Η Αριστερά
Εκδηλώσεις - 25 χρόνια Σοσιαλισμός από τα Κάτω: Συνεχίζουμε με την εργατική τάξη για την στρατηγική της επανάστασης

Πολιτική γιορτή, με πλούσια συζήτηση και μεγάλη συμμετοχή εργαζόμενων και νεολαίων, ντόπιων και μεταναστών, ήταν η γιορτή για τα 25 χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω που έγινε την Κυριακή 25 Ιούνη στο Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων. 

Η γιορτή ξεκίνησε με τη συζήτηση “Από το «τέλος της ιστορίας» στην κρίση του καπιταλισμού – Πού βαδίζει η Αριστερά σήμερα;” με ομιλητές τους Πάνο Γκαργκάνα, διευθυντή της εφημερίδας Εργατική Αλληλεγγύη, Μωυσή Λίτση, δημοσιογράφο, Λέανδρο Μπόλαρη, συγγραφέα, Μιχάλη Λυμπεράτο, ιστορικό και Μαρία Στύλου, υπεύθυνη σύνταξης του Σοσιαλισμός από τα Κάτω (αποσπάσματα από τις ομιλίες τους δημοσιεύουμε σε αυτό το δισέλιδο).

Τις εισηγήσεις ακολούθησαν τοποθετήσεις από αγωνιστές και αγωνίστριες από όλες τις μάχες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Για τους σκληρούς αγώνες των εργαζόμενων στην δημόσια υγεία τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, μίλησε η Ζαννέτα Λυσικάτου, γιατρός στον Άγιο Σάββα και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ. Στην απεργία στους δήμους και τον πολύτιμο ρόλο του ΣΑΚ στην κλιμάκωση και το προχώρημα του αγώνα, στάθηκε η Αλεξάνδρα Μαρτίνη, μέλος του ΣΕΚ στα Βόρεια Αθήνας. Για την νικηφόρα απεργία στο εργοστάσιο Κ. Γεωργίου ΑΕ στον Αυλώνα, μίλησε ο Πακιστανός εργάτης Ναζίμ που ευχαρίστησε όλους τους παρευρικόμενους για τη συμπαράστασή τους.

Την εκλογική επιτυχία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο Γεννημάτα και τις δυνατότητες που ανοίγει, περιέγραψε ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός στο νοσοκομείο. Για τις συλλήψεις των δραστών των φασιστικών επιθέσεων στον Ασπρόπυργο, ως αποτέλεσμα των δύο επιτυχημένων διαδηλώσεων στην περιοχή, μίλησε ο εργάτης γης Καμάν Ζαμάν ευχαριστώντας επίσης όλους όσους στήριξαν τον αγώνα. Τη σημασία της διακίνησης του ΣΑΚ στην Ιντρακόμ και το ρόλο της Πρωτοβουλίας Γένοβα στο χώρο, τόνισε ο Βασίλης Συλλαϊδής μέλος του ΔΣ του Σωματείου.

Η γιορτή συνεχίστηκε με ζωντανή μουσική από τους Penny Dreadful και το Λάμπρο Παπαλέξη με το συγκρότημά του “Οι Χτισμένες... των Θεμελίων”. Οι ντέζερτ ροκ ήχοι τους κέρδισαν τον κόσμο και καταχειροκροτήθηκαν, ενώ πολύ δυνατό ήταν το χειροκρότημα και όταν ο Λάμπρος Παπαλέξης αφιέρωσε ένα από τα τραγούδια στον Τάσο Θεοφίλου και την Ηριάννα. Η βραδιά έκλεισε με Dj set από τον Renegade Instruments.


Μαρία Στύλλου

Όταν κυκλοφόρησε το περιοδικό τον Ιούνη του 1992, η κατάσταση έμοιαζε μαύρη και άραχνη. Κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, στην Ελλάδα ο Μητσοτάκης κυβέρνηση μετά από μια συμμαχία της αριστεράς με τη ΝΔ και μια κυβέρνηση εθνικής ομοψυχίας. Έμοιαζε επιβεβαίωση ότι τα πράγματα πάνε δεξιά, ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Και επιπλέον είχαν αρχίσει τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό και ήταν η πρώτη φορά που οι φασίστες βγήκαν ανοιχτά στα εθνικιστικά συλλαλητήρια.

