειωμένου ωραρίου να γίνουν κατευθείαν μέλη των συνδικάτων, της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ.

Η απεργιακή δράση των συνδικάτων είναι η εγγύηση ότι μνημόνια και ρατσισμός θα πέσουνε μαζί, ότι απέναντι στις λογικές που λένε ότι ο μεγάλος αριθμός των παιδιών είναι που φταίει για τα χάλια της εκπαίδευσης, έχουμε να τους απαντήσουμε ότι η διαγραφή του χρέους και όχι η διαγραφή των παιδιών και των δικαιωμάτων μας είναι αυτή που μπορεί να εγγυηθεί μία καλύτερη ζωή για όλους. 

 

 
 

Αντώνης Σκαρπέλης, 
μέλος Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων 72ου Δημοτικού Αθήνα

Από το κέντρο κράτησης του Ελαιώνα, διανεμήθηκαν -σαν προϊόντα -από 50 παιδιά σε 5 σχολεία που γειτνιάζουν. Ήταν το 2ο Ταύρου, το 81ο και το 87ο στα Κάτω Πετράλωνα, το 72ο στο Θησείο και το 66ο γυμνάσιο στον Κολωνό. Η εικόνα από το δικό μας σχολείο είναι ότι ήρθαν 41 παιδάκια. Τα τμήματα θα λειτουργούν 2-6 το απόγευμα με ωρομίσθιους αναπληρωτές, με μειωμένα εργατικά δικαιώματα, μέσα σε μία δομή γκέτο η οποία θα δημιουργηθεί μέσα στα δημόσια σχολεία. 

Αυτός ο σχεδιασμός του υπουργείου μαζί με τον αιφνιδιασμό της τελευταίας στιγμής είναι ξεκάθαρα προβληματικός και έδωσε το σήμα σε ακροδεξιούς πάσης φύσεως να βγουν και να αντιδράσουν χρησιμοποιώντας τα γνωστά από παρόμοιες περιπτώσεις επιχειρήματα περί υγειονομικής βόμβας και εκμεταλλευόμενοι την οργή του κόσμου απέναντι στη λιτότητα το ότι «ενώ δεν έχουμε λεφτά για Έλληνες τα δίνουμε στους ξένους». 

Τέτοιου είδους αντιδράσεις υπήρχαν ευτυχώς από μειοψηφικά τμήματα γονιών. Από τη μία υπήρχαν οι μετριοπαθείς αντιδραστικοί, που είναι ανενημέρωτος κόσμος. Αυτοί μπορούν να κερδηθούν. Υπάρχει μία δεύτερη κατηγορία, που θα τους ονόμαζα σκληρούς ρατσιστές, που δεν καταδέχονται κανένα επιχείρημα και γι’ αυτούς τα παιδάκια αυτά είναι κίνδυνος. Αυτοί ακολουθούν συγκεκριμένη μέθοδο και επαναλαμβανόμενη μεθοδολογία σε όλες τις συνελεύσεις γονέων που έχουν παρευρεθεί. Είναι ρατσιστές, φασίστες-χρυσαυγίτες και χρειάζεται να τους απομονώνουμε. 

Σε όσα σχολεία έγινε πολιτική δυναμική παρέμβαση της αριστεράς, γύρισε το κλίμα χάρη στη διάθεση της πλειοψηφίας των γονέων και των δασκάλων να υπερασπιστούν τα αναφαίρετα δικαιώματα των παιδιών των προσφύγων να έρθουν στα σχολεία μας. 

Χρειάζεται επίσης να αναδειχθούν ξεκάθαρα οι εγκληματικές ευθύνες του υπουργείου, της Περιφέρειας, του Δήμου και για το πώς μπαίνουν τα προσφυγόπουλα στα σχολεία αλλά και για τις περικοπές που έχουν φτάσει τις δημόσιες δομές στα όριά τους. Δε θέλουμε δομές κλειστού τύπου. Θέλουμε τα προσφυγόπουλα να ενταχθούν στα σχολεία, στο σύστημα εκπαίδευσης που ισχύει και για όλα τα άλλα παιδάκια, το πρωί με μόνιμους δασκάλους. 

