Κοινός αγώνας οργανωμένος από τα κάτω

Όμως, η χρεοκοπία του «μονόδρομου του μνημονίου» είναι  μόνο η μια όψη του νομίσματος που οδηγεί αργά ή γρήγορα αυτήν την κυβέρνηση σε κατάρρευση. Η άλλη όψη, είναι αυτή της σκληρής παρατεταμένης και μαζικής αντίστασης ενάντια στις επιθέσεις κυβέρνησης-τρόικας-καπιταλιστών:

Οι τηλεπικοινωνίες απεργούν. Δύο 48ωρες απεργίες στην Ιντρακόμ, 24ωρη απεργία και επισχέσεις εργασίας στη Wind, με αποκορύφωση την εν εξελίξει απεργία και τις καταλήψεις στην Cosmote και στον ΟΤΕ – όλες ενάντια στις απολύσεις και περικοπές. Οι εργαζόμενοι στις Συγκοινωνίες και αυτοί συνεχίζουν να απεργούν ακόμα και μετά την ψήφιση του νόμου. Η Καθημερινή γκρινιάζει πρωτοσέλιδα στην κυβέρνηση γιατί δεν εφαρμόζονται οι νόμοι και δεν έχει γίνει «ούτε μια μετάταξη στον ΟΣΕ». Στα νοσοκομεία, γιατροί, εργαζόμενοι και συμπαραστάτες κάνουν καταλήψεις στα γραφεία κίνησης εμποδίζοντας την εφαρμογή του χαρατσιού των πέντε ευρώ.

Στην εκπαίδευση, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές απεργούν ενάντια στις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα σχολείων, οι μαθητές βράζουν και η κυβέρνηση τρέμει μόνο και στην ιδέα της εμφάνισης ενός κύματος μαθητικών καταλήψεων. Οι μετανάστες στην Υπατία - και πιο πριν οι πρόσφυγες στα Προπύλαια - απεργούν και αυτοί, ρισκάροντας την ίδια τους τη ζωή ενάντια στο ρατσιστικό κατήφορο της κυβέρνησης.

Σύγκριση

Δεν μπορεί να πάει μακριά αυτή η κυβέρνηση. Μοιάζει δύσκολο να αποφύγει κανείς τη σύγκριση με τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάρρευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993, που για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση προσπάθησε να περάσει σκληρές επιθέσεις με τη μορφή του σοκ ενάντια στην εργατική τάξη. Η απεργία διαρκείας των εργαζόμενων του ΟΤΕ ενάντια στην ιδιωτικοποίηση είχε δώσει τότε τη χαριστική βολή σε μια κυβέρνηση που παρέπεε ζαλισμένη από τις απεργίες της εργατικής τάξης και της νεολαίας με κορυφώσεις τις πολύμηνες μαθητικές-φοιτητικές καταλήψεις και τον διετή απεργιακό αγώνα των απολυμένων της ΕΑΣ (νυν ΕΘΕΛ).

Αυτό χρειάζεται να γίνει και σήμερα. Ολοι αυτοί οι κλάδοι έχουν τη δύναμη βγαίνοντας σε ένα κοινό απεργιακό αγώνα διάρκειας να στείλουν στα τσακίδια τις απολύσεις, το μνημόνιο, την κυβέρνηση, την τρόικα, την ΕΕ. Η πρόσφατη πανεργατική απεργία στις 23 Φλεβάρη είναι άλλη μια απόδειξη ότι αυτή η δύναμη είναι υπαρκτή. Φτάνει να μπορέσουν να ξεπεράσει τα εμπόδια που βάζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και είτε με πραξικοπήματα, είτε με ντρίπλες και υποσχέσεις προσπαθούν να ταπώσουν τις αντιστάσεις.

Δεν μπορούμε να έχουμε καμιά απολύτως εμπιστοσύνη σε αυτές τις ηγεσίες. Πχ, στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΠΑΣΚΕ στην ΕΘΕΛ που έχει φτάσει στο σημείο να ακυρώνει πραξικοπηματικά και επανειλημμένα αποφάσεις γενικών συνελεύσεων. Ή στην ηγεσία της ΟΜΕ-ΟΤΕ που κανείς δεν θυμάται πια την τελευταία φορά που οργάνωσε ένα πραγματικό αγώνα. Μήπως δεν ήταν η τότε ηγεσία της ΟΜΕ-ΟΤΕ που από τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης του Καραμανλή προσπάθησε, ευτυχώς αποτυχημένα, να παίξει το ρόλο του λαγού για να χτυπηθούν εργασιακές και συνδικαλιστικές κατακτήσεις χρόνων σε μια σειρά από χώρους και συνδικάτα;  

Για να ξεπεράσουμε τα εμπόδια των ηγεσιών χρειάζεται η οργάνωση της βάσης και σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται η Επιτροπή Αλληλεγγύης Συνδικάτων και Συνδικαλιστών. Όπως αναφέρει στην προκήρυξή της η ΕΠΑΣΣ: «Και η  προοπτική αυτή για αγώνα διαρκείας μπορεί να γίνει μόνο από τα κάτω. Με απεργιακές επιτροπές και επιτροπές βάσης μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς, οι οποίες θα αναλάβουν το καθήκον για την οργάνωση της συνέχειας των αγώνων απέναντι στην εγκληματική αδράνεια των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Οι επιτροπές αυτές δεν θα περιμένουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να δράσει, αλλά θα οργανώσουν τους εργαζόμενους από τα κάτω και θα αναγκάσουν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να κινηθούν, εξασφαλίζοντας έτσι ότι ο αγώνας θα περάσει στα χέρια της βάσης, όπως ήδη ξεκίνησε και γίνεται σε μια σειρά από άλλους εργατικούς χώρους».