Μια μικρή μειοψηφία ήμασταν όσοι υποστηρίζαμε ότι η κυβέρνηση κρέμεται σε μια κλωστή, ότι το εργατικό κίνημα παλεύει και μπορεί να ρίξει το Μητσοτάκη, ότι η εργατική τάξη μπορεί να πάρει την εξουσία και να φτιάξει μια νέα κοινωνία και ότι χρειαζόμαστε σοσιαλιστικά, επαναστατικά κόμματα. Πολύ γρήγορα αποδεικνυόταν ότι οι από πάνω άρχισαν να μπαίνουν σε κρίση, ότι οι από κάτω πάλευαν και μια νέα αριστερά γεννιόταν. Αυτή είναι η πορεία της εικοσιπενταετίας.

Όταν το 1993 έπεσε ο Μητσοτάκης, τα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ κέρδισαν 86%. Η αριστερά τότε, ΚΚΕ και ΣΥΝ, πήραν 7,5% μαζί. Που φτάσαμε; Το 2012, στην έκρηξη του κινήματος, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με το ζόρι πήραν 40% και τώρα τους δίνουν μάξιμουμ το ίδιο. Ενώ όλη η αριστερά μαζί πήρε γύρω στο 35% και αυτή η τάση συνεχίζεται. Αυτό που έμοιαζε ελλαδικό φαινόμενο, εμφανίζεται παντού. Στη Γαλλία, ο Μακρόν δεν έχει κόμμα και δεν ξέρει αν θα τον στηρίζουν οι βουλευτές του. Στη Βρετανία, γεννιέται ξανά μια νέα αριστερά. Πώς εξηγείται αυτή η εικόνα;

Είναι ο ρόλος της εργατικής τάξης και του κινήματος. Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη έπεσε από απεργίες το 1993. Η κυβέρνηση του Ζισκάρ στη Γαλλία έπεσε από απεργίες το 1995. Ο Σημίτης παραλίγο να πέσει από τις απεργίες ενάντια στο ασφαλιστικό το 2001. Η τάξη καθόρισε και τη δεκαετία του 2010, τη δεκαετία των μνημονίων. Κάθε λίγο έπεφτε και μια κυβέρνηση. Έτσι φτάσαμε στις εκλογές του 2012, έτσι φτάσαμε για πρώτη φορά να υπάρχει κυβέρνηση της αριστεράς. Σταματάει;

Δεν σταματάμε

Η βδομάδα που πέρασε έκλεισε με μία μεγάλη απεργία στο εργοστάσιο του Γεωργίου, όπου οι Πακιστανοί εργάτες ανάγκασαν το αφεντικό να τους πάρει όλους πίσω αποδεχόμενους όλους τους όρους τους. Ήταν μια απεργία που είχε τεράστια συμπαράσταση, από τα γύρω εργοστάσια, από τους δάσκαλους, τους καθηγητές. Στη συγκέντρωση που έκαναν στον Αυλώνα μαζεύτηκαν 150 άτομα. 

Ακολούθησε η μεγαλύτερη απεργία στους δήμους. Και αποφάσισε η ΠΟΕ ΟΤΑ τη συνέχιση όχι γιατί είναι αριστερή -τα συνδικάτα είναι γραφειοκρατικά- αλλά γιατί η απεργία είχε δύναμη, σθένος και αποφασιστικότητα. Και ενώ τους κάλεσε ο υπουργός να συζητήσουν, ο θυμός της τάξης επέβαλε τη συνέχεια και την επόμενη βδομάδα. Το συνέδριο της ΔΟΕ αυτές τις μέρες αποφάσισε σύσσωμο ότι συμπαραστέκονται και ότι αυτή η μάχη πρέπει να είναι μάχη όλου του δημόσιου. Ταυτόχρονα έχουμε τις κινητοποιήσεις στα νοσοκομεία, την επόμενη βδομάδα στη δυτική Πελοπόννησο νέα διαδήλωση για να μην κλείσουν. Έτσι φτάνουμε στο Γεννηματά, το ψηφοδέλτιο της άλλης αριστεράς να βγαίνει τρίτη δύναμη.

