Πολιτισμός
Θέατρο: "Δόξα τω Θεώ..."

Οι ab ovo είναι μια ομάδα νέων σε ηλικία καλλιτεχνών, και το “εκεί εκεί στην κόλαση” είναι το πρώτο τους έργο, το οποίο έφτιαξαν εξ ολοκλήρου οι ίδιοι. Σενάριο, σκηνοθεσία, χορογραφία, κοστούμια, ζωντανή μουσική είναι όλα δικά τους, και σε όλα έχουν κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά. Αλλά αυτό στο οποίο είναι ιδιαίτερα καλοί, είναι το να μη μασάνε τα λόγια τους. 

Το θέμα της παράστασης είναι η θρησκεία και συγκεκριμένα ο χριστιανισμός. Οι ab ovo δεν αφήνουν όρθια καμιά πτυχή της χριστιανικής πίστης, που να μη την κατεδαφίσουν με αμείλικτο χιούμορ. Το προπατορικό αμάρτημα για το οποίο όλοι θά πρεπε να νιώθουμε ένοχοι. Ο μισογυνισμός της εκκλησίας και η γυναικεία καταπίεση. Η μισαλλοδοξία και οι ιεροί πόλεμοι. Η υποχρεωτική βάφτιση. Η εκκλησία σα μηχανισμός άσκησης εξουσίας. Η υποκρισία των “ιερών δεσμών του γάμου”. Ο αλτρουισμός του καλού χριστιανού που ζητά ανταμοιβή. Το πίστευε και μη ερεύνα. Όλα αμφισβητούνται, απομυθοποιούνται και τελικά διαλύονται μέσα σε μια ανελέητη σάτιρα. 

Δεν πρόκειται για μια ακαδημαϊκή κριτική της θρησκείας, και δεν έχει σκοπό να εξηγήσει τι είναι η θρησκεία σα φαινόμενο, ούτε γιατί ο κόσμος πιστεύει. Είναι μια σάτιρα με στόχο το ίδιο το αντικείμενο της χριστιανικής πίστης, αρκετά πετυχημένη στο να προκαλέσει γέλιο, αλλά και στο να προβληματίσει, χωρίς να προσβάλλει τους θεατές που πιθανόν να πιστεύουν, πάνω στο τι είναι τελικά αυτό το πράγμα που, σύμφωνα με το κράτος, θα έπρεπε όλοι να πιστεύουμε. 

Ζούμε σε μια χώρα όπου η εκκλησία μας ακολουθεί παντού, από το σχολείο και το στρατό με τις πρωινές προσευχές και τους αγιασμούς, μέχρι τους γάμους και τις κηδείες μας. Ο αρχιεπίσκοπος θέλει να κάνει εξωτερική πολιτική, να οργανώνει δημοψηφίσματα και να έχει δικό του πανεπιστήμιο. 

Σχεδόν σε κάθε τοκ σόου υπάρχει καλεσμένος ένας παπάς με άποψη για οτιδήποτε, από τις εκτρώσεις, τα ναρκωτικά, τις χαρτορίχτρες, το ροκ, τη 17Ν, και πάει λέγοντας. Ακόμα και η Αριστερά, είναι διστακτική στο να βάλει το ζήτημα διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους. 

Γι αυτά και για πολλά άλλα, θεωρώ πολύ αισιόδοξο και πολύ σημαντικό το γεγονός ότι επί 3 χρόνια πάνω από 5000 θεατές γέμιζαν το θέατρο του Ήλιου για να δουν τη συγκεκριμένη παράσταση, και μάλιστα χωρίς καθόλου διαφήμιση. Δόξα τω θεώ... 

Αντώνης Καλαμάρας