Οικονομία και Πολιτική
O Aλέκος Aλαβάνος και τα “μαύρα & κόκκινα ράσα”: Tο ολίσθημα του Προέδρου

Η συγκέντρωση στο θέατρο «Παλλάς» ήταν ίσως η πιο σημαντική κομματική εκδήλωση του ΣΥΝ εδώ και πολύ καιρό. Ανοιχτή δημόσια ομιλία του Προέδρου του σε ένα ακροατήριο που η Αυγή αφιέρωσε πολύ χώρο για να περιγράψει τους παρευρισκόμενους. Αυτό το βήμα διάλεξε ο Αλέκος Αλαβάνος για να εξαπολύσει την πιο οξεία επίθεσή του κατά του ΚΚΕ. Μίλησε για «μαύρα και κόκκινα ράσα» από αφορμή το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού και τους επικριτές του. 

Σίγουρα το θέμα του βιβλίου της Ιστορίας έχει ανοίξει πολύ συζήτηση και πολύς κόσμος στην Αριστερά έχει να κάνει κριτική στη στάση που κρατάει το ΚΚΕ. Κι εμείς διαφωνούμε με την απόφασή του να ζητήσει απόσυρση την ώρα που οι φασίστες καίνε το συγκεκριμένο βιβλίο. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι το να ταυτίζει κανένας την Παπαρήγα με τον Χριστόδουλο υπάρχει μεγάλη απόσταση. 

Ο Αλέκος Αλαβάνος ξέρει πολύ καλά ότι η ηγεσία του ΚΚΕ δεν ανήκει στο ίδιο στρατόπεδο με την Εκκλησία και τους φίλους του Καρατζαφέρη. Αλλωστε, ο Πρόεδρος του ΣΥΝ δεν βγήκε να κάνει δηλώσεις για τον Μίκη Θεοδωράκη που επισκέφθηκε τον Χριστόδουλο και είπε πράγματα πολύ πιο προβληματικά απ’ ότιδήποτε έχει πει το ΚΚΕ γι’ αυτό το θέμα. Προφανώς κανένας δεν σκέφτηκε να ταυτίσει τον Μίκη με τα «μαύρα ράσα». Τότε γιατί το έκανε ο Αλέκος Αλαβάνος για το ΚΚΕ; 

Μια πρώτη εξήγηση είναι ότι η ηγεσία του ΣΥΝ έψαχνε εδώ και καιρό να βρει μια αφορμή για να προβάλει τις διαφορές της με το ΚΚΕ. Υπάρχουν δεξιές φωνές μέσα κι έξω από τον Συνασπισμό που ασκούν κριτική ότι με την ηγεσία Αλαβάνου ο ΣΥΝ έχει γίνει πολύ όμοιος με το ΚΚΕ. Ο Πρόεδρος του ΣΥΝ είχε απαντήσει λέγοντας ότι «δεν φύγαμε από τον Περισό πριν τόσα χρόνια, για να γυρίσουμε τώρα». Αλλά αυτό δεν είχε κάνει τη δεξιά πτέρυγα να σιγήσει. Τώρα, ο Αλέκος Αλαβάνος τους πρόσφερε μια πιο καθησυχαστική απάντηση: προφανώς, παρά τη συνεχή φιλολογία του περί ενότητας της αριστεράς, ο ΣΥΝ δεν έχει σκοπό να προωθήσει την ενότητα με τα «κόκκινα ράσα». 

Για όσους το είχαν ξεχάσει, ξεκαθαρίζει έτσι ένα βασικό ζήτημα. Ο ΣΥΝ ήταν και παραμένει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα. Οχι βέβαια ένα μεγάλο πολυσυλλεκτικό κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, που πάντα φρόντιζε να διευρύνεται αμφίπλευρα (όπως π.χ. το 1981 που στέγασε ταυτόχρονα τον Γ. Μαύρο και τον Μανώλη Γλέζο). Αλλά πάντως, έστω σε μικρογραφία, ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα. Πιστό σε ένα μοντέλο οργάνωσης όπου χωράνε και οι Πανεπιστημιακοί που υπογράφουν υπέρ των μεταρρυθμίσεων της Μαριέτας δίπλα στον κόσμο που στηρίζει τις καταλήψεις και τις απεργίες της ΠΟΣΔΕΠ. 

Το «ολίσθημα» του Παλλάς για τα μαύρα και κόκκινα ράσα, δεν ήταν λοιπόν κάποιο προσωπικό σφάλμα του Αλέκου Αλαβάνου. Ηταν ο θεσμικός ρόλος του Προέδρου ενός κόμματος που κρατάει ισορροπίες. Που πιέζεται από την αριστερή πολιτικοποίηση των μελών του, αλλά φροντίζει να «ράβει το κοστούμι» (για να θυμηθούμε την έκφραση του Μ. Παπαγιαννάκη) έτσι ώστε να χωράει και τις πιο δεξιές πτέρυγες. 

Κρίμα. Γιατί τα πολυσελλεκτικά κόμματα μπορεί να είναι χρήσιμα για κοινοβουλευτικούς ελιγμούς, αλλά σίγουρα δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν την ενότητα της Αριστεράς. Αυτήν θα χρειαστεί να την χτίσουμε μέσα από άλλες διαδρομές. Οχι με «πολυσυλλεκτικές» ισορροπίες αλλά με Ενιαία Μέτωπα γύρω από τις μάχες που ανοίγει το κίνημα. Και με στυλοβάτη την Επαναστατική Αριστερά, που επειδή είναι ξεκάθαρη στρατηγικά μπορεί να είναι πλατειά ενωτική με όλα τα κομάτια που βάζουν τον εαυτό τους μέσα στις μάχες.