Η υποχρέωση της αριστεράς είναι τεράστια. Έχει πρόταση διεξόδου από την κρίση; Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά λέει διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, έξοδος από ΕΕ και ευρώ. Είναι άμεσα αιτήματα για την ίδια τη τάξη που παλεύει. Η ανασύνταξη της αριστεράς γίνεται μέσα από συζήτηση και κοινή δράση αλλά με καθαρή στρατηγική ότι το υποκείμενο είναι η εργατική τάξη και ότι η στρατηγική της είναι να ανατρέψει αυτό το σύστημα και να χτίσει την εργατική εξουσία ξεκινώντας από τις σημερινές μάχες.

 

Μωυσής Λίτσης

Το 1992 ήταν η χρονιά του Μάαστριχτ, ο υπαρκτός σοσιαλισμός είχε καταρρεύσει και η ΕΕ φάνταζε ως φάρος σταθερότητας, ένας αναγκαστικός μονόδρομος. Το κλίμα αποτυπώθηκε καλύτερα στο βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα που μίλαγε για το “τέλος της ιστορίας”. 

Έμοιαζε ο καπιταλισμός να έχει θριαμβεύσει. Ήδη όμως από τότε είχαμε τις πρώτες ενδείξεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Την κρίση στην Ασία το 1997, στη Ρωσία το 1998, τη χρεοκοπία της Αργεντινής το 2001, τη διεθνή χρηματιστηριακή κατάρρευση, την αναζωπύρωση κλίματος πολέμου στη Μέση Ανατολή. Τη δεκαετία του '90 υπήρχε μια αισιοδοξία με τις συμφωνίες του Όσλο ότι μπαίνουμε σε φάση ειρήνευσης και επίλυσης του βασικού προβλήματος που ήταν το Παλαιστινιακό, την ίδια ώρα βέβαια που γινόταν πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία.

Η κρίση του 2007-08 δεν ήρθε από το πουθενά. Παλιότερα ήταν κρίση στις αναδυόμενες αγορές, στον τρίτο κόσμο, σήμερα έχει χτυπήσει στον πυρήνα των καπιταλιστικών χωρών. Οι διεθνείς ανταγωνισμοί είναι έντονοι. Στην ίδια την ΕΕ με το Brexit, με τη Ρωσία να έχει μπει δυναμικά στο παιχνίδι, την Κίνα που αναπτύσσεται και στρατιωτικά, στη Συρία που έχουν μπει όλες οι περιφερειακές δυνάμεις.

Τη μεγαλύτερη σήμερα κρίση τη ζουν τα σοσιαλδημοκρατικά σοσιαλιστικά κόμματα, στη Γαλλία, την Ολλανδία. Και έχουμε αντιφατικές εξελίξεις. Από τη μία προς την άκρα δεξιά όπως στη Γαλλία με την άνοδο της Λεπέν ή στις ΗΠΑ με την εκλογή Τραμπ. Από την άλλη έχουμε το Σάντερς και τα κινήματα αντίστασης, έχουμε το Κόρμπιν στη Βρετανία και τη μεγάλη κινητικότητα που ακολουθεί την άνοδό του.

Ο κόσμος αρχίζει και ψάχνεται αριστερά και μάλιστα αντικαπιταλιστικά. Ακόμα κι αν δε το λέει έτσι, όταν αμφισβητεί την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, αυτό κάνει. Εκτός από την οικονομική αστάθεια που θα συνεχιστεί, έχουμε πολιτική κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας παντού και όλα αυτά βάζουν επιτακτικά το ζήτημα να αναζητήσουμε ξανά μία μαχητική, ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική αριστερά. Ζούμε σε μια εποχή έντονων ανακατατάξεων και ζυμώσεων και μένει να δούμε προς τα που θα οδηγηθεί η κατάσταση.

 

Πάνος Γκαργκάνας

Στις 25 Ιούνη 1991, η Αλέκα Παπαρήγα, που τότε ήταν στην ηγεσία του ΚΚΕ, έδινε μια συνέντευξη στη Πράβδα, στην οποία δήλωνε: “Οι ιδέες της περεστρόικα απαντούν στις απαιτήσεις της αναδιοργάνωσης του σοσιαλισμού, συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρίας του σοσιαλισμού, έκαναν τον σοσιαλισμό πιο ελκυστικό”. Λίγους μήνες μετά, είχαμε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Μεγάλα τμήματα της αριστεράς είχαν αυταπάτες σε σχέση με το χαρακτήρα εκείνων των καθεστώτων και η κατάρρευσή τους σήμανε μια μεγάλη κρίση για όλη την αριστερά και για τη σοσιαλδημοκρατία. Το πότε χάθηκε η ρώσικη επανάσταση είναι από τα ζητήματα που συνεχίζουν να συζητιούνται σήμερα. Απόψε, γιορτάζοντας τα 25 χρόνια του ΣΑΚ, γιορτάζουμε και τη νέα έκδοση του κλασικού βιβλίου του Τόνι Κλιφ “Κρατικός Καπιταλισμός στη Ρωσία”, που μας βοηθά να έχουμε αντιμετώπιση σε αυτό το ερώτημα.

