Διεθνή
Μπροστά στις γαλλικές εκλογές: Οι αγώνες τροφοδοτούν την Αριστερά

Παρίσι 19 Μάρτη, χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στον ρατσισμό.

Κάθε μέσο χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να ξεχάσουμε το πεντάμηνο των σκληρών αγώνων (και τον κόσμο που αυτοί εκφράζουν) ενάντια στον «εργατικό» νόμο που κατέβασε η κυβέρνηση. Έγινε ό, τι ήταν δυνατόν ώστε να καμφθεί η συλλογική αντίσταση των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Αλλά τελικά εκεί είναι που αναδείχτηκαν αποτελεσματικότερα τα πολιτικά ερωτήματα και αυτό το αποδεικνύει η προεκλογική καμπάνια που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Από τη μία μεριά η γαλλική άρχουσα τάξη θέλει να εντείνει τις πολιτικές λιτότητας. Στο διεθνή ανταγωνισμό ο γαλλικός καπιταλισμός βρίσκεται σε ιδιαίτερη δυσκολία από το 2008: στη βιομηχανία για παράδειγμα, τα τελευταία δέκα χρόνια υπήρξαν χιλιάδες χρεωκοπίες, η παραγωγή έχει πέσει, μισό εκατομμύριο θέσεις εργασίας εξαφανίστηκαν μεταξύ 2008 και 2013 και οι εξαγωγές έχουν μειωθεί.

Το κράτος έχει γίνει κεντρικό στο να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα, στο να εφαρμόσει τους κατάλληλους καταπιεστικούς μηχανισμούς και στο να μειώσει τα δημοκρατικά δικαιώματα. Από το 2015 υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Οι διαδηλώσεις ενάντια στον «εργατικό νόμο» αντιμετώπισαν έντονη καταστολή, ενώ ο νόμος τελικά πέρασε χωρίς ψήφο από το Κοινοβούλιο.

Είναι αυτό το πισωγύρισμα αυταρχικότητας του κράτους αρκετό για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα της γαλλικής άρχουσας τάξης; Καθόλου σίγουρο. Γι' αυτό το λόγο το Εθνικό Μέτωπο έχει το περιθώριο να παρουσιάζεται σαν μια εναλλακτική απέναντι σε ένα κράτος που δεν καταφέρνει να διαχειριστεί τις εσωτερικές και διεθνείς «αναταραχές». Ναι, υπάρχει φασιστικός κίνδυνος στη Γαλλία.

Από την άλλη, εκατομμύρια πλέον αντιστέκονται στην κατάσταση που έχει καθιερωθεί. Κατά τη διάρκεια του κινήματος της τελευταίας χρονιάς, η αντίσταση πήρε τη μορφή απεργιών, καταλήψεων και ενός πολιτικού εγχειρήματος δημοσίου διαλόγου για τη στρατηγική, στις πλατείες. Μετά το τέλος αυτού του κινήματος, οι απεργίες παραμένουν πολλές (και συχνά νικηφόρες) και οι συνελεύσεις εξακολουθούν να λειτουργούν, ειδικά των λαϊκών συνοικιών. Η αστυνομική βία, όπως η δολοφονία του Ανταμά Τραορέ τον Ιούλη του 2016, ο βιασμός του Τεό Λαουκά το Φλεβάρη, η δολοφονία πριν δύο βδομάδες του Λιού Σαοϊό, πυροδοτεί κάθε φορά αυθόρμητες διαδηλώσεις χιλιάδων ατόμων.

Διακύβευμα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η διαδήλωση της 19 Μάρτη, κινητοποιώντας πάνω από 10 χιλιάδες ανθρώπους που ήθελαν να δείξουν την αντίθεσή τους στην αστυνομική βία, στο ρατσισμό και στο κυνήγι των μεταναστών, ήταν το πιο σημαντικό διακύβευμα εδώ και πολλά χρόνια. Καμία συγκεκριμένη πολιτική δύναμη δεν ήταν πίσω από αυτήν την κινητοποίηση. Είναι το αποτέλεσμα της δράσης δικτύων και ομάδων αγωνιστών/τριών που, αντί να εστιάζουν στις εκλογές, επέλεξαν να χτίσουν τη δράση τους πάνω στις κινητοποιήσεις και στο ρίζωμα σε διάφορους τομείς της κοινωνίας.

Γι' αυτό η κατάσταση είναι πολύ ασταθής. Οι μαζικές συγκρούσεις δεν είναι πια «παρενθέσεις». Μια τέτοια μαζική σύγκρουση μπορεί να γίνουν και οι επερχόμενες εκλογές. Και παρόλο που η άρχουσα τάξη προσπάθησε να ξαναπάρει τον έλεγχο αυτού του εκτροχιασμού, με τη βοήθεια θέλοντας και μη των κομμάτων που συμμετέχουν στην προεκλογική καμπάνια, ποτέ πριν το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν πιο αβέβαιο. Σε αντανάκλαση της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, τίποτα δε θα λυθεί, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Τα παραδοσιακά κόμματα της αστικής διαχείρισης βρίσκονται σε κρίση. Με τη βοήθεια των ΜΜΕ, οι Ρεπουμπλικάνοι, όπως και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, οργάνωσαν τις εσωτερικές τους εκλογές, ξεσκαρτάροντας όποιους ταύτιζε ο κόσμος περισσότερο με τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Στο στρατόπεδο της Δεξιάς ο Σαρκοζί απομακρύνθηκε δίνοντας τη θέση του στο Φρανσουά Φιγιόν, που διατηρεί την υποψηφιότητά του παρά το ότι εξετάζεται για την υπεξαίρεση δεκάδων χιλιάδων ευρώ δημοσίου χρήματος. Στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, ο Ολάντ, έχοντας σπάσει τα ρεκόρ αρνητικής δημοσιότητας, δεν πήρε μέρος στις εκλογές, ενώ ο Βαλς ηττήθηκε. Ο εκλεγμένος υποψήφιος (σημ: Αμόν), στη μέγγενη μεταξύ των δεσμών του με την τωρινή κυβέρνηση και της ανάγκης να αποσυσχετιστεί με αυτή, συγκεντρώνει λιγότερο από το 10% της πρόθεσης ψήφου.

