Η Αριστερά
H πλειοψηφία του ΟΧΙ απαιτεί δράση κι απαντήσεις

O περσινός Δεκέμβρης έκλεισε με την έκδοση και την παρουσίαση δύο βιβλίων γραμμένων από δύο πρώην υπουργούς της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, την «Αρπαγή της Ευρώπης» του Γιάννη Βαρουφάκη και  το «Τρίτο μνημόνιο, Η ανατροπή μιας ανατροπής» της Νάντιας Βαλαβάνη.

Και οι δύο επίσημες παρουσιάσεις των βιβλίων έγιναν η αφορμή για να βρεθούν δίπλα-δίπλα πολλά από τα πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που αποχώρησαν δηλώνοντας την αντίθεσή τους στη συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων και της λιτότητας μετά το «ΟΧΙ» που έγινε «Ναι». Στη παρουσίαση του βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη παρευρέθηκαν και πήραν το λόγο o Aλέκος Αλαβάνος, ο Μανώλης Γλέζος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, η Ελένη Πορτάλιου, ο Κώστας Λαπαβίτσας και η Ζωή Κωνσταντοπούλου ενώ παρών ήταν ο Γιάννης Βαρουφάκης. 

«Είμαστε αυτοί που συμπορευτήκαμε στη Λαϊκή Ενότητα. Αν μπορέσαμε να συμπράξουμε τότε διασώζοντας την τιμή της Αριστεράς, τότε υπάρχει ελπίδα» τόνισε η Νάντια Βαλαβάνη μιλώντας στην παρουσίαση του δικού της βιβλίου. Η ανάγκη συμπόρευσης τονίστηκε από όλους τους ομιλητές και η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν σίγουρα η πιο αισιόδοξη νότα της βραδιάς που τόνισε ότι: «Η πλειοψηφία υπάρχει. Είναι εδώ, είμαστε κομμάτι της. Κι αυτή η πλειοψηφία θα γράψει την ιστορία» είπε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Είναι σωστό ότι η πλειοψηφία του κόσμου που συγκρούστηκε με τα μνημόνια, η πλειοψηφία του κόσμου της κοινωνικής και ριζοσπαστικής αριστεράς παραμένει - ό, τι ξεπουλήματα και αν κάνει ο Τσίπρας και η παρέα του. 

Μέτωπο δράσης

Αλλά για να μπορέσει να εκφράσει και να οργανώσει νικηφόρα την αντίστασή της αυτή η πλειοψηφία δεν χρειάζεται γενικές επικλήσεις για συμπόρευση, αλλά μέτωπο δράσης στην πράξη, για να ανατραπούν οι ιδιωτικοποιήσεις και όλα τα νέα μέτρα λιτότητας. Και βέβαια πέρα από τις κατάρες στον Τσίπρα χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις.

Μια νέα αριστερά δεν μπορεί να επιμένει να αποδέχεται την ΕΕ σαν τον αγνό και αμόλυντο θεσμό που ήρθε να διακορεύσει ο κακός Σόιμπλε, όπως κάνει ο Βαρουφάκης. Ούτε βέβαια να αποδίδει τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στα «λάθος» πρόσωπα που πρόδωσαν τους αγώνες και γενικώς να υπόσχεται ότι δεν θα υπάρξουν νέες Βάρκιζες χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να εξηγήσει πολιτικά τι οδήγησε στις προηγούμενες.  Χρειάζεται μια συνολικά διαφορετική στρατηγική, που δυστυχώς απουσιάζει και στα δύο εγχειρήματα. Μια αντικαπιταλιστική στρατηγική που να απαιτεί τη διαγραφή όλο του χρέους, τη ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ, την κρατικοποίηση των τραπεζών, τον εργατικό έλεγχο.