Το θέμα δεν έχει κλείσει. Θα μπουν και άλλα παιδάκια στα σχολεία πχ ο Σκαραμαγκάς θα αρχίσει να στέλνει στα σχολεία του Πειραιά. Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, χρειάζεται συντονισμός των συλλόγων γονέων, των διδασκαλικών συλλόγων, των σωματείων, να συγκρουστούμε ανοιχτά με τους φασίστες, να τους εκθέσουμε και να τους απομονώσουμε και να φέρουμε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς προ των ευθυνών τους.

 


 
 

Αργύρης Γεωργαντζής, 
δάσκαλος 35ο Δημοτικό Εξαρχείων 

Τούτη την ώρα γίνεται μία μάχη ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται στο σκοταδισμό και που θέλουν τα παιδιά των προσφύγων να μείνουν μακριά από τη γνώση και το δικαίωμα στην εκπαίδευση και στον κόσμο της αλληλεγγύης, που ανατέλλει σαν ένα φράγμα μπροστά στα σχέδιά τους.

Από τη δεκαετία του ‘90 το 35ο Δημοτικό Εξαρχείων δέχτηκε έναν μεγάλο αριθμό αλλοδαπών, που ήταν τότε η πρώτη φουρνιά παιδιών που ήρθαν για να εκπαιδευτούν στα ελληνικά σχολεία. Χωρίς να έχουμε τις βασικές υποδομές, βρεθήκαμε σε μία κατάσταση να προσπαθούμε να εφεύρουμε μεθόδους με μόνο μας όπλο την αλληλεγγύη και την αγάπη μας για τα παιδιά. Κατορθώσαμε να ενσωματώσουμε τα παιδιά αυτά στην ελληνική κοινωνία. 

Τώρα ανοίγεται μία νέα πρόκληση. Είναι η πρώτη χρονιά που με χαρά παρ’ όλο που οι συνθήκες εργασίας είναι άθλιες είμαστε έτοιμοι να δουλέψουμε με τα προσφυγόπουλα. Οι πρώτες εντυπώσεις είναι ότι το δικό μου σχολείο, μετά από αρκετό καιρό γέμισε χρώμα, φωνή, χαρά, διαφορετικότητα. Πράγματα τα οποία μας ευχαριστούν κόντρα στη μιζέρια της κρίσης που πάνε να μας επιβάλουν οι από πάνω.  

Το υπουργείο θεσμοθετεί αυτή τη στιγμή 5 ΔΥΠΕ (δομές υποδοχής προσφύγων) που αφορούν περίπου 1.200 άτομα. Εμείς στο 35ο Δημοτικό, δεχόμαστε παιδιά από τις καταλήψεις της Πρασσά, της Νοταρά, από το Συμβούλιο για τους πρόσφυγες. Δηλαδή εμείς δεν είμαστε δομή που δέχεται προσφυγόπουλα; Εκεί που γέλασα περισσότερο είναι ότι ο Φίλης ανακοίνωσε ότι θα μας «ενθαρρύνει να φερθούμε ανθρωπιστικά μπροστά στο ζήτημα των προσφύγων». Δεν ξέρω ποιος κοροϊδεύει ποιον. 

Απαιτούμε να ανοίξουν όλα τα σχολεία για τα προσφυγόπουλα και τα μεταναστόπουλα. Δημιουργία ενός ισχυρού ταξικού εργατικού μετώπου, το οποίο θα δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις σε όλο αυτό το φασισταριό που βγαίνει με προφάσεις άλλοτε ιατρικές άλλοτε ότι είμαστε πολλοί και δεν χωράμε και διάφορα άλλα κουραφέξαλα, να αποκλείσει τα προσφυγόπουλα από την εκπαίδευση. Να δώσει η κυβέρνηση ίσα δικαιώματα σε όλα τα παιδιά ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, θρησκεία και ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση. Και να αναβαθμίσει επιτέλους το δημόσιο ελληνικό σχολείο που το έχει διαλύσει, έτσι ώστε να μπορέσει το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί να κάνουν απερίσπαστοι τη δουλειά τους με τα παιδιά αυτά. Να είστε σίγουροι και αισιόδοξοι, ότι οι εκπαιδευτικοί θα ανταποκριθούν στο έργο τους και χωρίς να χρειάζονται τις παραινέσεις τύπου Φίλη.   

 

 

Μαθητές φοιτητές στη μάχη

Συγκλονιστικές ήταν οι παρεμβάσεις μαθητών και μεταναστών δεύτερης γενιάς στη διάρκεια της συζήτησης που ακολούθησε. 

«Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε κατάληψη στο σχολείο», είπε στην τοποθέτησή του ο Θεοδόσης Χαρίσης, πρόεδρος 15μελούς του 2ου ΓΕΛ Περιστερίου. «Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών καταγγέλλει τέτοιου είδους νοοτροπίες, θέλει τους πρόσφυγες μέσα στα σχολεία, και δεν θέλουμε απογευματινά γκέτο, γιατί έτσι δεν μπορούν να ενταχθούν κανονικά στην κοινωνία. Οι γονείς είναι μαζί μας, οι καθηγητές είναι μαζί μας, θέλουμε να έρθουμε και σε επαφή και με άλλα σχολεία για να συντονίσουμε τον αγώνα, για να είναι ανοιχτά τα σχολεία για κάθε προσφυγόπουλο, για κάθε μετανάστη». 

«Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στη μόρφωση ανεξάρτητα από το χρώμα και τη θρησκεία του», είπε η Αρίμπα Νούρ, μαθήτρια στο 50ο γυμνάσιο Αθηνών. «Κάθε κοπέλα έχει δικαίωμα να φοράει τη μαντήλα και ό,τι άλλο θέλει. Ευχαριστούμε την ΚΕΕΡΦΑ που υπερασπίζεται τα δικαιώματά μας». 

«Αυτές τις μέρες το προσφυγικό κύμα έχει ξυπνήσει μνήμες για το τι αντιμετωπίσαμε εμείς όταν ήρθαμε οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα», είπε η Ιλιρίντα Μουσαράι, φοιτήτρια ΝΟΠΕ. «Το ότι κατάφεραν οι Αλβανοί μαθητές να μπουν στα σχολεία ήταν αποτέλεσμα αγώνων. Χάρη σε αυτούς είμαι σήμερα εδώ», τόνισε συγκινημένη η ίδια και σκορπίζοντας συγκίνηση σε όλο το ακροατήριο.

Στη συνέχεια ο Αχμέντ Σαγιέντ από την Πακιστανική Κοινότητα θύμισε τις μάχες που έχει δώσει η Κοινότητα για χαρτιά και δικαιώματα, ο Αλέξανδρος Μαρτζούκος από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών ενημέρωσε για πρωτοβουλία καλλιτεχνών να παίξουν μία θεατρική παράσταση δρόμου έξω από το 66ο Γυμνάσιο Κολωνού όπου το αντιρατσιστικό κίνημα σταμάτησε τους φασίστες. 

Ο Στέλιος Γιαννούλης από την Επιτροπή Αναπληρωτών Χανίων, τόνισε ότι το κλειδί για να δώσουμε τη μάχη για την ένταξη των προσφύγων στα σχολεία είναι η πάλη των συνδικάτων και όλης της εργατικής τάξης και η σύνδεση της μάχης ενάντια στο ρατσισμό με τη μάχη ενάντια στα μνημόνια.