Σ.Ε.Κ. - ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ 2011 Κρίση, Αντίσταση, Προοπτική

Είναι το καλύτερο μήνυμα που δικαιώνει τους επαναστάτες, δείχνοντας ότι οι μεγάλες ανατροπές είναι στην επικαιρότητα και ότι ο κόσμος με τον αγώνα του μπορεί να ανατρέπει και τα πιο σκληρά καθεστώτα. Η πολιτική αστάθεια κάνει τους αστούς σε κάθε σημείο του κόσμου να τρέμουν. Η πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα εντείνεται ιδιαίτερα.

Στο υπόβαθρο υπάρχει το βάθεμα της οικονομικής κρίσης και η αντίσταση που συναντάνε οι επιθέσεις. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ελέγξει ούτε την κρίση ούτε την αντίσταση. Η πρόταση για ιδιωτικοποίηση 50 δισεκατομμυρίων είναι δείγμα της απόγνωσης. Μέσα στα τελευταία 20 χρόνια όλες οι άλλες νεοφιλελεύθερες επιθέσεις δεν κατάφεραν να πάρουν από τις ιδιωτικοποιήσεις ούτε 25 δισεκατομμύρια.

Η κυβέρνηση όλο και περισσότερο θυμίζει την κυβέρνηση της Αργεντινής πριν από μια δεκαετία, λίγο πριν αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα με ελικόπτερο. Τότε το ελικόπτερο ήταν η εξαίρεση. Σήμερα σε πολλές χώρες, οι μηχανές των ελικοπτέρων είναι ήδη αναμμένες. Η παρέμβαση της ΕΕ δεν μπορεί να σταματήσει την κρίση στην Ελλάδα. Όχι λόγω απροθυμίας, ούτε λόγω «έλλειψης των κατάλληλων θεσμών». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ που έχει τους κατάλληλους θεσμούς δεν έχει καταφέρει να χαλιναγωγήσει την κρίση. Τα δισεκατομμύρια των ενισχύσεων προς τις τράπεζες αντί για να τροφοδοτούν την ανάκαμψη, τροφοδοτούν νέες φούσκες.

Οι τραπεζίτες περιμένουν με αγωνία τις νέες ενισχύσεις, όχι γιατί θα σταματήσουν την κρίση, αλλά γιατί θα γεμίσουν τα θησαυροφυλάκιά τους. Όμως τη μεγαλύτερη πίεση πάνω στην κυβέρνηση βάζει η πρωτοφανής αντίσταση που έχουμε δει τους τελευταίους 15 μήνες. Είναι σκόπιμη προπαγάνδα η αντίληψη που λέει πως η αντίσταση στην Ελλάδα δεν ήταν ανάλογη της επίθεσης. Από άποψη ποσότητας, ποιότητας και διάρκειας η δράση της εργατικής τάξης το 2010 μόνο με χρονιές της Μεταπολίτευσης μπορεί να συγκριθεί.

Ολόκληρη η δεκαετία του 2000 ήταν δεκαετία αμφισβήτησης της Σοσιαλδημοκρατίας. Όμως πλέον τα ηνία σε αυτή την αμφισβήτηση τα έχει η οργανωμένη εργατική τάξη. Το 2010 ξεκίνησε με τη ΓΣΕΕ να διστάζει να κηρύξει πανεργατική και έκλεισε έχοντας οχτώ συνολικά πανεργατικές. Φέτος ξεκινάμε με απεργία στις 23 Φλεβάρη, η οποία γίνεται σε συνθήκες ανταρσίας από τα κάτω που επικρατούν σε πολλούς χώρους. Το παράδειγμα των οδηγών της ΕΘΕΛ δείχνει το δρόμο. Παρότι ο νόμος ψηφίστηκε, η ηγεσία έχασε κατά κράτος την ψηφοφορία για κλείσιμο των απεργιών στη Γενική Συνέλευση. Πιασμένη στη μέγγενη της κρίσης και της αντίστασης, η κυβέρνηση κρατάει ανοιχτή τη συζήτηση για πρόωρες εκλογές. Η αλλαγή που παρατηρούμε είναι ότι για να αντιμετωπίσει την κρίση της καταφεύγει σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Έχει ανοίξει μια μονομέτωπη επίθεση κόντρα στην Αριστερά, με επιχειρήματα ότι οι απεργίες καταστρέφουν την ελληνική οικονομία. Παράλληλα, εντείνει την επίθεση στους μετανάστες. Πρόκειται για μια επίθεση που συντονίζεται πανευρωπαϊκά, όχι μόνο από τον ΓΑΠ αλλά και από τη Μέρκελ, το Σαρκοζί και τον Κάμερον. Το τείχος του Παπουτσή στον Εβρο και οι απειλές για στρατόπεδα συγκέντρωσης κάνουν φανερό ότι είναι πρόθυμοι να ανοίξουν το δρόμο στους φασίστες με σκοπό να πιέσουν την Αριστερά και να φρενάρουν το κίνημα. Αντίστοιχη αλλά πιο γελοία είναι η επίθεση στους “τζαμπατζήδες”. Στη χώρα που κανένας από τους καταχραστές δεν έχει πάει φυλακή, απειλούν να ασκήσουν διώξεις στον κόσμο που δεν πληρώνει εισιτήριο. Στόχος τους φυσικά δεν είναι τα έσοδα από τα πρόστιμα, αλλά η ιδεολογική πίεση πάνω στον κόσμο που αντιστέκεται.

Επικεφαλής

Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η Αριστερά πρέπει να αναθεωρήσει τον τρόπο που δρα τα τελευταία 20 χρόνια. Δεν αρκεί η επανάπαυση στη θέση της μειοψηφίας και στην εκλογική έκφραση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων. Έχει έρθει η ώρα η Αριστερά να μπει επικεφαλής εκατομμυρίων. Η αλλαγή έχει προέλθει μέσα από την ίδια τη δράση της εργατικής τάξης. Χιλιάδες περισσότεροι εργάτες και εργάτριες έμαθαν μέσα στην τελευταία χρονιά τα όρια των συνδικαλιστικών ηγεσιών και της σοσιαλδημοκρατίας. Ανακάλυψαν τη δύναμη τους να οργανώνουν αγώνες όταν οι ηγεσίες διστάζουν ή ξεπουλάνε.

Όταν συμβαίνουν τέτοιες αλλαγές, δεν υπάρχουν περιθώρια η Αριστερά να περιμένει την “αλλαγή των συσχετισμών”. Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τις προτάσεις κλιμάκωσης σαν “τυχοδιωκτισμό” και ο ΣΥΝ με τις δηλώσεις για “λάθος κατάληψη” άφησε ακάλυπτο ακόμη και τον δικό του κόσμο που στήριζε τους μετανάστες απεργούς πείνας. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί. Οι 100 χιλιάδες που πήρε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δείχνουν ότι ο κόσμος που σπάει τα όρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που θέλει να πάει σε μεγαλύτερες απεργίες που θα νικάνε, στρέφεται προς τον αντικαπιταλισμό. Μέσα στους εργατικούς χώρους υπάρχουν δίκτυα που κινούνται στην ίδια μαχητική κατεύθυνση και έχουν ανάγκη την αντικαπιταλιστική Αριστερά να προσφέρει στήριξη και γενίκευση. Αντίστοιχες εξελίξεις υπάρχουν και στις γειτονιές.

Έχουν ήδη ξεσπάσει διαδηλώσεις κόντρα στις περικοπές, τις συγχωνεύσεις σχολείων, νοσοκομείων, τις απολύσεις και τη διάλυση των υπηρεσιών. Γονείς, μαθητές, καθηγητές και άλλοι εργαζόμενοι δίνουν τη μάχη, αλλά το πλήθος των παραδειγμάτων δείχνουν ότι κόσμος αποζητά γενίκευση. Εκτός από οργάνωση και συντονισμό υπάρχει ανάγκη για πολιτικές απαντήσεις. Το αίτημα για “Παύση πληρωμών του χρέους” είναι η απάντηση στο ερώτημα πού θα βρούμε τα λεφτά. 50 δισεκατομμύρια κάθε χρόνο πηγαίνουν στους τραπεζίτες για αποπληρωμή του χρέους.

Αν γίνει στάση πληρωμών υπάρχουν τα λεφτά για να γίνουν πράξη όσα ζητάνε οι απεργοί και οι γειτονιές. Χρειάζεται πολιτική απάντηση στη ρατσιστκή υστερία και τις φασιστικές επιθέσεις. Με τέτοιες πρωτοβουλίες έχουμε τη δυνατότητα να περιθωριοποιούμε εμείς τους ρατσιστές, να αλλάζουμε το κλίμα και να βάλουμε την κυβέρνηση στη γωνία.

Στην Αριστερά υπάρχουν δύο βασικά ρεύματα. Ενα που λέει ότι η λύση θα έρθει μέσα από ένα κυβερνητικό πρόγραμμα με το οποίο η Αριστερά θα μπορέσει να διαχειριστεί την κρίση καλύτερα από τη σοσιαλδημοκρατία. Το δικό μας ρεύμα, αντίθετα, δεν ψάχνει κυβερνητικό πρόγραμμα. Η λύση θα έρθει μέσα από τις δυνάμεις της εργατικής τάξης και των συμμάχων της που θα επιβάλουν τις λύσεις από τα κάτω. Όπως στην Αίγυπτο επιβάλανε στους δρόμους την πτώση του Μουμπάρακ. “Κρατικοποίηση των τραπεζών” για εμάς σημαίνει ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα κάνουν κατάληψη και θα πάρουν τις τράπεζες στα χέρια τους. Απαγόρευση των απολύσεων σημαίνει ότι οι εργάτες θα πάρουν τα εργοστάσια στα χέρια τους.

Να ανταποκριθούμε

Για να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του κινήματος και της τάξης, μέσα στο 2010 κινηθήκαμε σε τέσσερα βασικά μέτωπα. Πρώτον στην καμπάνια για απεργίες διαρκείας. Οι σύντροφοι του ΣΕΚ μέσα στους εργατικούς χώρους έπαιξαν καθοριστικό ρόλο όχι απλά επειδή έριξαν το σωστό σύνθημα, αλλά επειδή διέθεσαν τον εαυτό τους για να χτίσουν εργασιακές επιτροπές, δίκτυα και σωματεία που έδωσαν αυτοπεποίθηση σε όλους τους συναδέλφους τους να συγκρουστούν με τα αφεντικά. Δεύτερον, στο μέτωπο της Επιτροπής Αλληλεγγύης Συνδικάτων και Συνδικαλιστών (ΕΠΑΣΣ). Γιατί η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση στους αγώνες που ξεδιπλώνονται, δεν αρκεί να δηλώνεται από μακριά. Οταν οι απεργοί του ΔΟΛ ενώθηκαν με τους απεργούς στις συγκοινωνίες ή όταν οι οδηγοί της ΕΘΕΛ πήγαν στην κατάληψη των γιατρών είναι δείγματα έμπρακτης αλληλεγγύης. Τρίτο μέτωπο είναι η Κίνηση Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ) απέναντι στην κυβέρνηση που χρησιμοποιεί το ρατσιστικό χαρτί.

Αλλά και η Ενωση Μεταναστών Εργατων (ΕΜΕ) με την οποία οι μετανάστες οργανώνονται σαν κομμάτι της τάξης. Τέταρτο μέτωπο η μάχη για τη συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές. Η εκλογική επιτυχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέγραψε τα πολιτικά άλματα του κόσμου που παλεύει. Για το 2011 χρειάζεται να προχωρήσουμε σε δύο νέες σημαντικές πρωτοβουλίες. Πρώτο, υπάρχει ανάγκη για να οργανωθεί ένα δίκτυο των διάφορων εργατικών πρωτοβουλιών που δρουν μέσα στους εργατικούς χώρους. Πρωτοπόρα κομμάτια της τάξης μας ψάχνουν πλέον τρόπους να οργανώνουν τις μάχες από τα κάτω, να στηρίζουν τους αγώνες όταν οι ηγεσίες πανε για απεργίες, αλλά και να τις ξεπερνάνε όταν τους ξεπουλάνε. Στις αρχές της Μεταπολίτευσης υπήρχαν τέτοιες μορφές οργάνωσεις. Στη συνέχεια αυτές οι δομές χάθηκαν. Τώρα υπάρχει ξανά η ανάγκη.

Η δεύτερη νέα πρωτοβουλία έχει σκοπό να οργανώσει την κίνηση του κόσμου που εκφράζεται με διάφορες μορφές άμεσης δράσης στις γειτονιές. Οι μάχες ενάντια στις συγχωνεύσεις σχολείων, στις απολύσεις συμβασιούχων, στη διάλυση των συγκοινωνιών, στην πληρωμή 5 ευρώ στα Νοσοκομεία απαιτούν την κοινή δράση σε κάθε γειτονιά σε σύνδεση με τα οργανωμένα κομμάτια της εργατικής τάξης. Κάνουμε την πρόταση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μπει μπροστά για να προσφέρουμε οργάνωση, συντονισμό και προοπτική στον κόσμο που θέλει να δώσει άμεσες μάχες στη γειτονιά του κόντρα στα χαράτσια. Να διπλασιάσουμε Σε αυτές τις ανάγκες υποτάσσεται ο στόχος να διπλασιάσουμε τα μέλη του κόμματος μέσα στο 2011. Η αύξηση των μελών δεν είναι απλός αριθμητικός στόχος. Κάθε νέος σύντροφος και συντρόφισσα είναι πολύτιμος μέσα στον εργατικό του χώρο. Είναι ευκαιρία για ένα νέο άνοιγμα, για ένα νέο πυρήνα.

Είχαμε παραδείγματα μέσα στο 2010 όπου νέοι σύντροφοι μπήκαν αμέσως στο κέντρο της δουλειάς του πυρήνα και έδωσαν τη δυνατότητα για νέες παρεμβάσεις και νέες γειτονιές. Επειδή είμαστε αισιόδοξοι ότι το επόμενο διάστημα θα έχουμε πολλά νέα μέλη στις γραμμές μας πρέπει να αντιμετωπίσουμε οργανωμένα το ζήτημα της συγκράτησής τους. Οργανώνουμε κεντρικά, αλλά και περιφερειακά σχολεία νέων μελών ώστε σε κάθε νέο σύντροφο να γίνεται κτήμα η εμπειρία για το τι σημαίνει επαναστατικό κόμμα, επαναστατική εφημερίδα, πώς δρούμε και πώς οργανώνουμε. Ειδικά για την εφημερίδα ο στόχος είναι να αρχίσει να γίνεται εφημερίδα των εργατών και όχι απλώς εφημερίδα για τους εργάτες. Διακίνηση της εφημερίδας μέσα στους εργατικούς χώρους δεν σημαίνει απλά αύξηση της κυκλοφορίας. Σημαίνει δυνατότητα για οργάνωση του χώρου.

Χρειαζόμαστε μια κουλτούρα προσωπικής χρέωσης και προσωπικής διακίνησης μέσα στους χώρους, πέρα από την παράδοση της μαζικής εξόρμησης που ήδη έχουμε. Οι ανοιχτές μας εξορμήσεις, σε λαϊκές και πλατείες είναι ευκαιρία για να κάνουμε μαζικά γνωστές τις καμπάνιες μας και να διαμορφώνουμε το κλίμα στις γειτονιές. Θέλουμε να είμαστε ευέλικτοι στις καμπάνιες και τις συνεργασίες, αλλά επίμονοι στα ιδεολογικά ζητήματα, στην πολιτική και την προοπτικη. Το 2011, το εργατικό κίνημα ζητάει από εμάς να κάνουμε ένα άλμα προς ένα μεγάλο και δυνατό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, μια πιο μεγάλη δύναμη για τους αγώνες, τα μέτωπα και την αντικαπιταλιστική προοπτική.

• Το παραπάνω κείμενο είναι η αποφαση της Συνδιάσκεψης 2011 του ΣΕΚ.