ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΣΤΟ ΠΑΝΤΕΙΟ: Αντικαπιταλιστικές απαντήσεις για την κρίση, την ΕΕ, την Αριστερά

Στη συζήτηση για την ΕΕ μίλησε εκ μέρους του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος ΝPA στη Γαλλία ο Αλεν Κριβίν. «Πρέπει να ξεκινήσουμε από το ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεράστια εποχή ανατροπών. Μπορεί να τη δει κανείς αυτή από μια σειρά μεγάλες απεργίες που γίνονται στην Ευρώπη και ακόμα μεγαλύτερες κινητοποιήσεις γύρω από τη Μεσόγειο. Υπάρχει πολύ μεγάλη

σχέση ανάμεσα στην εξέγερση της Αιγύπτου πριν από λίγο καιρό και τη γενική απεργία που είχατε εσείς εδώ πριν από τρεις μέρες» τόνισε ξεκινώντας την εισήγησή του ο Αλέν Κριβίν. «Δηλαδή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια συστημική, ιδιαίτερη κρίση του καπιταλισμού που όλοι αναγνωρίζουμε και που σημαίνει ότι η εργοδοσία σε παγκόσμιο επίπεδο έχει εξαπολύσει ένα παγκόσμιο κοινωνικό πόλεμο για να σώσει τα κέρδη της. Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην Ευρώπη και Διεθνώς. Η Ευρώπη δεν είναι ένα πράγμα. Υπάρχει μια Ευρώπη από λαούς που αγωνίζονται και η θεσμική Ευρώπη, η ΕΕ με όλους τους θεσμούς της. Αυτές οι δύο οντότητες είναι τελείως διαφορετικές. Η εγκαθίδρυση του νόμου του κέρδους είναι στην καρδιά της ΕΕ.

Ο ρόλος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής τράπεζας, τα κριτήρια σύγκλισης, ο χείμαρρος από ‘οδηγίες’ έχουν σαν αποκλειστικό στόχο να διασώσουν τα κέρδη, με ιδιωτικοποίηση και γενικευμένη επίθεση στα δικαιώματα της εργασίας…» «Το δεύτερο σημείο είναι πως αντιστεκόμαστε. Πρέπει να δώσουμε μια απάντηση που να είναι ταυτόχρονα ταξική και διεθνιστική. Aν κοιτάξετε τις διεκδικήσεις στην Ελλάδα και τι ζητάνε οι λαοί που αγωνίζονται στη Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, θα δείτε ότι είναι τα ίδια πράγματα έστω και αν υπάρχουν μικρές διαφορές. Στην Ελλάδα και τη Γαλλία είχαμε εκατομμύρια στους δρόμους, αλλά οι ηγεσίες πολιτικές και συνδικαλιστικές αρνήθηκαν μια σύγκρουση αποφασιστική με την αστική τάξη, τουλάχιστον αυτό συνέβη στη Γαλλία. Είχαμε 8 μέρες παν -γαλλικές απεργίες, που οι εργαζόμενοι έλεγαν δεν πάει άλλο, χρειάζεται μια γενική απεργία διαρκείας…»

«Το Μάιο θα οργανώσουμε στη Μασσαλία, μια συνδιάσκεψη των αντικαπιταλιστικών οργανώσεων από Ευρώπη και Μεσόγειο, ελπίζω να συμμετέχετε, με συντρόφους και οργανώσεις από την Αίγυπτο, την Τυνησία, το Μαρόκο, το Λίβανο» είπε στη συνέχεια ο εισηγητής τονίζοντας την ανάγκη συντονισμού και σύνδεσης με τις επαναστάσεις στις αραβικές χώρες» και έκλεισε την ομιλία του με μια αισιόδοξη διαπίστωση: «Πριν από δεκαπέντε χρόνια αν έλεγε κανείς ότι είναι ενάντια στον καπιταλισμό οι περισσότεροι θα τον πέρναγαν για τρελό ή ζόμπι, τώρα μοιάζει προφανές να είναι κανείς ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αλλά όλη η δυσκολία είναι να δώσει κανείς μια πρακτική εναλλακτική λύση».