Επομένως, οι υποψήφιοι/ες που βρίσκονται εκτός των παραδοσιακών ρευμάτων είναι αυτοί που κυριαρχούν στην προεκλογική κούρσα. Σε αυτό το πεδίο όμως χρειάζονται στιβαρά στηρίγματα. Το νέο φαινόμενο Εμανουέλ Μακρόν, φιλελεύθερος πρώην υπουργός του Ολάντ, κατάφερε να αναδειχθεί εκτός κομμάτων αυτοπαρουσιαζόμενος ως «ούτε δεξιός, ούτε αριστερός». Ωστόσο κανείς δε βλέπει πώς θα μπορέσει ο Μακρόν να κυβερνήσει.

Το λιγότερο «νέο» φαινόμενο είναι αυτό του Εθνικού Μετώπου (FN). Όλες οι δημοσκοπήσεις του έδιναν για ένα διάστημα μηνών το προβάδισμα του πρώτου γύρου εκλογών. Ωστόσο υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να το σταματήσει: από τη στιγμή που το 70% του κόσμου στηρίζει το κίνημα απεργιών ενάντια στον εργατικό νόμο, το συγκεκριμένο κόμμα τα βρίσκει δύσκολα. Παρόλο που αυτό από μόνο του δεν αρκεί, είναι το σημείο κλειδί που δίνει τη δυνατότητα για μια μαζική καμπάνια ενάντια στα θεμελιώδη κίνητρα της ψήφου στο FN: τον εθνικισμό, το ρατσισμό και την ενδυνάμωση του αστυνομοκρατούμενου κράτους. Η διαδήλωση της 19 Μάρτη ήταν μια ευκαιρία, όμως τα κόμματα της αριστεράς που συμμετέχουν στην προεκλογική καμπάνια δεν έκαναν την επιλογή να την εκμεταλλευτούν.

Αντίκτυπος

Οι αγώνες ενάντια στο FN ανατροφοδοτούνται με την προεκλογική καμπάνια. Αγώνες που οργανώνονται από αυτούς και αυτές που έχουν μπορέσει να αποδείξουν ότι, κόντρα στις κυρίαρχες αφηγήσεις, η «καλή ψήφος» δεν αρκεί για να ανακόψουμε την πορεία αυτού του κόμματος. Συνήθως ξεπηδάνε από τα ριζοσπαστικά κομμάτια και έχουν φτάσει σε πολλές πόλεις να εκφράζονται με μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στις εκδηλώσεις του FN. 

Στο Παρίσι θα υπάρξει μια τέτοια κινητοποίηση την Κυριακή 16/4. Εμπλέκονται τοπικές συλλογικότητες, αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά δίκτυα, και η κινητοποίηση θα έχει σημαντικό αντίκτυπο στις λαϊκές γειτονιές. Αν το FN περάσει στο δεύτερο γύρο, θα οργανωθούν και άλλες τέτοιες αντι-FN κινητοποιήσεις στις πόλεις.

Από αυτό το πολωμένο κλίμα ωφελείται η Αριστερά. Τις τελευταίες εβδομάδες υπάρχουν προγνωστικά που βάζουν τον Ζαν Λυκ Μελανσόν (σημ: υποψήφιο της «Ανυπότακτης Γαλλίας», πρώην «Αριστερό Μέτωπο») στο δεύτερο γύρο. Το πρόβλημα είναι ότι αντί να βασιστεί σε αυτό το ριζοσπαστικό κίνημα και μάλιστα να το ενισχύσει, ο Μελανσόν επέλεξε μια δεξιά προσαρμογή. Στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της 18 Μάρτη, η οποία είχε χιλιάδες κόσμο, απαγόρευσε τις κομματικές σημαίες, ενώ χιλιάδες γαλλικές σημαίες μοιράζονταν στο πλήθος. Για τη μεθαυριανή πορεία δεν υπάρχει κάλεσμα από μεριάς του και από μεριάς των κομμάτων που τον στηρίζουν, παρόλο που το FN οργανώνει κεντρική συγκέντρωση στο Παρίσι στο τέλος της εβδομάδας και παρόλο που υπάρχει ήδη ενωτικό κάλεσμα ενάντια σε αυτή τη συγκέντρωση. Από τη μεριά του ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα), ο Φιλίπ Πουτού βρίσκει κοινό κάθε φορά που εκφράζεται ριζοσπαστικά. 

Οι μεγάλες αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στις 18 και 19 Μάρτη δείχνουν τις δυνατότητες που ανοίγονται όταν είμαστε αποφασισμένοι/ες. Η εξέγερση που ξέσπασε στη Γουιάνα, μια από τις τελευταίες γαλλικές αποικίες, είναι πολύ πιο κοντά στον κόσμο που γεννιέται, παρά σε αυτόν που παίζεται στις εκλογές. Θα χρειαστεί να έχουμε τα μάτια μας και εκτός συνόρων για να προχωρήσουμε. Γι' αυτό, δίνουμε ραντεβού στο φετινό φεστιβάλ Μαρξισμός στην Αθήνα, όπου θα συζητήσουμε για όλα αυτά! 

Η Βανίνα Τζιουντιτσελί, μέλος του NPA, θα είναι ομιλήτρια στο φετινό Μαρξισμό 2017 στην Αθήνα