Πολιτισμός
Tα φετινά Oscar: Καθρέφτης των διεργασιών στην αμερικάνικη κοινωνία

Η φετεινή απονομή των βραβείων Όσκαρ στις 27 Φλεβάρη είχε δυο σημαντικές διαφορές από τις καθιερωμένες τελετές που έχουμε συνηθίσει. Τη δίκαιη βράβευση του «Μoonlight» και την γενική κατακραυγή ενάντια στον Τραμπ, που πλέον έχει παραβιάσει και τις θύρες της καλλιτεχνικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ. Και τα δυο είναι σοβαρές εξελίξεις. 

Μετά το περσινό φιάσκο των «ολόλευκων» mainstream Όσκαρ, το βραβείο σε μια ταινία  που μιλάει για τη ζωή ενός μαύρου γκέι παιδιού που μεγαλώνει στο σημερινό Μαϊάμι, όπως και το Όσκαρ Β’΄Ανδρικού ρόλου στον πρώτο μουσουλμάνο ηθοποιό (Μαχερσάλα Αλι για την ίδια ταινία), η Βαϊόλα Ντέιβις για το «Fences» και ο «Εμποράκος» από το Ιράν αντικατοπτρίζουν μια στροφή. Δεν πρόκειται απλά για διορθωτικές κινήσεις, αλλά για μετακινήσεις μέσα στο σώμα των μελών της Ακαδημίας που εκλέγουν τους νικητές. Άλλωστε η δημιουργία του Moonlight δεν είναι δυνατό να πραγματοποιήθηκε μέσα στους μήνες που χωρίζουν τις δυο απονομές. Η στροφή είχε δρομολογηθεί και ολοκληρωθεί σαν παιδί των εξελίξεων πολλών χρόνων μέσα στην Αμερικανική κοινωνία, μέσα στις εξεγέρσεις των μαύρων και των μεταναστών, τους αγώνες των ΛΟΑΤΚΙ+, και αυτό εκφράστηκε με μια πλειάδα υποψήφιων ταινιών με περιεχόμενο τη ρατσιστική και έμφυλη καταπίεση (Fences, Αφανείς ηρωίδες, I am not your negro, OJ:Made in America, 13th, Loving).

Η εκλογή Τραμπ ήταν ασφαλώς πισωγύρισμα που δεν έμεινε αναπάντητο ούτε στην φανταχτερή δεξίωση. Ακούστηκε μια πληθώρα από καλαμπούρια, υπονοούμενα και ανοιχτές αναφορές, από τις οποίες αξίζει να θυμίσουμε δυο: την ομιλία του Μεξικανού Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που κατήγγειλε ανοιχτά τον ρατσιστικό φράχτη του Τραμπ στα σύνορα με το Μεξικό, μιλώντας για τα δικαιώματα των μεταναστών όλου του κόσμου και την απουσία του Ασγκάρ Φαραντί, ο οποίος έστειλε δυο Ιρανο-αμερικανίδες αστροναύτισες να παραλάβουν το βραβείο του και να εξηγήσουν ότι ο ίδιος δεν παρίσταται σαν διαμαρτυρία στον αποκλεισμό που επέβαλε ο Τραμπ για είσοδο στις ΗΠΑ πολιτών από επτά μουσουλμανικές χώρες. 

Η τέχνη από μόνη της δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο (πόσο μάλλον ο θεσμός των Όσκαρ), αλλά τέτοιες εικόνες είχαμε δεκαετίες να δούμε και αποτελούν καθρέφτη των διεργασιών και εξελίξεων μέσα στην Αμερικάνικη κοινωνία, στους αγώνες που δίνουν οι καθημερινοί άνθρωποι ενάντια στον Τραμπ και το σύστημα που τον έβγαλε πρόεδρο.

 


• Παρουσίαση για το Moonlight έχει δημοσιευτεί στην Ε.Α. Νο 1259 - διαβάστε εδώ