Σ. ΜΑΡΚΕΤΟΣ

Στο ρόλο των «από κάτω» στις τελευταίες εξελίξεις αναφέρθηκε στην αρχή της εισήγησής του ο Σ. Μαρκέτος: «Τι θα μπορούσαμε να πούμε τηλεγραφικά για τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα; Το σημείο αφετηρίας είναι ο Δεκέμβρης του 2008. Η εξέγερση της νεολαίας εκτροχιάζει τότε τα σχέδια της κυβέρνησης η οποία βέβαια γνώριζε το οικονομικό αδιέξοδο. Ο Καραμανλής τρομοκρατείται και αναγκάζεται να φύγει έντρομος. Το ΠΑΣΟΚ αναγκάζεται να δώσει την εκλογική μάχη με σύνθημα ‘τα λεφτά υπάρχουν’. Η απειθαρχία των κάτω έχει τρομοκρατήσει το πλέγμα εξουσίας. Σήμερα, από τη στιγμή που σπάζουν τα πρώτα σχέδια για την εφαρμογή του δημοσιονομικού ζυγού, έχουμε ένα ορυμαγδό εξελίξεων που απέχουν από τους κεντρικούς σχεδιασμούς. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το πλέγμα εξουσίας αυτή τη στιγμή δεν δρα, αντιδρά, δεν έχει συγκεκριμένο σχέδιο. Προσπαθεί όπως-όπως να τα μπαλώσει και να κερδίσει χρόνο και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κινητοποίηση των από κάτω».

Στη συνέχεια, τονίζει ο Σ. Μαρκέτος: «Αυτή η κινητοποίηση δεν ξεκινάει από τους μεγάλους φορείς της αριστεράς. Αντίθετα, στην αμηχανία αυτών των φορέων της αριστεράς απέναντι στο πρόβλημα του χρέους και την άρνησή τους να το προβάλλουν όπως θα έπρεπε, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το πάγωμα, η ‘κοιλιά’ αυτού του κινήματος από κάτω ανάμεσα στη μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαϊου 2010 και στις περιφερειακές-δημοτικές εκλογές το φθινόπωρο του 2010. Τα μεγάλα κόμματα της αριστεράς δεν σκόρπισαν τις ψευδαισθήσεις αυτό το διάστημα, αλλά αντίθετα τις καλλιέργησαν και έτσι ακινητοποίησαν πάρα πολύ κόσμο που περίμενε καθοδήγηση από αυτά. Εχουμε άρνηση καταρχήν της ηγεσίας της αριστεράς να καταλάβει το ζήτημα του χρέους. Πριν ένα χρόνο ο κ. Τσίπρας έλεγε ότι η οικονομική κρίση είναι επικοινωνιακό τέχνασμα της κυβέρνησης. Στη συνέχεια έχουμε μια προσπάθεια υποβάθμισής του, που κάποια στιγμή σκοντάφτει στην

εξέγερση της βάσης που αρχίζει να πιέζει τόσο την ηγεσία του ΣΥΝ, όσο και του ΚΚΕ να αλλάξουν γραμμή σε αυτό το ζήτημα. Και έχουμε αλλαγή γραμμής, πρόσφατα ο Τσίπρας μίλησε με πύρινα λόγια για ανάγκη να κουρευτεί το χρέος κλπ. Αυτό που δεν έγινε σε όλο αυτό το διάστημα ήταν μια προσπάθεια να συζητηθεί ευρύτερα αυτό το ζήτημα. Αντίθετα κάθε προσπάθεια, κυρίως από την πλευρά της ριζοσπαστικής αριστεράς να τεθεί το ζήτημα απωθούνταν. Δεν έγινε ζύμωση, ένα συνέδριο, να τεθούν όλες οι απόψεις. Ευτυχώς με τις τελευταίες μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αυτή η‘κοιλιά’ αρχίζει να εκλείπει. Φαίνεται ότι για πρώτη φορά κινητοποιείται κόσμος που δεν ανήκει σε αυτό που οι ιστορικοί λέμε μνημονική κοινότητα της αριστεράς, για πρώτη φορά κινητοποιείται κόσμος που δεν ξέρει τι είναι η Βάρκιζα. Είναι πολύ θετικό αυτό. Αυτόν τον κόσμο φοβούνται. Αυτό που προέχει είναι να πλησιάσουμε αυτόν τον κόσμο…».

