Η Άποψή μας
H Apivita, η Μπαρτσελόνα και η “ανάπτυξη” του Τσίπρα (και του Μητσοτάκη)

Ο Τσίπρας στην Apivita - νεοφιλελεύθερα φρου-φρου και αρώματα

Η υπόσχεση ότι τελικά οι μνημονιακές θυσίες φέρνουν ανάπτυξη εξελίσσεται σε κεντρικό πολιτικό μοτίβο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (αλλά και της ΝΔ). Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε να προπαγανδίσει αυτή την ιδέα με μια επίσκεψη στην εταιρεία καλλυντικών Apivita, όπου παρουσίασε την εξαγορά της από την ισπανική εταιρεία Puig ως υπόδειγμα της “νέας επιχειρηματικότητας” που στηρίζει η κυβέρνηση.  Με αυτή την κίνηση, γίνεται η ... Μπαρτσελόνα του κλάδου της, είπε.

Έχουμε εδώ όλα τα κλασικά χαρακτηριστικά της προσαρμογής στα παραμύθια του νεοφιλελευθερισμού. Ο Τόνι Μπλερ, που όπως είναι γνωστό ήταν ο πρωτεργάτης της μετατροπής της σοσιαλδημοκρατίας σε σοσιαλ-φιλελεύθερο φορέα, είχε πρώτος ρίξει την ιδέα ότι πρέπει να βλέπουμε τους επιχειρηματίες σαν “πρωταθλητές”. Όλοι αυτοί πολύ θα ήθελαν τους εργάτες σε ρόλο “Θύρας 13” για τους καπιταλιστές.

Μέτοχος

Τι ακριβώς σημαίνει αυτός ο νεοφιλελεύθερος “πρωταθλητισμός”;  Η Puig είχε κέρδη προ φόρων περίπου 215 εκατομμύρια ευρώ πέρυσι και σύμφωνα με τα ισπανικά ΜΜΕ έδωσε 40 εκατομμύρια για να αποκτήσει την Apivita, δηλαδή κάτι λιγότερο από το ένα πέμπτο από τα μικτά κέρδη μιας χρονιάς. Οι έλληνες ιδιοκτήτες από τη μεριά τους κατοχύρωσαν μια καλή μειοψηφική θέση  ως μέτοχοι της εταιρείας. Και οι μεν και οι δε είναι ευχαριστημένοι. 

Αυτού του είδους οι συμφωνίες δεν είναι κάτι νέο.  Με την ένταξη στην ΕΕ και ιδιαίτερα μετά την καθιέρωση του Ευρώ ως κοινού νομίσματος, πολλοί καπιταλιστές αποφάσισαν ότι το δόγμα “κάλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη” είναι ξεπερασμένο. Καλύτερα μειοψηφικός μέτοχος σε μια πολυεθνική παρά μεγαλομπακάλης στην Αθήνα. 

Ο Τσίπρας ίσως νομίζει ότι ο κόσμος έχει ξεχάσει τους αντίστοιχους πανηγυρισμούς όταν ο Μαρινόπουλος δενόταν με τα Καρφούρ, αλλά οι πιο πολλοί θυμούνται και τις τότε “αναπτυξιακές” μεγαλοστομίες και την πρόσφατη κατάληξή τους με τη χρεοκοπία των σουπερμάρκετ και το σκάνδαλο της φευγάτης περιουσίας των ιδιοκτητών τους στο εξωτερικό.

Με τέτοια λογική, η κυβέρνηση ελπίζει να σερβίρει, παραδείγματος χάρη, ότι η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ στα χέρια της γαλλικής Suez θα την μετατρέψει σε ...Παρί Σεν Ζερμέν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάνει τον Τσίπρα μικρομέτοχο στην ατζέντα του Μακρόν.

Αυτή η πορεία έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλάζει τροπάριο. Ο ηγέτης της ΝΔ που επί δυο χρόνια ζητούσε καθημερινά εκλογές, τώρα διακήρυξε ότι η πρώτη προϋπόθεση για να έρθουν επενδύσεις είναι η ...πολιτική σταθερότητα και ότι αυτός θα κάνει πράξη τις μεταρρυθμίσεις  που ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε χωρίς να τις πιστεύει!

Η μόνη δύναμη που μπορεί να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι η εργατική αντίσταση. Με τους αγώνες των εργατών τα τελευταία δέκα χρόνια κοντήναμε το δίδυμο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ  που έπαιζε αυτό το έργο για δεκαετίες. Όσο κι αν ο Τσίπρας στις 3 Σεπτέμβρη θυμήθηκε τον Ανδρέα Παπανδρέου και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον μπαμπά του (που, όπως έγραψε στην Καθημερινή, δεν ήταν ακραίος αφού όταν χρειάστηκε κυβέρνησε μαζί με την αριστερά), η επαναστατική αριστερά και πολύς κόσμος μαζί της ξέρει ότι ισχύει αυτό που είπε ο Μαρξ: την πρώτη φορά τραγωδία, τη δεύτερη φάρσα.