Ξεκινάμε από την κλασική τοποθέτηση του Μαρξ, ότι η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας. Όταν τον Απρίλη του 1917 ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι διατύπωσαν το σύνθημα “Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ”, δεν είπαν όλη η εξουσία στους Μπολσεβίκους. Είναι μια διαφορά που μεγάλα κομμάτια της αριστεράς έχουν την τάση να ξεχνάνε, πιστεύοντας ότι εργατική εξουσία είναι το να βρεθεί το κόμμα της εργατικής τάξης στην εξουσία. Το όλη η εξουσία στα σοβιέτ ήταν καθοριστικό για να νικήσει η επανάσταση και την εξουσία την πήραν τα σοβιέτ με τη στήριξη και την καθοδήγηση του επαναστατικού κόμματος. 

Συνθήκες

Η ρώσικη επανάσταση βρέθηκε σε συνθήκες που είχε να αντιμετωπίσει την απομόνωση, μέσα από την ήττα του επαναστατικού κύματος που απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη μετά το 1917 στη Γερμανία, στην Ιταλία, την Αυστροουγγαρία. Σε συνθήκες που οι πρωτοπόροι εργάτες που είχαν κάνει την επανάσταση, αντί να είναι στα εργοστάσιά τους και τα εργατικά συμβούλια, ήταν στα μέτωπα του πολέμου αντιμετωπίζοντας μια πολιορκία όχι μόνο από την εσωτερική αντεπανάσταση, τους Λευκούς, αλλά από 14 στρατούς από ιμπεριαλιστικές χώρες. Αυτό σήμανε ότι στη δεκαετία του '20, η επανάσταση βρέθηκε με τα σοβιέτ αποδεκατισμένα και να κρέμεται από μια κλωστή, την παρουσία των Μπολσεβίκων στην κορυφή.

Αυτή ήταν μια κατάσταση που δεν μπορούσε να συνεχίσει επ' άπειρον. Οι μπολσεβίκοι βρέθηκαν μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα. Είτε θα κατάφερναν να ξαναζωντανέψουν την εργατική δημοκρατία, να ενισχύουν την εργατική τάξη αριθμητικά και πολιτικά, είτε η επανάσταση θα χανόταν. Αυτή η επιλογή μπήκε πολύ σκληρά και ήταν η βάση της σύγκρουσης στα τέλη της δεκαετίας του '20. Από τη μια μεριά ο Τρότσκι και οι σύντροφοί του που είχαν αυτή ακριβώς την αντιμετώπιση, να γυρίσουν οι εργάτες στις πόλεις, να δουλέψουν, να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο, να ξεπεράσουν την περίοδο των θυσιών και να λειτουργήσουν ξανά τα σοβιέτ σαν όργανα εργατικής δημοκρατίας. Με την ελπίδα ότι η απομόνωση θα έσπαγε και η επανάσταση θα απλωνόταν. Μια ελπίδα υπαρκτή, στην δεκαετία του '30 ήρθε νέο κύμα επαναστάσεων, στη Γαλλία, την Ισπανία, την Κίνα.

Δεν ήταν όμως αυτή η επιλογή που επικράτησε. Επικράτησε το στρατόπεδο του Στάλιν, ότι οι εργάτες πρέπει να βάλουν πλάτη, να χτιστεί η οικονομία, ο σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα. Ήταν μια επιλογή που σήμανε ότι η οικονομία σηκώθηκε αλλά η εργατική εξουσία χάθηκε. Και στη θέση της έγινε κυρίαρχη τάξη μια γραφειοκρατία που πήρε τα χαρακτηριστικά συλλογικού καπιταλιστή.

Γι' αυτό τα καθεστώτα μπήκαν σε κρίση όπως όλοι οι καπιταλισμοί. Η κρίση του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι διαφορετική από την κρίση του καπιταλισμού στη Δύση. Αντίθετα, η αριστερά που είχε αυταπάτες για τη φύση των καθεστώτων εκεί θεωρούσε ότι η κατάρρευση σημαίνει περίοδο ήττας και βαρύ συντηρητικού χειμώνα.

Το ΣΑΚ, πατώντας στην ανάλυση του Κλιφ, είχε τη δυνατότητα να πει το 1992, ότι η κρίση θα περάσει από την Ανατολή στη Δύση. Αυτό είναι που ζούμε σήμερα. Η κρίση έχει περάσει σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. 

 

Μιχάλης Λυμπεράτος

Θα επιχειρήσω να εξηγήσω γιατί χρειάζεται ένα περιοδικό όπως το ΣΑΚ με την έννοια ότι είναι ένας τρόπος και ένας μηχανισμός για να αναπτύσσεται ένας θεωρητικός διάλογος που θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά απαραίτητος σήμερα. Σε διεθνές επίπεδο έχουμε σημαντικές μεταβολές σε αυτό που ονομάζουμε ιμπεριαλιστικές σχέσεις. Η πιο σημαντική ότι γυρίζουμε σε έναν ιμπεριαλισμό της παλιάς μορφής, με εθνικισμούς, με επεμβάσεις, με εξοπλισμούς. Οι αντιθέσεις πχ ανάμεσα στον Τραμπ και την ΕΕ, με την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Συρία. 

Έχουμε ένα τυπικού χαρακτήρα εθνικισμό στα πλαίσια μιας ιμπεριαλιστικής δομής. Αυτό που λέγαμε πάντα παγκοσμιοποίηση ήταν μια ψευδεπίγραφη ιδεολογική κατασκευή γιατί δεν υπήρχε ποτέ παγκοσμιοποίηση με την έννοια του υπεριμπεριαλισμού όπως κάποτε τον κατήγγειλε ο Λένιν σε σχέση με τις απόψεις του Κάουτσκι. Στην πραγματικότητα δεν έχει ανατραπεί αυτό το καθεστώς της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Βρισκόμαστε σε μια φάση που ειδικά η Γερμανία αναπτύσσει έναν ακραίο και εντελώς γυμνό αφτιασίδωτο εθνικισμό. 

Αυτοί οι εθνικισμοί μας ενδιαφέρουν γιατί οι εθνικισμοί που αναπτύσσονται στις βάσεις των κοινωνιών είναι πάντα συνδεδεμένοι με αυτούς που αναπτύσσονται σε κρατικό επίπεδο. Δεν υπήρξε ποτέ φασιστικού τύπου συμπεριφορά από τη βάση που να μην είχε παραχθεί από την κρατική πολιτική. Δεν έχουμε ξεμπερδέψει με τους φασισμούς σήμερα.

Ένα ακόμα κεφάλαιο είναι τι συμβαίνει στην Ελλάδα με το εργατικό κίνημα. Γιατί εμφανίζονται απονευρωμένα τα νεανικά κινήματα, το εργατικό κίνημα δε μπορεί να προτάξει μια σθεναρή αντίσταση. Αυτός ο ψυχολογισμός που αναπτύσσεται στο εσωτερικό της αριστεράς του τύπου δεν κινητοποιούνται οι μάχες επειδή ψυχικά έχουν υποστεί κραδασμούς, είναι μπούρδες. Πρέπει να δούμε γιατί η πολυδιάσπαση δεν επιτρέπει στην εργατική τάξη να εμφανίσει ένα ενιαίο πρόσωπο, μαζικό, μετωπικό. Μπορεί να βοηθήσει πολύ η ιστορία. Πχ να τολμήσω ένα συσχετισμό.

Το '53 έγιναν εκλογές στην Ελλάδα και τις κέρδισε ο Παπάγος με το πλειοψηφικό σύστημα και ήταν απόλυτος μονοκράτορας. Η εκλογή του ήταν μια άνευ προηγουμένου ήττα για την εργατική τάξη. Το κλίμα αντιστράφηκε μέσα σε ενάμιση περίπου χρόνο. Το Φλεβάρη του '54 ανασυστήθηκαν συνδικάτα αριστερής αναφοράς και προοπτικά έδωσε τη δυνατότητα να εμφανιστεί η αριστερά ηγεμονικά στις εκλογές του '56 και του '58.

