Η Αριστερά
H παρέμβαση της Eργατικής Αλληλεγγύης στη συνέλευση “Ριζοσπαστική Αριστερά και εκλογές”: «Tο ποτάμι πίσω δεν γυρνά»

Κάνουμε τη συνέλευση την ίδια ώρα που στη Ρώμη, ξαναφουντώνει το αντιπολεμικό κίνημα με μια μαζική διαδήλωση ενάντια στην υποδοχή που ετοίμασε η κυβέρνηση Πρόντι για τον πλανητάρχη. Οι σύντροφοι του αντιπολεμικού κινήματος της Ιταλίας, όταν ενημερώθηκαν ότι ταυτόχρονα θα υπάρχει μία τέτοια εκδήλωση, εδώ στην Αθήνα, στέλνουν τους χαιρετισμούς τους, εύχονται την καλύτερη επιτυχία και ζητάνε τη συμπαράστασή μας για τους συντρόφους που διώκονται στην Ιταλία. 

Η Ρώμη μας διευκολύνει να έχουμε μία απάντηση στο ερώτημα που αντιμετωπίζουμε. Γιατί προσπαθούμε να φτιάξουμε μία κίνηση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς για τις εκλογές και πάρα πέρα;  Δεν αρκούνε οι αριστερές που υπάρχουν;  Η απάντηση έρχεται συγκεκριμένα από αυτά που συμβαίνουν στην Ιταλία το τελευταίο διάστημα. Από αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Ρώμη. Εχει κανείς να διαλέξει με ποια αριστερά είναι. Με την αριστερά που είναι στους υπουργικούς θώκους και σφίγγει το χέρι του Μπους ή με την Αριστερά που είναι στους δρόμους και διαδηλώνει ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενάντια σε όλα τα μέτρα τα οποία προωθούνε αυτές οι κυβερνήσεις; 

Είναι μία καθαρή επιλογή και την κάνουμε από τη δικιά μας τη μεριά. Αυτός είναι ορισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πέρα από τις πολιτικές θέσεις, τις ιδεολογικές συγκροτήσεις, η πράξη είναι που δίνει την απάντηση και στην πράξη υπάρχει ένα ολόκληρο κίνημα που δείχνει ότι το ερώτημα μεταρρύθμιση ή επανάσταση είναι ένα ερώτημα ζωντανό, είναι ένα ερώτημα που δεν μπορέσανε να το βάλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, έστω και αν έχουν περάσει 15 χρόνια τώρα που μας λένε ότι η ιστορία τέλειωσε, ο καπιταλισμός θριάμβευσε και όλα αυτά δεν πρόκειται να ξαναεμφανιστούν. Και όμως έχουν εμφανιστεί τα κινήματα, έχουν ξαναφέρει την πολιτική στο προσκήνιο και τώρα φτάνουν στο σημείο που ξαναφέρνουν τη στρατηγική στο προσκήνιο. Μία αριστερά δεν αρκεί μόνο να είναι πολιτική και σε σύγκρουση με τις επιθέσεις που φέρνουν οι κυβερνήσεις, χρειάζεται να δίνει και την προοπτική. Χρειάζεται να έχει στρατηγική απάντηση και προσανατολισμό και η απάντηση είναι όχι η μεταρρύθμιση του συστήματος αλλά η πάλη για την ανατροπή του, η πάλη για την επανάσταση. Ιστορικά πάντα υπήρχαν δύο αριστερές.  Από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι ξανά επίκαιρο και γι’ αυτό είναι υποχρεωτικό να το ξαναθέσουμε με συγκεκριμένους όρους. 

Το επόμενο ερώτημα είναι αν αυτή η αριστερά θέλει να απομονωθεί στην καθαρότητά της. Προφανώς δεν μιλάμε για την αυτοαπομόνωση στην επαναστατική καθαρότητα και αυτό το δείχνει και πάλι η πράξη. Το κίνημα που αναπτύχθηκε την προηγούμενη χρονιά, που κατάφερε να δημιουργήσει θέματα, ζητήματα και μέτωπα  που να το αναδείξουν σε πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων. 

