Εργατικό κίνημα
ΣΤΑΣΥ: Εμπρός για κλιμάκωση

Τη δύναμή τους για μια ακόμη φορά έδειξαν οι εργαζόμενοι των Σταθερών Συγκοινωνιών της Αθήνας (Μετρό – ΗΣΑΠ – Τραμ), με τις τρεις 24ωρες απεργίες που πραγματοποίησαν στις 23/2, 1/3 και 3/3. Γενικές συνελεύσεις για να αποφασίσουν τα επόμενα αγωνιστικά τους βήματα θα πραγματοποιήσουν μέχρι το τέλος της βδομάδας. Η αφορμή για τις απεργιακές κινητοποιήσεις είναι η τροπολογία που ψήφισε η κυβέρνηση, σύμφωνα με την οποία μεταφέρεται το σύνολο της εμπορικής εκμετάλλευσης των εγκαταστάσεων της ΣΤΑΣΥ, στα ταμεία του ΟΑΣΑ.

Η κυβέρνηση και φιλικά της ΜΜΕ προσπαθούν να εμφανίσουν ως καταχρηστική την απεργία και να παρουσιάσουν το μέτρο σαν εξορθολογισμό. 

“Η αλήθεια είναι διαφορετική από αυτήν που θέλουν να παρουσιάσουν οι κυβερνητικοί παράγοντες” επισημαίνουν οι αγωνιστές της Κόκκινης Γραμμής, του δικτύου των αντικαπιταλιστών εργαζομένων στα ΜΜΜ που συμμετέχει στο Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια. “Η κυβέρνηση ακολουθώντας τις επιταγές της τρόικας έχει μειώσει και μειώνει κάθε χρόνο την κρατική χρηματοδότηση σε υπηρεσίες που έχει ανάγκη η κοινωνία... Η ίδια πολιτική μείωσης των κρατικών δαπανών συμβαίνει και στις αστικές συγκοινωνίες, προκειμένου να πηγαίνουν αυτά τα λεφτά στην αποπληρωμή του χρέους και στο πρωτογενές πλεόνασμα που απαιτούν οι δανειστές. Το βήμα που κάνει τώρα η κυβέρνηση με την στέρηση εσόδων από την ΣΤΑΣΥ ανοίγει τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση ολόκληρων τμημάτων και υπηρεσιών”. Δεν πρόκειται για την αρχή, αλλά για τη συνέχεια της μνημονιακής προσπάθειας για απαξίωση και τελικά ξεπούλημα των αστικών συγκοινωνιών. 

Έμμεση ιδιωτικοποίηση άλλωστε είναι οι εργολαβίες και η παραχώρηση έργων στους ιδιώτες (πχ ηλεκτροφωτισμός, καθαριότητα, φύλαξη κλπ). Έμμεση ιδιωτικοποίηση είναι η έλλειψη προσωπικού που ταλαιπωρεί τους πολίτες και τους κάνει να αγανακτούν με τις παρεχόμενες υπηρεσίες. Η απαξίωση των συγκοινωνιών και η οικονομική τους ασφυξία ανοίγει ακόμα περισσότερο το δρόμο για το πέρασμά τους σε ιδιωτικά χέρια. Γιατί αυτός είναι ο ουσιαστικός στόχος της ένταξης του Μετρό, του Τραμ και του ΗΣΑΠ στο Υπερταμείο που έγινε το καλοκαίρι που μας πέρασε. 

Οι εργαζόμενοι των συγκοινωνιών χρειάζεται να κλιμακώσουν τον αγώνα για να μην περάσει η σταδιακή ιδιωτικοποίηση των ΜΜΜ και να μας βρουν όλους στο πλευρό τους. Οι ιδιωτικοποιήσεις κοινωνικών αγαθών σημαίνουν το περιορισμό στην πρόσβαση χιλιάδων συνανθρώπων μας σε αυτά. Σημαίνουν εκτίναξη των τιμών μια που ο ιδιώτης ενδιαφέρεται μονάχα για το κέρδος του. Σημαίνουν χαμηλότερη ποιότητα των υπηρεσιών, αφού για τους ιδιώτες οι επενδύσεις σε συντήρηση και εκσυγχρονισμούς δικτύων είναι “ασύμφορες δαπάνες”. Και φυσικά σημαίνουν απολύσεις για τους εργαζόμενους που δουλεύουνε σε αυτές τις επιχειρήσεις.

