Διεθνή
Ιταλία: O Πρόντι αναβαθμίζει την αμερικάνικη βάση στη Bιτσέντζα

Την πρόθεσή του να επιτρέψει την επέκταση της αμερικανικής  στρατιωτικής βάσης της Βιντσέντζα ανακοίνωσε την περασμένη βδομάδα ο  Ρομάνο Πρόντι, ο “κεντροαριστερός” πρωθυπουργός της Ιταλίας. Η δήλωσή  του προκάλεσε σοκ σε ολόκληρη την χώρα. Ακόμα και υπουργοι και ηγετικά  στελέχη της κεντροαριστεράς αναγκάστηκαν να διαχωρίσουν την θέση τους από τον Πρόντι. Πολλοί δεν δίστασαν να τον κατηγορήσουν ανοιχτά για  προδοσία. 

“Η εμφανώς λανθασμένη απόφαση του Ρομάνο Πρόντι δεν κλείνει το ζήτημα της Βιντσέντζα αλλά, αντιθέτως, το ανοίγει” δήλωσε ο Αλφιο Νικότρα, ο επικεφαλής του Τμήματος Ειρήνης της “Ριφοντατσιόνε”, της  Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, που είναι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα του  κυβερνητικού συνασπισμού.  

Εκατομμύρια Ιταλοί ψήφισαν τον περασμένο Απρίλη τον κεντροαριστερό συνασπισμό με την ελπίδα ότι θα έδινε ένα τέλος στην πολεμοκάπηλη, φιλοαμερικανική πολιτική του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Από τότε μέχρι σήμερα, όμως, το μόνο που τους έχει χαρίσει η νέα κυβέρνηση είναι την μια απογοήτευση μετά την άλλη.  

Ο Πρόντι διέταξε μεν την απόσυρση όλων των Ιταλικών στρατευμάτων από το Ιράκ -μια απόφαση την οποία πολλά στελέχη της κεντροαριστεράς προσπάθησαν να παρουσιάσουν σαν μεγάλη νίκη του  αντιπολεμικού κινήματος. Ταυτόχρονα, όμως, σαν αντάλλαγμα απέναντι στον Μπους, αύξησε τις ιταλικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν. Από τις  31.000 Νατοϊκούς στρατιώτες που πολεμάνε σήμερα στο Αφγανιστάν, οι 2.000  προέρχονται από την Ιταλία. Και τώρα ετοιμάζεται να κάνει ένα ακόμα βήμα προσέγγισης εγκρίνοντας το αμερικανικό αίτημα για την επέκταση της βάσης της Βιντσέντζα. 

“Εχοντας αποσύρει τα Ιταλικά στρατεύματα από το Ιράκ” σχολιάζει η εφημερίδα Financial Times, “ο κύριος Πρόντι πασχίζει να δείξει στις ΗΠΑ ότι μπορούν να τον υπολογίζουν σαν έναν καλό σύμμαχο όσον αφορά στο Ιράκ και στην βάση της Βιντσέντζα”. Το ίδιο ακριβώς, όμως, ήταν που πάσχιζε να δείξει και ο Μπερλουσκόνι -για αυτό τον μισούσαν εκατομμύρια άνθρωποι στην Ιταλία. Η πίεση αυτή του αντιπολεμικού κινήματος και της κοινής γνώμης είχε αναγκάσει, άλλωστε, ακόμα και τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι να μιλάει δημόσια για απόσυρση των Ιταλικών στρατευμάτων από το Ιράκ -αρκετούς μήνες πριν διατάξει την απόσυρση ο Πρόντι. 

Συνασπισμός

Τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής έχουν διχάσει τον κεντροαριστερό συνασπισμό. Η Ριφοντατσιόνε είχε παίξει, τα προηγούμενα  χρόνια, πρωταγωνιστικό ρόλο στο διεθνές αντιπολεμικό κίνημα. Η τεράστια συμμετοχή στην αντιπολεμική διαδήλωση του Νοέμβρη του 2002 στην Φλωρεντία -μια διαδήλωση που είχε καλέσει το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ- ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της δικής της κινητοποίησης. Ο Νικότρα απείλησε τον Πρόντι ακόμα και με μια μεγάλη πανιταλική διαδήλωση αν η κυβέρνηση προχωρήσει πράγματι στην  έγκριση του αμερικανικού αιτήματος για την Βιντσέντζα.  

Η κεντροαριστερά διαθέτει μια ελάχιστη πλειοψηφία στην ιταλική  γερουσία. Η κυβέρνηση του Πρόντι εξαρτάται από την ψήφο εμπιστοσύνης των βουλευτών της Ριφοντατσιόνε. Η Ριφοντατσιόνε, με άλλα λόγια, βρίσκεται σε ρόλο “ρυθμιστή” -για να χρησιμοποιήσουμε την κοινοβουλευτική φρασεολογία. Θεωρητικά θα μπορούσε να εκβιάσει την κυβέρνηση να αποδεχτεί την θέληση του κόσμου -στα γκάλοπ το 62% των κατοίκων της Βιντσέντζα είναι αντίθετοι στην επέκταση της βάσης, ενώ η πλειοψηφία των Ιταλών είναι αντίθετοι στον πόλεμο “κατά της τρομοκρατίας” του Μπους.  

Στην πράξη αυτό που γίνεται, όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο:  από ρυθμιστής η Ριφονταστιόνε έχει γίνει “ρυθμιζόμενη”. Ο Πρόντι παίρνει  τις αποφάσεις του -να στείλει και άλλα στρατεύματα στο Αφγανιστάν,  να εγκρίνει τα αιτήματα του Μπους, να συνεχίσει να δεσμεύεται από  τις αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων του Μπερλουσκόνι- και οι  βουλευτές της αριστεράς αναγκάζονται να υποχωρήσουν και να συνεχίσουν  να δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης. Ποιός μπορεί να πάρει την ευθύνη να ρίξει την κυβέρνηση άλλωστε; 

Μέσα στην αριστερά διεθνώς πολλοί είχαν καταγγείλει σαν  “δεξιά στροφή” την απόφαση της Ριφοντατσιόνε να συμμετέχει στον  κεντροαριστερό συνασπισμό του Πρόντι. Τώρα φαίνεται ανάγλυφα και τραγικά πόσο δίκαιο είχαν. Οσο πιο γρήγορα διορθώσει αυτό το “λάθος” η ηγεσία της Ριφοντατσιόνε τόσο καλύτερα θα είναι και για την αριστερά και για το κίνημα στην Ιταλία -και όχι μόνο.