Aιχμή

Δεν ήταν μία οποιαδήποτε μεταρρύθμιση αυτή με την οποία συγκρούστηκε το κίνημα των καταλήψεων. Ηταν η ναυαρχίδα των μεταρρυθμίσεων, ήταν η αιχμή του δόρατος για μία κυβέρνηση που θέλει να φτάσει τις μεταρρυθμίσεις εκεί που δεν κατάφερε να τις φτάσει ο Σημίτης επί 8 χρόνια. Αποδείχτηκε ότι η διαχείριση Σημίτη δεν ήταν αρκετή για τις απαιτήσεις των καπιταλιστών σήμερα. Και ήρθε η ΝΔ να προσπαθήσει αυτό το δεύτερο κύμα εκσυγχρονισμού που ποτέ δεν μπόρεσε να φέρει το ΠΑΣΟΚ.   

Διάλεξε ο Καραμανλής να κάνει τη Γιαννάκου και τον Πολύδωρα αιχμή του δόρατος νομίζοντας ότι άμα καταφέρει να περάσει τη μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια, θα ανοίξει ο δρόμος για να πάει παραπέρα. Και αποδείχτηκε στην πράξη ότι ο σχεδιασμός τους ήταν λάθος, το κίνημα έχει τη δυνατότητα να απαντάει συγκεκριμένα. Οχι με αφηρημένες διακηρύξεις επαναστατικής καθαρότητας, αλλά με μία επαναστατική καθαρότητα που μπορεί και συσπειρώνει, που μπορεί και παρασύρει τη βάση μαζικών κομμάτων όχι μόνο της αριστεράς, αλλά είδαμε και τις ανταρσίες στη βάση του ΠΑΣΟΚ. Και δόθηκε έτσι μία συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα: είναι δυνατόν η ριζοσπαστική αριστερά να μην είναι απομονωμένη στη γωνία αλλά να είναι πρωταγωνιστής; Είναι δυνατόν και είναι όρος για την ανάπτυξη του κινήματος παρακάτω. 

Με αρνητικό τρόπο αυτό φάνηκε στη Γαλλία, όπου και εκεί το κίνημα κατάφερε να φτάσει σε σημείο να διεμβολίσει τη βάση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, να τη συμπαρασύρει σε ανταρσία ενάντια στην ηγεσία του. Ετσι κερδίθηκε η νίκη στο Ευρωσύνταγμα. Παρόλα αυτά η πολιτική συνέχεια δεν ήταν αυτή η οποία όλοι περιμέναμε, ακριβώς γιατί υπήρχαν αδυναμίες στη συγκρότηση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτό είναι το ζητούμενο, αυτή τη στιγμή. Το να καταφέρουμε να προχωρήσουμε αυτά τα βήματα που βάζει στην ημερήσια διάταξη το κίνημα διεθνώς και εδώ. 

Ξέρουμε ότι αντιμετωπίζουμε κριτικές, επικρίσεις, ειρωνείες, λοιδορίες του τύπου «θα ενωθούνε τα μικρομάγαζα»; Είχα πολύ καιρό να την ακούσω αυτή τη λέξη και την άκουσα από την πιο περίεργη μεριά, από την ηγεσία του Συνασπισμού. Ξαφνικά όταν συσπειρώνει ο Συνασπισμός κομμάτια της αριστεράς αυτό είναι πλουραλισμός, πολυχρωμία, ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα. Οταν ενωνόμαστε εμείς τότε είναι μικρομάγαζα που πάνε να ενώσουν την υπαρξιακή τους αγωνία. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα να λέγονται και δεν έχουν ανταπόκριση μέσα στον κόσμο.

 Κάνουμε μία ολόκληρη προσπάθεια που πατάει στο ότι ο χώρος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει ρίζες, στην Ελλάδα. Εχει τη ρίζα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973. Το ξέρουνε και οι πέτρες ότι το Πολυτεχνείο δεν έγινε ούτε από το ΚΚΕ ούτε από το ΚΚΕ εσωτερικού. Δεν έγινε από την παραδοσιακή αριστερά. Γεννήθηκε μία νέα Αριστερά, και αυτός ο χώρος έχει παραμείνει ζωντανός τριάντα τόσα χρόνια. Δεν έχουν καταφέρει να τον περιθωριοποιήσουνε, αντίθετα έχει φτάσει στο σημείο να διεκδικεί ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτός είναι ο λόγος γιατί χρειάζεται να επιμείνουμε σε αυτή την προσπάθεια την οποία έχουμε ξεκινήσει. 