 

Ο ΟΑΣΑ είναι ενα μικρό γραφείο συγκοινωνιακών μελετών που χρειάζεται καμιά ντουζίνα συγκοινωνιολόγους μηχανικούς και μερικούς γραφίστες, για να κάνει χονδρικό συγκοινωνιακό σχεδιασμό επί χάρτου, σχεδόν ένας φορέας-σφραγίδα. Είπαν λοιπόν να κάνουν και μία τυχαία, ασήμαντη διαχειριστική τροποποίηση για να περνά η ώρα; Δεν νομίζουμε! 

Εδώ διαφαίνεται μία κίνηση μεταβίβασης του κουμπαρά των συγκοινωνιών σε ένα σκελετώδη φορέα-σφραγίδα, που μπορεί κάλλιστα εν μια νυκτί να καταστεί ένα είδος off-shore ή οτιδήποτε αντίστοιχο, ακόμα κι αν είναι προσωρινά 100% κρατικός! Όσο απομακρύνεται θεσμικά ο κατανομέας των εσόδων από την πραγματική παραγωγή, όπου το εργατικό στοιχείο έχει εντονότερη παρουσία και δραστηριότητα, τόσο πιο ευεπίφορος στην αδικία καθίσταται! Να διαχειρίζονται το προϊόν εργασίας πολλών χιλιάδων ατόμων, μια εταιρεία φάντασμα των 20-30 ατόμων.

Όλα τα πολιτικά συνειδητοποιημένα κομμάτια της τάξης μας έχουμε ιστορικό καθήκον ακόμη και τέτοιες αφορμές εργατικής κινητικότητας, να τις στηρίξουμε και να τις προσανατολίσουμε προς την κατεύθυνση της μείζονος ριζοσπαστικοποίησης όσο το δυνατόν ευρύτερων μαζών. Από μάχες οπισθοφυλακής, σχεδόν κατόπιν εορτής, για την τιμή των όπλων, όπως τις θέλει η απατεωνίστικη κλίκα που λυμαίνεται τη ΓΣΕΕ, να περάσουμε σε πρωτοβουλία πλήρους αντεπίθεσης! Να απαιτήσουμε, ή και να επιβάλλουμε μονομερώς τον άμεσο εργατικό έλεγχο στις συγκοινωνίες! Και μάλιστα όχι σε συμβατική συνεταιριστική βάση σα να ήμασταν ΚΤΕΛατζήδες, αλλά σε πλήρη εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, με συμμετοχή των σωματείων, των συνοικιακών λαϊκών συνελεύσεων κλπ! Να περάσουμε το μήνυμα ότι κάθε ιδιώτης "επενδυτής" είναι ανεπιθύμητος και καλά θα κάνει να ξεκουμπιστεί αποκομίζοντας μόνο το τομάρι του!

Είναι επίσης αλήθεια ότι θα μπορούσαμε να κάτσουμε να περιμένουμε και άμα το κακό γίνει, τότε να κατέβουμε σε απεργίες και αγώνες. Νομίζουμε οτι είναι πολύ καλύτερο να δράσουμε επιθετικά τώρα, παρά να περιμένουμε κάτι τέτοιο και να αντιδράσουμε όταν οι συγκοινωνίες θα είναι σε πολύ χειρότερο χάλι και θα προσπαθουμε να περισώσουμε αποκαΐδια.

Νίκος Σμπαρούνης, μέλος του ΣΕΛΜΑ
και του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια