Εργατικό κίνημα
Πανεργατική απάντηση στα Μνημόνιά τους

Πανεργατική Απεργία 5 Μάη 2010

Η πανεργατική απεργία στις 17 Μάη θα καθορίσει τις μάχες του επόμενου διαστήματος. Σε όλα τα κρίσιμα μέτωπα της νέας επίθεσης, η επιτυχία της θα παίξει πολύτιμο ρόλο για να μην φτάσουν τα μέτρα να εφαρμοστούν στην πράξη.

Το πρώτο μεγάλο μέτωπο είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Το ξεπούλημα όλων των δημόσιων επιχειρήσεων που έχουν παραμείνει ακόμα υπό κρατικό έλεγχο, όπως της ΔΕΗ, της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ, του ΟΛΘ κλπ, αποτελεί τη μεγαλύτερη επίθεση στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους χώρους χρειάζεται να πρωτοστατήσουν στην οργάνωση της πανεργατικής και όλοι μαζί να δημιουργήσουν ένα κοινό μπλοκ υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα τους. Αυτός είναι ο τρόπος για να κλιμακωθεί ο αγώνας αμέσως μετά, με απεργίες διαρκείας που θα μπλοκάρουν τα ξεπουλήματα.

Η εμπειρία που έχουν ήδη από τους αγώνες που έδωσαν τα προηγούμενα χρόνια είναι μεγάλη. Σε μια σειρά από τις δημόσιες επιχειρήσεις οι εργαζόμενοι πήγαν κόντρα όχι μόνο με επιστρατεύσεις και επιτάξεις αλλά και με τη λυσασμένη προπαγάνδα των μνημονιακών κυβερνήσεων και των ΜΜΕ για τη δήθεν πλειοψηφία των πολιτών που αντιτίθεται στους “βολεμένους συνδικαλιστές που υπερασπίζονται προνόμια των ρετιρέ”. Οι πανεργατικές απεργίες έπαιζαν ενισχυτικό ρόλο στη διάλυση της προπαγάνδας και έχτιζαν τη συμπαράσταση και την ενότητα ανάμεσα στα διαφορετικά κομμάτια.

Η μαζική παρουσία των εργαζόμενων από όλους αυτούς τους χώρους στις 17 Μάη είναι που μπορεί να ανοίξει το δρόμο της απεργιακής σύγκρουσης όχι μόνο για να μην περάσουν οι νέες ιδιωτικοποιήσεις αλλά και να επιβληθεί η επανακρατικοποίηση του ΟΛΠ, των αεροδρομίων και όλων όσων πέρασαν στα χέρια των αρπακτικών της αγοράς.

Προσλήψεις

Το δεύτερο μεγάλο μέτωπο είναι το αίτημα για προσλήψεις σε όλους τους χώρους του δημοσίου, σε σχολεία, νοσοκομεία, δήμους, κοινωνικές υπηρεσίες. Είναι μία μάχη ανοιχτή που επίσης αφορά όλη την εργατική τάξη και τη νεολαία, για καλύτερη, δημόσια και δωρεάν παιδεία, υγεία, πρόνοια και υπηρεσίες για όλους. Ενάντια στη νέα αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση και ήδη βρίσκει απέναντί της την απεργία-αποχή των συνδικάτων, ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας των 5μηνων, των 8μηνων και των εργολάβων, οι εργαζόμενοι σε όλους αυτούς τους χώρους έχουν τη δύναμη, κλιμακώνοντας απεργιακά, να απαιτήσουν μαζικές προσλήψεις προσωπικού με μόνιμη και σταθερή σχέση εργασίας για όλους, να βάλουν τέλος στην αναλογία της ντροπής των πέντε συνταξιοδοτήσεων-μία πρόσληψη που ρημάζει όλες αυτές τις υπηρεσίες.

 Η εμπειρία τους από τους αγώνες που έδωσαν τα προηγούμενα χρόνια είναι επίσης πολύ μεγάλη. Αν υπάρχει ένας λόγος που μια σειρά νοσοκομεία, σχολεία, δημοτικές υπηρεσίες εξακολουθούν να λειτουργούν, είναι οι σκληροί απεργιακοί αγώνες αυτών των ετών. 