Ξεκινάμε μία ολόκληρη προσπάθεια. Θα ακολουθήσει ένας κύκλος από τοπικές συνελεύσεις, σε γειτονιές, στις πόλεις της επαρχίας, σε μία σειρά από χώρους και ελπίζουμε ότι θα έχουμε παντού την ανταπόκριση που έχουμε απόψε. Για να μπορέσουμε να συγκροτήσουμε, να συσπειρώσουμε, να κάνουμε μία κίνηση που ο καθένας και η καθεμιά έχουν το χώρο τους και θα μπορέσουν οι οργανώσεις να μετρηθούνε από τη στήριξη που προσφέρουν σε αυτή την προσπάθεια. 

Να πάμε άμεσα σε μία κινηματική καμπάνια πηγαίνοντας προς τις εκλογές. Δεν θα είναι απλά τι θα προπαγανδίσουμε σαν πρόγραμμα την προεκλογική περίοδο. Είναι το τι πρωτοβουλίες θα στηρίξουμε. Για το αντιπολεμικό κίνημα, στις 12 Ιούλη έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ, στη ΔΕΘ για να είναι το συλλαλητήριο φέτος το εναρκτήριο λάκτισμα ότι δε θα πάνε στις εκλογές ήσυχοι, για να στηρίξουμε την προσπάθεια των δασκάλων, των καθηγητών, της ΠΟΣΔΕΠ και των φοιτητών ότι το Σεπτέμβρη ξανά θα έχουμε πανεκπαιδευτικό μέτωπο με απεργίες και καταλήψεις. Για να στηρίξουμε όλα τα βήματα με τα οποία θα δώσουμε αυτή τη μάχη όλοι μαζί. Πρέπει να υιοθετήσουμε το σύνθημα που κυριαρχούσε στα συλλαλητήρια των φοιτητών: τα φράγματα σπάσανε, η πρωτοβουλία πάρθηκε, το ποτάμι πίσω δε γυρνά.


Η συνέχεια

Προχωράμε σε αντικαπιταλιστικές συνελεύσεις ανά πόλεις, γειτονιές,  κοινωνικούς και εργασιακούς χώρους. Τις διοργανώνουμε σε συντονισμό και με άλλες τάσεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς εφόσον αποδέχονται την αναγκαιότητα αυτών των ανοιχτών διαδικασιών. 

Η θεματολογία αυτών των συνελεύσεων θα είναι η φυσιογνωμία, το πολιτικό περιεχόμενο, οι πρωτοβουλίες ενός ενωτικού εγχειρήματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οι αντικαπιταλιστικές συνελεύσεις θα προγραμματιστούνε μέσα στο επόμενο διάστημα και θα γίνει προσπάθεια να ανακοινωθούν και να δημοσιοποιηθούν όσο το δυνατόν πιο έγκαιρα. Στόχος είναι μέσα από αυτές τις συνελεύσεις να συγκεντρωθεί ο πλούτος της συζήτησης, τα στοιχεία προγραμματικού πλαισίου που βγήκε μέσα από τα κινήματα, οι πολιτικές και κινηματικές εμπειρίες που θα διαμορφώσουν το πολιτικό πλαίσιο του εγχειρήματος. Διευρύνουμε την Επιτροπή Πρωτοβουλίας και με άλλους αγωνιστές για να λειτουργήσει σαν ανοιχτή οργανωτική επιτροπή, για τον καλύτερο συντονισμό αυτής της διαδικασίας. Δηλαδή τον προγραμματισμό και τη δημοσιοποίηση των αντικαπιταλιστικών συνελεύσεων, τη διαμόρφωση ενός δικτύου ενημέρωσης και επικοινωνίας, τη συγκέντρωση της συζήτησης που θα γίνεται στις συνελεύσεις για το πολιτικό πλαίσιο. Επιδιώκουμε σε κάθε περίπτωση όλος αυτός ο κύκλος συζήτησης να είναι ανοιχτός, δημοκρατικός, ενωτικός σε όλα τα βήματά του. 

Στις αρχές Ιούλη διοργανώνουμε μεγάλη πανελλαδική σύσκεψη όπου θα συμμετέχουν και οι αντιπρόσωποι των συνελεύσεων για να εκτιμήσουμε εάν έχουν συγκεντρωθεί οι αναγκαίοι κοινωνικοί και πολιτικοί όροι για το κατέβασμα.  

Το ραντεβού στις επόμενες αντικαπιταλιστικές συνελεύσεις.