Η συνομιλία είναι σημαντικό στοιχείο αλλά πρέπει να κατακτηθεί επί τη βάση αναλυμένων, επεξεργασμένων, συγκροτημένων και σαφών επιχειρημάτων. Από αυτή την άποψη έχει μεγάλη σημασία ένα θεωρητικό περιοδικό. Χρειαζόμαστε να προτάξουμε ένα όραμα προσαρμοσμένο στις σημερινές συνθήκες σε σχέση με το τι είδους σοσιαλισμό θέλουμε.

 

Λέανδρος Μπόλαρης

Το πέρασμα της κρίσης από την Ανατολή στη Δύση, δεν ήταν μονάχα σε οικονομικό επίπεδο. Στην αρχή, η κατάρρευση του αντίπαλου δέους το 1991 σήμαινε θριαμβολογία, ότι δεν υπάρχει αντίπαλος στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και η προσπάθεια του να αξιοποιήσει αυτό το πλεονέκτημα φαινόταν ότι λειτουργεί. Όταν το '91 γίνεται ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου, ο πατήρ Μπους μπορούσε να στήσει συνασπισμό 35 κρατών που έστειλαν στρατό. Στη συνέχεια είχαμε την προσπάθεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για επέκταση προς Ανατολάς, με το ΝΑΤΟ να πιέζει τον παλιό ανταγωνιστή, τη Ρωσία.

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν το 2002, ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003, ήταν η συνέχεια. Ο πόλεμος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή ήθελε να ελέγξει την κάνουλα του πετρελαίου για να το χρησιμοποιεί σαν εκβιασμό απέναντι στους ανταγωνιστές. Κατέστρεψαν χώρες, δημιούργησαν ερήμωση κοινωνική, πολιτική οπισθοδρόμηση. Νίκησε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός; Όχι. Στα Βαλκάνια ο έλεγχος των ενεργειακών δρόμων οδήγησε σε πολέμους για να επιβάλουν οι ΗΠΑ τους όρους τους στην Ευρώπη και να σπρώξουν τη Ρωσία πιο πίσω. Απέτυχε και αυτή η προσπάθεια, έφτασε σε πολέμους στη Γεωργία το 2008, στην Ουκρανία πιο πρόσφατα. 

Κρίση

Η εικόνα δεν είναι ενός ιμπεριαλισμού που επελαύνει, αλλά της κρίσης και της όξυνσης των ανταγωνισμών. Στη Συρία όλοι έχουν επέμβει υποτίθεται για να εξοντώσουν το ισλαμικό κράτος. Η πραγματικότητα είναι ποιος θα προλάβει να πατήσει πόδι στην περιοχή, μικροί και μεγάλοι παίχτες. Δεν ξέρουν πώς θα κάνουν αυτή τη μοιρασιά. 

Αντίστοιχα αδιέξοδα αντιμετωπίζει η στροφή των ΗΠΑ στον Ειρηνικό. Έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε και την εκλογή Τραμπ. Είναι επιλογή ενός μεγάλου μέρους του αμερικανικού κεφαλαίου ότι τέρμα οι συμβιβασμοί, θα επιβάλλουμε μονομερείς λύσεις. Και αυτό δημιουργεί κινδύνους να τινάξει στον αέρα όλη τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων. Η εικόνα αυτή είναι η διάψευση των θεωριών ότι το τέλος τις ιστορίας σημαίνει τέλος του ιμπεριαλισμού. 

Οι διαδικασίες που γέννησαν αυτοί οι ανταγωνισμοί έχουν βγάλει τα μεγαλύτερα κινήματα. Το αντιπολεμικό κίνημα το 2002-03, αυτό που ονόμαζαν “νέα υπερδύναμη” που ριζοσπαστικοποίησε εκατομμύρια εργάτες και νεολαία. Γέννησαν τις επαναστάσεις της αραβικής άνοιξης το 2011, οι αγώνες ενάντια στις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών έφτασαν από τη Βαγδάτη στο Κάιρο και τη Δαμασκό. 

Και γέννησαν και μια νέα αριστερά που έδωσε αυτές τις μάχες. Κομμάτι της είναι το περιοδικό μας. Η ελπίδα είναι στους αγώνες των εργατών και σε μια αριστερά που ακολουθεί το παράδειγμα του Λένιν και των Μπολσεβίκων που είπαν ότι η απάντηση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι η επανάσταση.

Από τη γιορτή του περιοδικού στο Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, 25/6