Είναι μια μάχη που μπορεί να δώσει ακόμα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους και του ιδιωτικού τομέα ενάντια στις απολύσεις. Μπορεί η απελευθέρωση του μηνιαίου ορίου των απολύσεων που ζητούσαν οι δανειστές να μην εντάχτηκε ρητά στη νέα συμφωνία. Το παράθυρο όμως είναι ανοιχτό αφού η εποπτεία των απολύσεων φεύγει από το υπουργείο Εργασίας και περνάει στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας που μόνο φιλεργατικό δεν μπορεί να θεωρηθεί. Ένα απεργιακό κίνημα που θα απαιτεί μαζικές προσλήψεις μπορεί να φράξει τις απολύσεις παντού. 

Ένα ακόμα κρίσιμο μέτωπο είναι η μάχη ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Το άνοιγμα των καταστημάτων 32 Κυριακές το χρόνο που συμφώνησε η κυβέρνηση με τους δανειστές βάζει στο στόχαστρο τους εμποροϋπαλλήλους ενώ ανοίγει το δρόμο της γενίκευσης της επίθεσης σε όλους τους εργαζόμενους. Οι μάχες που δόθηκαν τα προηγούμενα χρόνια ενάντια στην αντίστοιχη μνημονιακή επίθεση των Σαμαροβενιζέλων ήταν σκληρές. Η επιτυχία της απεργίας για τον ίδιο λόγο την περασμένη Κυριακή 7 Μάη ανοίγει το δρόμο της κλιμάκωσης για τους εμποροϋπαλλήλους και όλους τους εργαζόμενους που πρέπει να σταθούν στο πλευρό τους. 


Πανεργατική Απεργία 4 Φλεβάρη 2016

Χτίζοντας την αντίσταση βήμα-βήμα

Στις 17 Μάη ξεσηκωνόμαστε πανεργατικά ενάντια στη νέα συμφωνία κυβέρνησης και δανειστών. Η επιτυχία της νέας πανεργατικής έχει τεράστια σημασία. Μπορεί να στείλει μαζικά το μήνυμα ότι το τέταρτο μνημόνιο αντιμετωπίζει, όπως και όλα τα προηγούμενα, την οργή του κόσμου απ' άκρη σ' άκρη της χώρας. Και ταυτόχρονα μπορεί να ανοίξει το δρόμο της απεργιακής κλιμάκωσης σε όλους τους χώρους και κλάδους.

Κανένας εργαζόμενος και νεολαίος, κανένας αγωνιστής και αγωνίστρια, καμία δύναμη της αριστεράς δεν πρέπει να υποτιμήσει αυτή τη μάχη. Κάθε μία πανεργατική απεργία τα τελευταία επτά χρόνια των μνημονιακών επιθέσεων έπαιζε αυτό το διπλό ρόλο. Από τη μία έδειχνε ότι τα μνημόνια είναι απονομιμοποιημένα στη συνείδηση του κόσμου, δεν έχουν τη συναίνεση της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Από την άλλη, σε κάθε στιγμή, τα μεγάλα ποτάμια των πανεργατικών μετατρέπονταν σε πολλούς και άγριους χείμαρρους αντίστασης. Κάθε μία πανεργατική λειτουργούσε προωθητικά για την κλιμάκωση των αγώνων, απελευθερώνοντας δυνάμεις και δίνοντας αυτοπεποίθηση σε ολοένα και περισσότερα κομμάτια εργαζομένων να παλέψουν.

Στις αρχές του 2010, η προπαγάνδα της κυβέρνησης Παπανδρέου για την πλειοψηφία των πολιτών που αγωνιά μαζί της για το μέλλον της χώρας και που είναι διατεθειμένη να υπομείνει τα “επώδυνα πλην όμως αναγκαία μέτρα” είχε πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις. Ώρες επί ωρών τηλεοπτικού χρόνου, τόνοι μελάνι στις εφημερίδες είχαν ξοδευτεί για να ντυθεί το προκλητικό πακέτο θυσιών, αρχικά του Προγράμματος Σταθερότητας και μετά του πρώτου μνημονίου, με το μανδύα μιας εθνικής προσπάθειας που θα μας βγάλει από την κρίση. 

Κλιμάκωση

Η πανεργατική απεργία στις 5 Μάη του 2010 ήταν που έσπασε οριστικά αυτά τα προκλητικά ψέματα. Εκείνη τη μέρα όλα τα κομμάτια της εργατικής τάξης, από τα πιο δυνατά συνδικάτα των ΔΕΚΟ και των συγκοινωνιών μέχρι ασυνδικάλιστο κόσμο που κατέβαινε για πρώτη φορά στο δρόμο και από τα “ρετιρέ” του δημοσίου μέχρι τα “υπόγεια” των μεταναστών από το Πακιστάν και τη Σενεγάλη, ενώθηκαν σε μια δύναμη. Ο ρόλος που έπαιξε στην κλιμάκωση των αγώνων ήταν αναμφισβήτητος.

Δεν ήταν “μόνο” οι τρεις νέες πανεργατικές σε διάστημα μόλις δυο μηνών που ακολούθησαν. Ήταν η μεταφορά του ξεσηκωμού με απεργίες, πολλές διαρκείας, σε μια σειρά χώρους και κλάδους, όπως το ΜΕΤΡΟ, την ΕΘΕΛ, τον ΟΣΕ, τα νοσοκομεία, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τα ΜΜΕ, τα καράβια, τους φορτηγατζήδες και άλλους τους επόμενους μήνες. Η έμπνευση και η αίσθηση ότι η αντίθεση στα μέτρα είναι γενικευμένη, ότι κανείς δεν είναι μόνος του στη μάχη για την ανατροπή τους, ήταν τα καθοριστικά στοιχεία που είχαν δώσει οι γενικές απεργίες σε όλους αυτούς τους χώρους για να κλιμακώσουν.

Με τη σειρά τους αυτοί οι αγώνες οδήγησαν σε νέους πανεργατικούς ξεσηκωμούς. Η πανεργατική στις 15 Δεκέμβρη του 2010 ήταν ξανά σεισμός που σε τράπεζες, σιδηρόδρομο και συγκοινωνίες μετατράπηκε σε 48ωρη. Ήταν αυτή η απεργία που έκανε τον ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας επιλογή και προσανατολισμό για ολόκληρο το κίνημα τους επόμενους μήνες. Οι καταλήψεις στο υπουργείο Υγείας, στο δήμο της Αθήνας, στο κτίριο του ΟΣΕ στην Καρόλου, οι απεργίες διαρκείας των συγκοινωνιών ήταν οι “συνέπειες” της επιτυχίας της.

Κάθε πανεργατική είχε άμεσο αντίκτυπο και στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Έσπαγε με μαζικούς όρους το κλασικό επιχείρημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών ότι “ο κόσμος δεν τραβάει, είναι βολεμένος στο καναπέ” και τις ανάγκαζε να κλιμακώσουν. Το γιουχάισμα του Παναγόπουλου στην πανεργατική της 5 Μάη 2010 αυτή την αμφισβήτηση έκφρασε, ανοίγοντας τα επόμενα χρόνια την μεγαλύτερη κρίση στις συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ που μέχρι τότε θεωρούνταν ακλόνητες. Ο ίδιος ο Παναγόπουλος που αμέσως μετά δήλωνε ότι δε θα γίνουν άλλες απεργίες γιατί “δεν έχουν αποτέλεσμα”, αναγκαζόταν μέσα σε ένα χρόνο να μετατρέψει τις 24ωρες πανεργατικές σε 48ωρες για να καλύψει τις διαθέσεις της βάσης.

Η πανεργατική στις 15 Ιούνη του 2011 που έφτασε τον Παπανδρέου ένα βήμα πριν την παραίτηση και η 48ωρη στις 28 και 29 του ίδιου μήνα σε συντονισμό με το κίνημα των πλατειών ήταν αυτές που άνοιξαν το δρόμο στο γενικευμένο κύμα καταλήψεων εργατικών χώρων τον Οκτώβρη του 2011. Ενώ η 48ωρη πανεργατική έκρηξη στις 19 και 20 εκείνου του μήνα συντόνισε όλα τα κομμάτια που βρίσκονταν σε καταλήψεις και απεργίες διαρκείας -υπουργεία, δήμοι, ναυτεργάτες- οδηγώντας μια βδομάδα μετά την κυβέρνηση στην κατάρρευση.

Ενότητα

Αντίστοιχο ρόλο έπαιξαν οι πανεργατικές απεργίες στη συνέχεια ενάντια στην κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον τεχνοκράτη Παπαδήμο. Η πανεργατική απεργία στη 1 Δεκέμβρη του 2011 ήταν η πρώτη ρωγμή στην κυρίαρχη τότε προπαγάνδα ότι το νέο μοντέλο διακυβέρνησης απολαμβάνει την αποδοχή του 80% της κοινής γνώμης. Εκείνη η απεργία σηματοδότησε πιο ηχηρά από κάθε άλλη την είσοδο του “ευάλωτου” ιδιωτικού τομέα στον αγώνα, με τη μαζική παρουσία εργοστασίων και χώρων όπως η Χαλυβουργία, το Άλτερ, η Ελευθεροτυπία. Η πανεργατική απεργιακή δράση έδινε τη δυνατότητα να εκφραστεί η ενότητα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, που τόσο είχαν προσπαθήσει να σπάσουν κυβερνήσεις και αφεντικά.

Η ταφόπλακα της προπαγάνδας και της κυβέρνησης Παπαδήμου ήταν βέβαια ο ξεσηκωμός της Κυριακής 12 Φλεβάρη, όταν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πολιόρκησαν για ώρες, κόντρα στην άγρια καταστολή της αστυνομίας, το Σύνταγμα και τη Βουλή. Κι αυτός όμως ο ξεσηκωμός δεν έπεσε από τον ουρανό. Ήταν η κορύφωση της -για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας- τριήμερης πανεργατικής απεργίας που είχαν κηρύξει τα συνδικάτα την ίδια βδομάδα, νεκρώνοντας κυριολεκτικά τα πάντα.

Την ίδια δύναμη βρήκαν απέναντί τους οι Σαμαροβενιζέλοι από το καλοκαίρι του 2012 μέχρι την κατάρρευσή τους το Δεκέμβρη του 2014. Οι 24ωρες και 48ωρες πανεργατικές στις 27 Σεπτέμβρη, 18 Οκτώβρη και 6-7 Νοέμβρη του 2012 έδιναν αυτοπεποίθηση σε όλα τα κομμάτια, από τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και όλο το δημόσιο ενάντια στις συγχωνεύσεις, τα κλεισίματα και την αξιολόγηση μέχρι τους εργαζόμενους στο Σκαραμαγκά που κατέλαβαν το Πεντάγωνο αλλά και το ΜΕΤΡΟ, το ΤΤ και τους ναυτεργάτες που προχώρησαν σε απεργίες διαρκείας. Όχι τυχαία τις ημέρες της πανεργατικής απεργίας στις 20 Φλεβάρη του 2013 ο Σαμαράς δήλωνε: “Αν βγάλουμε τον Ιούνιο, από το Σεπτέμβρη όλα θα πάνε καλύτερα”.

Το μόνο βέβαια που είδε τον Ιούνιο ήταν την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την συγκυβέρνηση, όταν το “μαύρο” στην ΕΡΤ οδήγησε σε ένα νέο πανεργατικό ξεσηκωμό που με τη σειρά του άνοιξε το μεγαλύτερο αγώνα των τελευταίων ετών. Η πανεργατική απεργία συμπαράστασης στην κατάληψη της ΕΡΤ στις 13 Ιούνη του 2013 πλημμύρισε το Ραδιομέγαρο και έδωσε την αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης να συνεχίσουν μέχρι τη νίκη.

Όσο για το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, το μόνο που είδε ήταν απεργίες διαρκείες σε μια σειρά κλάδους που ενώθηκαν σε μια νέα πανεργατική έκρηξη στις 6 Νοέμβρη του 2013. Και παρά το γεγονός ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έκαναν στη συνέχεια ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποφύγουν την πανεργατική δράση, με γενική απεργία επισφραγίστηκε και το τέλος των Σαμαροβενιζέλων ένα χρόνο αργότερα. Η πανεργατική στις 27 Νοέμβρη του 2014 ήταν η μεγαλύτερη από το 2012.

Εκρήξεις

Στα δύο χρόνια διακυβέρνησής της, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει γλυτώσει από τον εφιάλτη των γενικών απεργιών. Οι πανεργατικές τόσο στις 12 Νοέμβρη και 3 Δεκέμβρη του 2015 όσο και στις 4 Φλεβάρη του 2016, λίγους μήνες μετά το ξεπούλημα του συντριπτικού ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, θύμιζαν τις εκρήξεις των προηγούμενων χρόνων. Και οδήγησαν σε μεγάλες απεργιακές μάχες σε όλα τα μέτωπα που άνοιγε από τη μεριά της, είτε ήταν ιδιωτικοποιήσεις είτε απολύσεις.

Αυτός είναι ο λόγος που, ενόψει της πανεργατικής στις 17 Μάη, ο Τσίπρας δηλώνει προκλητικά ότι “αν ο κόσμος ήταν αντίθετος με τα μέτρα, θα ήταν στους δρόμους”. Ακολουθώντας τα χνάρια των προκατόχων του, όχι μόνο υπογράφοντας μνημόνια αλλά και στο επίπεδο της προπαγάνδας ότι η πλειοψηφία στηρίζει τη νέα συμφωνία “που θα φέρει την ανάπτυξη”, προσπαθεί να αποφύγει τη σύγκρουση που μπορεί να ανοίξει η νέα γενική απεργία. Χρειάζεται να πάρει την πιο δυνατή και αποφασιστική απάντηση. Με την εμπειρία των πάνω από τριάντα πανεργατικών απεργιών των τελευταίων ετών και του ρόλου που έπαιξαν στο ξεδίπλωμα της εργατικής αντίστασης, μπορούμε να μετατρέψουμε τις 17 Μάη σε μια νέα πανεργατική έκρηξη ανατροπής των μνημονίων.


Μαρξισμός 2017: Πώς συνεχίζουμε

Η δύναμη της εργατικής τάξης να τσακίσει τα μνημόνια, νέα και παλιά, και να προχωρήσει σε επαναστατικές ανατροπές διατρέχει ολόκληρο το φετινό τετραήμερο φεστιβάλ “Μαρξισμός 2017”. Μια σειρά συζητήσεις, με ομιλητές εργαζόμενους-ες, συνδικαλιστές-ίστριες, αγωνιστές-ίστριες από μια σειρά χώρους, είναι αφιερωμένες ακριβώς σε αυτή τη μάχη. 

Η πρώτη είναι η κεντρική εκδήλωση “Η εργατική αντίσταση θα νικήσει” την πρώτη μέρα του τετραήμερου, Πέμπτη 18 Μάρτη, μία ημέρα μετά την πανεργατική απεργία, στο Αμφιθέατρο Δεριγνύ της ΑΣΟΕΕ, στις 7μμ. Ομιλητές είναι ο Τάσος Αναστασιάδης, από το Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια, ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός στο Γεννηματά και μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, η Φανή Γουγούρη, από το ΔΣ της ΟΜΥΛΕ, η Εύα Ηλιάδη, εργαζόμενη σε ΜΚΟ, ο Μανώλης Μαστοράκης από το ΔΣ του Συλλόγου Προσωπικού της ΕΥΔΑΠ, ο Αντώνης Νταλακογεώργος, πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ και ο Σεραφείμ Ρίζος, δάσκαλος από το Σύλλογο Δασκάλων στα Χανιά.

Τρεις ακόμα συζητήσεις επιχειρούν να προσανατολίσουν το κίνημα για τη κεντρικότητα της εργατικής τάξης στην πάλη για την ανατροπή, για το ρόλο και τη σημασία των συνδικάτων, για το τρόπο παρέμβασης και δράσης στους εργατικούς χώρους και τις μάχες. Το ερώτημα “Υπάρχει σήμερα ο ιστορικός νεκροθάφτης”; απαντούν η Χριστίνα Καρακιουλάφη, πανεπιστημιακός από το Ρέθυμνο μαζί με τον Γιάννη Αγγελόπουλο και το Τάσο Αναστασιάδη από το Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια. Η κουβέντα θα γίνει το Σάββατο 20 Μάη, στις 2.30μμ, στην αίθουσα Α24 της ΑΣΟΕΕ. Στη συζήτηση “Τα συνδικάτα, όπλα των εργατών” συμμετέχουν η Γεωργία Κόφφα, από τη Γ' ΕΛΜΕ Αθήνας, η Ζαννέτα Λυσικάτου, γιατρός στον Άγιο Σάββα και μέλος στο ΓΣ της ΟΕΝΓΕ, ο Κώστας Πολύδωρος από το ΔΣ του Σωματείου Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών, Γηροκομείων, Εργαστηρίων και Διαγνωστικών Κέντρων Αθήνας, ο Γιάννης Θεοχάρης από το ΔΣ του Σωματείου στην Ιντρακόμ και ο Γιάννης Αγγελόπουλος από το Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια. Η συζήτηση θα γίνει την Κυριακή 21 Μάη, στις 4.30μμ, στην αίθουσα Α23 της ΑΣΟΕΕ. “Το ενιαίο εργατικό μέτωπο” εξηγούν η Θένια Ασλανίδου και ο Μάνος Νικολάου, από το ΣΕΚ. Η συζήτηση θα γίνει την Κυριακή 21 Μάη, στις 2.30μμ, στην αίθουσα Α23 της ΑΣΟΕΕ.