Διεθνή
Γαλλία: Aπεργία - Eνάντια στη «μεταρρύθμιση» Μακρόν

Ο Μακρόν έρχεται στην Αθήνα 7-8 Σεπτέμβρη, αλλά επιστρέφοντας στην Γαλλία τον περιμένει γενική απεργία και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Η ξεφτίλα του Τσίπρα να τον καλέσει ακριβώς αυτή τη στιγμή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, μιας και το εργατικό κίνημα στη Γαλλία συσπειρώνει τις δυνάμεις του για να ξεκινήσει μια τεράστια μάχη. Στις 12 Σεπτέμβρη η συνομοσπονδία CGT καλεί γενική απεργία και συγκεντρώσεις σε όλους τους νομούς. Οι υπόλοιπες συνομοσπονδίες (CFDT, FO) δηλώνουν ότι προς το παρόν κρατάνε στάση αναμονής, αλλά η πίεση να βγουν στο δρόμο είναι πολύ μεγάλη. Ήδη, κλαδικές οργανώσεις τους δηλώνουν ότι θα συμμετάσχουν μαζί με τη CGT στις 12 Σεπτέμβρη.

Η νέα εργατική αντιμεταρρύθμιση του Μακρόν είναι το πανηγύρι των αφεντικών. Οι οργανώσεις της εργοδοσίας, οι μεγάλες εφημερίδες και οι νεοφιλελεύθεροι σχολιαστές όλης της Ευρώπης δηλώνουν ότι τάσσονται στο πλευρό του Μακρόν που τολμάει να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο. Το “κόκαλο” στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η δύναμη των συνδικάτων. Αυτή είναι η ιδιοφυής εξήγηση γιατί στη Γαλλία η οικονομία δεν μπορεί να πάρει μπρος μετά την κρίση και η ανεργία δεν πέφτει στα αναμενόμενα επίπεδα. Φταίνε τα συνδικάτα που δεν αφήνουν τα αφεντικά να απολύσουν με την ησυχία τους και να αλλάξουν τις εργασιακές συνθήκες όπως απαιτεί η “φυσική ισορροπία” της αγοράς.

Η μεταρρύθμιση του Μακρόν πατάει στο νόμο ελ-Κομρί που πέρασε η κυβέρνηση Ολάντ και πηγαίνει ακόμα παραπέρα. Είναι μια ανοιχτή επίθεση στα συνδικάτα, στην οργάνωση στους χώρους δουλειάς, στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συλλογικές συμβάσεις. Επιβάλλεται ακόμη μικρότερο πλαφόν στις αποζημιώσεις για απόλυση, που σε πολλές περιπτώσεις κάνουν τις απολύσεις σχεδόν δωρεάν για τα αφεντικά. Τα αφεντικά επιβραβεύονται αν κάνουν προσλήψεις μετά από απολύσεις, δηλαδή ενθαρρύνεται από τον ίδιο το νόμο η απόλυση παλιών εργαζόμενων με κατακτήσεις και υψηλότερους μισθούς.

Ο νόμος ελ-Κομρί είχε δώσει προτεραιότητα στις επιχειρησιακές συμβάσεις έναντι των κλαδικών, ώστε τα συνδικάτα να έχουν μικρότερη δυνατότητα πίεσης και οι εργαζόμενοι να είναι όμηροι των αφεντικών. Τώρα ο Μακρόν γενικεύει ακόμη και σε τομείς που δεν είχε ακουμπήσει η ελ-Κομρί: δικαιώματα μητρότητας, αποζημιώσεις, κλπ. Στις πολύ μικρές επιχειρήσεις, η όποια αλλαγή στη σύμβαση μετά από πρόταση του αφεντικού εγκρίνεται με “δημοψήφισμα” στο χώρο δουλειάς. Με άλλα λόγια, το αφεντικό κάνει ό,τι του καπνίσει, μιας και ποιος εγγυάται την εγκυρότητα του “δημοψηφίσματος” σε ένα μαγαζί με 7-8 άτομα; 

“Πιο δεξιός πεθαίνεις” ήταν ο πετυχημένος τίτλος ενός άρθρου για τον Μακρόν στην Εφημερίδα των Συντακτών την περασμένη βδομάδα. Το άρθρο συμπλήρωνε την εικόνα της αντεργατικής επίθεσης με τους σχεδιασμούς του Μακρόν για στρατόπεδα προσφύγων στο Τσαντ και το Νίγηρα: “οι λύχνοι της δημοκρατίας και του διαφωτισμού συμφώνησαν με το αζημίωτο να μπαγλαρώνουν τους δυστυχισμένους πρόσφυγες και μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική κατά τη διέλευση από τα εδάφη τους, ώστε να μη χρειάζεται να τους πνίγουμε στη Μεσόγειο”.

Οι χειροκροτητές της μεταρρύθμισης του Μακρόν, ωστόσο, δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια της πολιτικής κατάστασης στη Γαλλία. Ο Μακρόν ήδη εξελίσσεται στον λιγότερο αποδεκτό πρόεδρο της τελευταίας 20ετίας. Σε μια δημοσκόπηση που κυκλοφόρησε τη Δευτέρα 4 Σεπτέμβρη για τη Huffington Post, μόνο 30% των ψηφοφόρων δηλώνουν θετικοί προς το Μακρόν, κι αυτό ούτε τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές κι ενώ έχει μεσολαβήσει μόνο το καλοκαίρι. Εφτά μονάδες κάτω σε σχέση με τη δημοσκόπηση του Αυγούστου, στην οποία είχε έξι μονάδες λιγότερες από την προηγούμενη.

Ο Ολάντ κατέρρευσε και έφτασε στο 4% ακριβώς επειδή πέρασε τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις. Ο κόσμος που ψήφισε τον Μακρόν ως αντιφασιστική εναλλακτική απέναντι στη Λεπέν, τώρα τον βλέπει να συνεχίζει να κυβερνάει με διατάγματα, προσπερνώντας ακόμη και το κοινοβούλιο που ελέγχει. Τον βλέπει να αντιγράφει την αντιμεταναστευτική ρητορεία των φασιστών και να εξαπολύει την πιο γενικευμένη επίθεση κατά των εργατικών δικαιωμάτων.

Η αντιπολίτευση στο Μακρόν δεν έρχεται από τους φασίστες και τη δεξιά, αλλά από το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Η “Ανυπότακτη Γαλλία” του Μελανσόν που στις εκλογές είχε μεγαλύτερη άνοδο από ό,τι η Λεπέν, καλεί σε συγκέντρωση ενάντια στον Μακρόν το Σάββατο 23 του μήνα, και φαίνεται ότι υπάρχει συντονισμός και με τα συνδικάτα.

Ο Μακρόν είναι πολιτικά ο πιο αδύναμος πρόεδρος της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας αλλά ξεκινάει την πιο μεγάλη επίθεση. Αυτή η αντίφαση είναι ευκαιρία. Η ήττα του θα είναι τεράστιο πλήγμα για τους οργανωτές της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη.