Να αφοπλιστεί η Αστυνομία!

Το πρώτο πράγμα που έχει κανείς να παρατηρήσει είναι ότι για την κυβέρνηση, τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τα ΜΜΕ, δεν έχουν όλες οι ανθρώπινες ζωές την ίδια αξία. Ο θάνατος ενός 7χρονου κοριτσιού Ρομά στο Μενίδι, το οποίο σκοτώθηκε από μοτοσικλετιστή της ομάδας Δίας και σύμφωνα με μαρτυρίες εγκαταλείφθηκε κυνικά, δεν είχε προφανώς την ίδια αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ, αλλά ούτε καν από τη δικαιοσύνη αφού ο μπάτσος που δολοφόνησε το κοριτσάκι αφέθηκε ελεύθερος.

Το δεύτερο είναι ότι κανείς δεν αναφέρει ότι τα τελευταία χρόνια η κλιμάκωση της βίας προέρχεται από την ίδια την αστυνομία. Με το επιχείρημα της αποτελεσματικότερης πάταξης της εγκληματικότητας, έχουμε δεκάδες παραδείγματα μπάτσων που σηκώνουν πιστόλι δολοφονώντας ή βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή όχι μόνο του δράστη, αλλά και ακόμα και αθώων ανθρώπων και κατά συνέπεια και τη δική τους. Το μήνυμα της κλιμάκωσης της βίας το έδωσε η ίδια η αστυνομία στην διάρκεια της καταδίωξης του Γιάννη Δημητράκη για τη ληστεία του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας στην οδό Σόλωνος τον Ιανουάριο του 2006. Η σύλληψή του εξελίχθηκε σε επίθεση με πυροβολισμούς από τους αστυνομικούς εν μέσω της οδού Πανεπιστημίου, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Δημητράκης τραυματίστηκε πολύ σοβαρά. Η αστυνομία προσπάθησε, κυριολεκτικά, να του φορτώσει όλες τις ανεξιχνίαστες ληστείες καταδικάζοντας τον αρχικά για 25 χρόνια.

Το Μάρτη του 2009 η Αθανασία Γκίνη εργαζόμενη στο κατάστημα «Γερμανός» στο Βύρωνα έπεσε νεκρή όταν ένας αστυνομικός αποφάσισε να μονομαχήσει με έναν ένοπλο που επιχειρούσε να ληστέψει το κατάστημα. Τον Φλεβάρη του 2010 ο 25χρονος Αλβανός μετανάστης Ν.Τόντι, πλήρωσε με τη ζωή του μία άλλη «μεγάλη επιτυχία» της ΕΛ.ΑΣ, καθώς βρέθηκε νεκρός από πέντε διαμπερή και τέσσερα «τυφλά» τραύματα από όπλο αστυνομικού, καθώς την ώρα που εργάζονταν η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά ομάδας ληστών. Ήταν ζήτημα χρόνου πότε ο νεκρός θα ήταν από τη μεριά της αστυνομίας.

Ο τότε υπουργός Προ.ΠΟ, Χρυσοχοϊδης, ανακοίνωσε την ίδρυση της Ομάδας ΔΙΑΣ με στόχο «κάθε 20 λεπτά να περνούν από το σπίτι καθενός από μας». Η Ομάδας ΔΙΑΣ εμφανίστηκε ως σώμα “μαχητικής επέμβασης” τόσο για την πρόληψη, όσο και για την καταστολή κάθε εγκληματικής δραστηριότητας στις γειτονιές. Εγιναν οι “φύλακες των πόλεων” που εμφανίζονται σε χρόνο μηδέν για να κυνηγήσουν τους ληστές και τους κλέφτες, πιάνοντάς τους στα πράσα. Προφανώς το μήνυμα της κλιμάκωσης της βίας από την μεριά της αστυνομίας, οι πρώτοι που το έλαβαν υπόψη τους ήταν οι ίδιοι οι ληστές. Στις επιθέσεις τους δρουν πια σε οργανωμένες ομάδες με βαρύ οπλισμό, όπως καλάσνικοφ, πιστόλια και χειροβομβίδες, που δεν διστάζουν να τα χρησιμοποιήσουν, γνωρίζοντας ότι από την πλευρά της αστυνομίας, πάταξη της εγκληματικότητας μπορεί να σημαίνει ακόμα και δολοφονία.

Κραυγές

Ολες οι κραυγές που ζητούν καλύτερο εξοπλισμό για την αστυνομία, περισσότερη εκπαίδευση, αυξήσεις στους μισθούς των αστυνομικών και άλλα παρόμοια, που δυστυχώς φτάνουν να υιοθετούν ακόμα και κομμάτια της αριστεράς, δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, ούτε της εγκληματικότητας, ούτε της βίας στις γειτονιές και στους δρόμους.

Παρά τα όσα λέγονται για λιτότητα και στην ΕΛΑΣ, το Νοέμβρη του 2010 η Ομάδα Δίας ενισχύθηκε με 500 αστυνομικούς, καθώς το έργο τους εκτιμήθηκε από την ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη ως «εξαιρετικό». Αγοράστηκαν νέες μοτοσικλέτες μεγάλου και μεσαίου κυβισμού και ο αριθμός των αντρών και των γυναικών της Ομάδας ΔΙΑΣ ξεπερνά πλέον τους 2.500.

Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο γίνονται τέτοιες «προτάσεις» είναι για να προβοκάρουν την κοινή γνώμη, για να απενοχοποιήσουν την αστυνομία για τον κατασταλτικό της ρόλο απέναντι σε όλους τους εργαζόμενους που παλεύουν ενάντια στο Mνημόνιο και τις επιπτώσεις του. Γιατί η εμπειρία χιλιάδων εργαζόμενων και νεολαίων είναι ότι η αστυνομία δεν προσφέρει “ασφάλεια στον πολίτη”, αλλά βάζει σε κίνδυνο τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων που συμμετέχουν στις πανεργατικές, πλημμυρίζοντας τους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων. Αυτή η οργή απέναντι στην αστυνομία και το δολοφονικό της ρόλο εκφράστηκε με την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και την πολιορκία των αστυνομικών τμημάτων στις γειτονιές από μαθητές και απλό κόσμο.

Η Ομάδα ΔΙΑΣ είναι και αυτή κομμάτι του κατασταλτικού μηχανισμού απέναντι στους διαδηλωτές, καθώς μπουκάρουν ανάμεσά τους ελπίζοντας να σκορπίσουν το φόβο. Στις 6 Δεκέμβρη του 2009 στη διάρκεια των διαδηλώσεων για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου, η διαδηλώτρια Αγγελική Κουτσουμπού είχε τραυματιστεί σοβαρά όταν το μπλοκ του ΕΕΚ στο οποίο διαδήλωνε δέχθηκε την απρόκλητη και δολοφονική επίθεση από την Ομάδα ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί αναίσθητη στο νοσοκομείο με αιμάτωμα στο κεφάλι και 6 σπασμένα πλευρά. Στις 26/11/2010 η αμερικανίδα υπήκοος B.P. κατέθεσε μήνυση εναντίον των αστυνομικών των μονάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, για την επίθεση που δέχτηκε στη διάρκεια πορείας στις 15 Νοεμβρίου 2010. Οι αστυνομικοί των δυνάμεων ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ τη χτύπησαν με γκλομπ και κλωτσιές κατ’ επανάληψη στο κεφάλι, ενώ ήδη ήταν αναίσθητη και αιμορραγούσε και στη συνέχεια την εγκατέλειψαν.

Οι αστυνομικοί δεν είναι απλά «ένστολοι εργαζόμενοι». Είναι ένας κατασταλτικός μηχανισμός που δεν χρειάζεται «καλύτερη εκπαίδευση, εξοπλισμό και καλύτερες συνθήκες». Αυτό που χρειάζεται να διεκδικήσουμε είναι να σταματήσει η κλιμάκωση της βίας από την ΕΛΑΣ που μόνο περισσότερους νεκρούς μπορεί να φέρει. Να διεκδικήσουμε να αφοπλιστεί η αστυνομία, για να πάψουν οι αστυνομικοί να αποτελούν κινητό κίνδυνο, που μπορεί να μετατρέψει κάθε γειτονιά σε εμπόλεμη ζώνη, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να χάσουν τη ζωή τους ακόμη περισσότεροι άνθρωποι από ένοπλες συγκρούσεις αστυνομικών και ληστών. Αυτό που έχουν ανάγκη οι γειτονιές είναι να παραμείνουν ανοιχτά τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι κοινωνικές υπηρεσίες, για να σταματήσουμε τη φτώχεια και την ανεργία και να δυναμώσουμε το κίνημα που παλεύει για μία κοινωνία χωρίς καταστολή.