Από τη μια άκρη του αραβικού κόσμου μέχρι την άλλη

“Ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος”. Το γεγονός ότι το ίδιο σύνθημα ακούγεται από την Τύνιδα μέχρι τη Μανάμα είναι απόδειξη ότι ο κόσμος έχει τη συνείδηση ότι βρίσκεται σε μια ενιαία διαδικασία και κινείται βάσει της ίδιας δυναμικής. Οι εξελίξεις της τελευταίας βδομάδας βάζουν ένα ακόμη στοιχείο στον καμβά αυτής της δυναμικής που ως τώρα οι από πάνω προσπαθούσαν να βάλουν στην άκρη. Είναι το πετρέλαιο και η εργατική τάξη που δουλεύει στον τομέα του πετρελαίου. Η Λιβύη είναι το παράδειγμα όπου η επανάσταση είναι στο πιο προχωρημένο σημείο.

Όμως τα γεγονότα που είδαμε στο Ομάν, το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία δείχνουν το μέλλον. Στο Ιράκ την Παρασκευή διοργανώθηκε μέρα οργής κατά της κυβέρνησης Μάλικι. Στη Βαγδάτη οι διαδηλωτές που οργάνωσαν τεράστιες προσυγκεντρώσεις δεν κατάφεραν να φτάσουν όλοι στην πλατεία Ταχρίρ. Οχτώ χρόνια μετά την “απελευθέρωση” του Ιράκ από τους Αμερικάνους, το δικαίωμα στη διαδήλωση είναι σε αμφισβήτηση και ο κόσμος βρήκε μπροστά του τα σιδερόφραχτα τείχη των μπάτσων και του στρατού. Έπεσαν 16 νεκροί και 130 τραυματίες μέσα σε μια μέρα. Βασικό ρόλο στις διαδηλώσεις είχαν οι εργάτες στον τομέα του πετρελαίου που έκαναν και

απεργία. Τα αιτήματα των κινητοποιήσεων είχαν να κάνουν και με τους μισθούς, ενάντια στην ανεργία και τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών. Τον τελευταίο μήνα έχουν παραιτηθεί κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων τρεις κυβερνήτες επαρχιών που προέρχονται από τον πολιτικό συνασπισμό του πρωθυπουργού Μάλικι. Πιο πρόσφατα ο κυβερνήτης της Βαβυλώνας, πιο πριν της Βασόρας και της Κουτ. Τις ίδιες μέρες με τη μεγάλη κινητοποίηση στη Βαγδάτη, δεχόταν επίθεση το μεγαλύτερο διυλιστήριο του Ιράκ, στην πόλη Μπάιτζι, ανάμεσα στη Βαγδάτη και τη Μοσούλη.

Πρωτοφανές

Οι διαδηλώσεις στο Ομάν είναι πρωτοφανείς. Το πλούσιο Σουλτανάτο δεν περίμενε ποτέ αντίστοιχες κινητοποιήσεις. Την Παρασκευή το κέντρο των κινητοποιήσεων ήταν η πόλη Σοχάρ στο Βορρά. Πρόκειται για το βιομηχανικό κέντρο της χώρας, όπου βρίσκεται ένα μεγάλο εργοστάσιο αλουμινίου, τα διυλιστήρια και το λιμάνι από όπου εξάγονται 160 χιλιάδες βαρέλια πετρέλαιο τη μέρα. Οι εργάτες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή και απέκλεισαν τη βασική οδική αρτηρία της πόλης χρησιμοποιώντας τα βυτιοφόρα. “Θέλουμε μεγαλύτερο μέρος του φυσικού πλούτου της χώρας να πηγαίνει προς όφελος του λαού μας”, φώναζαν.

Ο Σουλτάνος Καμπούς υποσχέθηκε 50 χιλιάδες καινούργιες θέσεις εργασίας στο δημόσιο και επίδομα 390 δολάρια το μήνα για όλους τους ανέργους. Λίγα προς το παρόν γίνονται γνωστά για αυτούς τους αγώνες που εξελίσσονται στο Ομάν όπως και στις άλλες χώρες της αραβικής χερσονήσου. Ακόμη και το γενικά αντικειμενικό αλ-τζαζίρα έβγαλε την ανταποκρίτριά του από τη χώρα για να διευκρινίσει ότι “ο κόσμος εδώ υποστηρίζει τον Σουλτάνο και δεν έχει αιτήματα που συνδέονται με την πτώση του καθεστώτος”. Είναι προφανές ότι και το αλ-τζαζίρα, με έδρα το γειτονικό Κατάρ θεωρεί το Ομάν πολύ κοντά στη μύτη του για να το προβάλει. Σίγουρα κανένα διεθνές δίκτυο δεν προβάλλει τις πρωτοφανείς εικόνες που κυκλοφορούν ερασιτεχνικά από τη Σαουδική Αραβία.

Την περασμένη Πέμπη 3000 εργάτες έκαναν απεργία στον κατασκευαστικό κλάδο του Ομίλου Σαούντι Μπιν Λάντεν (της γνωστής οικογενείας). Τις ίδιες μέρες σε μαζικές απεργίες προχωρούσαν οι εργάτες (οικοδόμοι κυρίως) στο Χρηματοπιστωτικό Κέντρο Βασιλιάς Αμπτάλλα. Στο διαδίκτυο όμως βρίσκει κανείς και το, μέχρι στιγμής, απίστευτο. Τα μεγάλα προπαγανδιστικά πορτρέτα του βασιλιά της χώρας (ύψους 6-7 μέτρων) που “στολίζουν” τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους να έχουν γκρεμιστεί από αγνώστους. Στο βασίλειο όπου η κλοπή τιμωρείται με κόψιμο του χεριού, αυτές οι ηρωικές πράξεις αποκαλύπτουν ότι βράζει κάτι πολύ σημαντικό κάτω από την επιφάνεια.

Η Σαουδική Αραβία για να αντιμετωπίσει την κρίση της Λιβύης αύξησε σιωπηρά την παραγωγή πετρελαίου. Όμως, το μπρεντ αυτές τις μέρες ξεπέρασε τα 112 δολάρια το βαρέλι και όλα δείχνουν ότι οι επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο θα βασανίσουν ακόμη πιο δυνατά το επόμενο διάστημα τον παγκόσμιο καπιταλισμό.