Χ. ΣΕΛΙΑΝΙΤΗΣ

«Εχοντας την τύχη να μιλήσω τη δεύτερη μέρα του διημέρου, μπορώ να πω ότι η ανάλυση σχετικά με το χρέος ήταν κατά τη γνώμη μου πλούσια και συγκεκριμένη», ξεκίνησε την ομιλία του ο Χ. Σελιανίτης, αρχιτέκτονας. Στη συνέχεια αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της εισήγησής του πάνω στην κατάσταση της εργατικής τάξης σήμερα:

«Οι αλλαγές της ταξικής διάρθρωσης στην χώρα κατά τα τελευταία χρόνια επιταχύνθηκαν σημαντικά. Για παράδειγμα, οι μισθωτοί διπλωματούχοι μηχανικοί και άλλοι επιστήμονες, οι τεχνικοί ανώτερης εκπαίδευσης που εργάζονται μαζικά στο hardware και το software των Η/Υ είναι τμήμα της σημερινής εργατικής τάξης. Ο αριθμός των εργατών αυτών, όπως και πολλών άλλων νέων ειδικοτήτων, αυξάνει γρήγορα, παίρνει θέση στον πυρήνα της εργατικής τάξης και στο κέντρο της εν δυνάμει πρωτοπορίας της. Ο καπιταλισμός δοκιμάζει σε αυτούς ποικίλες και πρωτότυπες εργασιακές σχέσεις (φασόν, ατομικές συμβάσεις, τηλεεργασία κλπ), κι αν είχαν προσωρινά σχετικά υψηλό εισόδημα, το ίδιο συνέβαινε με τους εργοστασιακούς εργάτες που έφτιαχναν μηχανές κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξη του καπιταλισμού. Λένιν O πολύπλευρα καταπονημένος σήμερα κόσμος της εργασίας ψάχνει συγκεκριμένες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις και πρακτικές προτάσεις.

Ο Λένιν έγραψε: ‘Ως τώρα, δεν ξέρω γιατί, έχουμε συνηθίσει όλοι να γράφουμε αποφάσεις. Λένε ότι όλα τα είδη του γραπτού λόγου είναι καλά, εκτός από τα πληκτικά. Νομίζω ότι τις αποφάσεις πρέπει να τις κατατάξουμε στα πληκτικά είδη του γραπτού λόγου. Θα ήταν καλύτερα αν… γράφαμε λιγότερες αποφάσεις και περισσότερες μπροσούρες έστω και με τόσα πολλά λάθη…’ Νομίζω ότι αυτή η γνώμη του Λένιν αποκτά σήμερα ιδιαίτερη αξία. Βεβαίως οι μπροσούρες, εννοώ οι πρωτότυπες απαιτούν ιδιαίτερη προσπάθεια. Κυρίως πιστεύω ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί η τακτική της καταπόνησης των μαζικών χώρων με τα γνωστά ‘πλαίσια’ που σκοτώνουν το διάλογο, περιορίζουν τον πλούτο του συλλογικού προβληματισμού και της συλλογικής επεξεργασίας και στο όνομα κάποιας μεταφυσικής ιδεολογικής καθαρότητας εκφυλίζουν τους μαζικούς φορείς σε θέατρα αναμέτρησης παρατάξεων που δεν αφορούν φυσικά τα εκατομμύρια των εργαζομένων που τους έχουν από καιρό εγκαταλείψει…».