Οικονομική και πολιτική χρεοκοπία

Έγραφαν Τα Νέα το Σαββατοκύριακο: «Είναι η χειρότερη βδομάδα της κυβέρνησης μετά το Μνημόνιο» έλεγε κατ’ ιδίαν υπουργός. Πέρα από τις απόκρυφες εξομολογήσεις των υπουργών σε έμπιστους δημοσιογράφους, βοούν τα ίδια τα γεγονότα. Οικονομικά, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Η τελευταία έκθεση της Κομισιόν της ΕΕ διαπιστώνει αυτό που η Εργατική Αλληλεγγύη φώναζε από καιρό, δηλαδή ότι ο ρυθμός ανόδου των τόκων που πληρώνει ο ελληνικός προϋπολογισμός δεν είναι διατηρήσιμος.

Με άλλα λόγια, αν δεν κοπεί το κονδύλι των τόκων, η χρεοκοπία έρχεται με μαθηματική ακρίβεια. Πολιτικά, η κυβέρνηση αδυνατεί να βρει ποιος θα μπορούσε να τη βοηθήσει να κόψει αυτό το κονδύλι. Ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε στη Γερμανία και στη Φινλανδία και διακήρυξε ότι η κυβέρνησή του θα ξεπληρώνει τους τραπεζίτες «μέχρι το τελευταίο σεντ». Μια τέτοια δέσμευση

σημαίνει ότι είναι με την πλάτη στον τοίχο και περιμένει ένα θαύμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως οι τραπεζίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν σαν προτεραιότητα να λεηλατήσουν όσα περισσότερα μπορούν, από όπου μπορούν να τα βρουν, για να καλύψουν τις «κεφαλαιακές ανεπάρκειες» που οι ίδιοι δημιούργησαν όταν έπαιζαν με τις φούσκες.

Μόνο ο φόβος για τις νέες τρύπες που θα τους ανοίξει μια ανοιχτή χρεοκοπία της Ελλάδας ή της Ιρλανδίας τους κάνει να διαπραγματεύονται κάποια μείωση του επιτόκιου για την Ιρλανδία και κάποια παράταση του δάνειου για την Ελλάδα. Δηλαδή «λύσεις» που δεν σταματούν ούτε την οικονομική ούτε την πολιτική χρεοκοπία. Ένας ακόμα από τους φιλικούς για την κυβέρνηση δημοσιογράφους, ο Παύλος Τσίμας, έγραψε ότι τόσον καιρό κυνηγούσαν τη λάθος κρίση αναζητώντας τις αιτίες πότε στους ξένους κερδοσκόπους και πότε στα ντόπια λαμόγια του πολιτικού κόσμου. Είναι και αυτή μια ομολογία της τύφλας που έχουν τα αστικά επιτελεία να δουν το συνολικότερο πρόβλημα του καπιταλισμού, αλλά και της αδυναμίας που έχουν να βάλουν χέρι ακόμα και σε επιμέρους πλευρές του προβλήματος γιατί ακουμπάνε τους κολλητούς τους.

Μόνο μια δύναμη ξεπροβάλει πάνω από αυτά τα αδιέξοδα, ικανή να κόψει το κουβάρι της πολιτικής και οικονομικής χρεοκοπίας. Είναι η δύναμη που είδαμε να βγαίνει στους δρόμους για δέκατη φορά μέσα σε 13 μήνες την περασμένη Τετάρτη. Είναι η συλλογική δράση των εργατών που νέκρωσε κάθε οικονομική δραστηριότητα και ξεχύθηκε στους δρόμους με μεγαλύτερη οργή και ορμή από όση πίστευαν τα κυβερνητικά επιτελεία και εδώ και στις Βρυξέλλες. Όλοι αυτοί που νόμιζαν ότι η μιζέρια της λιτότητας και η αδιαλλαξία των τραπεζιτών θα έστελνε τους εργάτες απογοητευμένους στα σπίτια τους διαψεύστηκαν πανηγυρικά. Το μόνο που τους έχει απομείνει είναι η κατάντια μιας διαχείρισης ταμπουρωμένης πίσω από τα ΜΑΤ και τους τόνους δακρυγόνων.

Γενίκευση Οι διαδηλωτές της Πανεργατικής που φώναζαν συνθήματα εμπνευσμένα από τις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου δεν έφυγαν από τους δρόμους απογοητευμένοι από τη βία των ΜΑΤ. Το αντίθετο ισχύει. Έφυγαν από τις διαδηλώσεις με τη σκέψη ότι χρειάζεται να οργανώσουν καλύτερα τις μάχες που έχουμε μπροστά μας. Τις απεργίες στις συγκοινωνίες, στα σχολεία, στα νοσοκομεία ενάντια στις λεηλασίες της κυβέρνησης και της Τρόικας. Τον συντονισμό και τη γενίκευση αυτών των αγώνων ώστε να είναι νικηφόροι. «Κάιρο» και «Ταχρίρ» σε κάθε χώρο δουλειάς μέχρι να κάνουμε τους τραπεζίτες και τους υπουργούς να ψάχνουν τα ελικόπτερα που θα τους πάνε κοντά στον Μουμπάρακ.

Η Αριστερά χρειάζεται να δίνει τον καλύτερο της εαυτό για να βοηθήσει όλον αυτό τον κόσμο να πετύχει αυτά που ήδη στριφογυρίζουν στο μυαλό του. Δεν χρειαζόμαστε προβοκατορολογίες σαν αυτές που ακούμε από την ηγεσία του ΚΚΕ. Αλλά και όσοι νομίζουν ότι θα γίνει το Σύνταγμα Ταχρίρ καταγγέλοντας τις πανεργατικές απεργίες σαν «λιτανείες» κάνουν επίσης λάθος. Δεν χαρίζουμε την οργανωμένη δύναμη της εργατικής τάξης σε κανέναν. Παλεύουμε για να την οπλίσουμε με τις ανατρεπτικές ιδέες του αντικαπιταλισμού. Αυτός είναι ο δρόμος προς τη νίκη.

Διαβάστε επίσης:

Τα ΜΑΤ δεν θα σώσουν τον Παπανδρέου