Αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα
Φεστιβάλ Yπερηφάνειας

«Ο έρωτας δεν κάνει διακρίσεις – Κάνει τη διαφορά!».  Με αυτό το κεντρικό σύνθημα για την  «Γιορτή Περηφάνειας», η οργανωτική επιτροπή διάλεξε να χρωματίσει τη φετινή διοργάνωση και να τονίσει την ελληνική πραγματικότητα. Δεν ξεκίνησε άλλωστε από το μηδέν. Έχουν προηγηθεί δύο διαδοχικά επιτυχημένα φεστιβάλ, που προσέλκυσαν πολλές εκατοντάδες ακτιβιστών και ακτιβιστριών, όταν βάδισαν στο κέντρο της Αθήνας και έκαναν ορατή όχι μόνο την παρουσία των gay και των λεσβιών αλλά ενός κινήματος που διεκδικεί να βάλει φραγμό στο σεξισμό και τις διακρίσεις. Αυτό το στοιχείο έβαλε την πίεση και σε κομμάτια του επίσημου πολιτικού κόσμου (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, Υ.Τζάρβις), να δίνουν το παρόν και να αναφέρονται στα δικαιώματα της ομοφυλοφυλικής κοινότητας, μέχρι και να έχει ανοίξει και το ζήτημα του συμβολαίου συμβίωσης ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, πράγματα αδιανόητα μέχρι πριν λίγα χρόνια για τα ελληνικά δεδομένα.

To 2007 έχει ανακηρυχτεί από την Ε.Ε. ως έτος ίσων ευκαιριών.  Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν, και με εκκλήσεις εκ μέρους των διοργανωτών για μετριοπάθεια και όχι για «σκληρά πολιτικά θέματα και συνθήματα», το τρίτο Pride φιλοδοξούσε να πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων και του γνωστού «ευάερου και ευήλιου» δημάρχου Νικήτα Κακλαμάνη.  Δεν προέκυψε όμως. Το δημοτικό συμβούλιο του Δ.Α. αποφάσισε να περιοριστεί στην τεχνική υποστήριξη για την υλοποίηση του Pride, όλα τα άλλα θεωρήθηκαν «εκτός θέματος».  Οι διαμαρτυρίες της οργανωτικής του φεστιβάλ αλλά και εκπροσώπων της ομοφυλοφυλικής κοινότητας είναι πέρα για πέρα δίκαιες, το να κάνει την πάπια ο Κακλαμάνης είναι ντροπή, όμως είναι και ευκαιρία για να βγουν μερικά χρήσιμα συμπεράσματα.

Ναι, τα τελευταία χρόνια, η παρουσία των gay και των λεσβιών είναι πιο ορατή και πιο διεκδικητική, ναι έχουν γίνει βήματα προς την ισονομία και κατά των σεξιστικών διακρίσεων. Αυτό όμως δεν είναι μια ευθύγραμμη πορεία προς τα μπρος. Η Ισπανία παραχώρησε τον γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρόσφατα υπερψήφισε ένα νόμο κατά της ομοφοβίας. Γνωρίζουμε όμως με ποια αφορμή; Γιατί στην Πολωνία η κυβέρνηση έχει βάλει στο στόχαστρο τους ομοφυλόφιλους και τους αντιμετωπίζει σαν τους αποδιοπομπαίους τράγους της κοινωνίας, το δε ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου το έγραψε εκεί που όλοι ξέρουμε. Αν η Πολωνία φαντάζει πολύ καθολική και καθυστερημένη, αν πάμε στη Δανία, στο κατ’εξοχήν παράδειγμα ανεκτικότητας, μάθαμε πρόσφατα ότι ο χώρος που στέγαζε τις δραστηριότητες της gay Κοινότητας πουλήθηκε σε μια εταιρία που ελέγχεται από την Εκκλησία, και η οποία προχώρησε σε άμεση έξωση, προκειμένου να «εξυγειάνει την περιοχή». Στην ίδια την Ελλάδα, το κίνημα έκανε ορατή την παρουσία του στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, στο 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, όμως τα κρούσματα σεξισμού δεν έχουν σταματήσει. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Θέμα για τον «...ταξίαρχο με το ροζ στρινγκ», το πρόσφατο ξεσπάθωμα για τη «θηλυπρέπεια» του τραγουδιστή Σορμπέλ ή τα κατά καιρούς παραληρήματα του Χριστόδουλου;

Κάπου εδώ λοιπόν, η ανεκτικότητα του Κακλαμάνη αγγίζει τα όρια του καθωσπρεπισμού που (φυσικά) διέπει ένα συντηρητικό πολιτικό. Να ξεσκονίσει λιγάκι προεκλογικά τους gay και τις λεσβίες, όχι όμως και να τους υιοθετήσει! Η Νέα Δημοκρατία άλλωστε κατέχει τα σκήπτρα στην προάσπιση του δόγματος «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια». Από την άλλη, η επίκληση της νομοθεσίας και της φωτισμένης Ε.Ε. δεν μας πάει μακρυά. Δεν θα σταματίσουν οι νουθεσίες του Ευρωκοινοβουλίου το σεξισμό, αλλά οι ίδιοι οι αγώνες του κόσμου που τον σιχαίνεται, γι’αυτό και οι παραινέσεις για μετριοπάθεια και αποφυγή σκληρών πολιτικών ζητημάτων, ώστε να πετύχουμε την ανοχή, δεν βοηθούν τον κόσμο που θέλει να συγκρουστεί με όλ’αυτά, τον περιορίζουν και αδυνατίζουν όλο το κίνημα. 

Είναι απαραίτητο να θυμάται κανείς ότι τα ζητήματα που έβαζαν τα κινήματα φύλου και σεξουαλικότητας, ζητήματα για το σώμα, την επιθυμία, το σεξ, θεωρούνταν στο παρελθόν ιδιωτικής φύσης, υποτίθεται ότι δεν είχαν θέση στο στίβο της πολιτικής.  Κι όμως, έχουν και παραέχουν, όπως ανέδειξε η ανάπτυξη των κινημάτων, η ίδια η εξέγερση του Stonewall, από όπου εμπνεύστηκαν τα φεστιβάλ περηφάνειας, και που εκφράζεται με το παλιό αλλά πάντα επίκαιρο σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό», ανοίγοντας το ζητούμενο μιας αριστερή πολιτικής παρέμβασης.  Με την πολιτική δράση αμφισβητεί κανείς, συγκρούεται κι αλλάζει όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και την κοινωνία, αυτό άφησε το κίνημα του Stonewall, κι αυτό το νήμα χρειάζεται να ξαναπιάσει σήμερα όχι μόνο η gay κοινότητα, αλλά όλος ο κόσμος που θέλει να βάλει τέρμα στο σεξισμό.

INFO: Το Φεστιβάλ Περηφάνειας 2007 παραγματοποιείται το Σάββατο 23 

Ιούνη στην πλατεία Κλαυθμώνος, από το πρωί με τραπεζάκια και δρώμενα. Στις 7 το απόγευμα θα γίνει πορεία προς τη Βουλή. Μετά τη διαδήλωση, στο χώρο της Πρωτοβουλίας Γένοβα και του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου, οργανώνεται συζήτηση με καλεσμένο τον Λουκά Θεοδωρακόπουλο.