Αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα
Σαχζάτ Λουκμάν: ΠΑΡΩΝ

Ο Πακιστανός εργάτης Σαχζάτ Λουκμάν δολοφονήθηκε γύρω στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Ιανουαρίου 2013 επί της οδού Τριών Ιεραρχών στα Πετράλωνα, από τον 29χρονο πυροσβέστη Χρήστο Στεργιόπουλο και τον 25χρονο Διονύση Λιακόπουλο. Οι δύο δολοφόνοι επέβαιναν σε μηχανάκι και οπλισμένοι με πτυσσόμενα μαχαίρια «πεταλούδα», επιτέθηκαν στον 27χρονο Λουκμάν, ενώ εκείνος πήγαινε με το ποδήλατό του στη δουλειά του στη Λαϊκή. Τον σκότωσαν με 7 μαχαιριές στην καρδιά και στην πλάτη και τον παράτησαν αιμόφυρτο στην άσφαλτο όπου άφησε την τελευταία του πνοή. 

Η δίκη των δύο χρυσαυγιτών (που είναι σήμερα ανάμεσα στους κατηγορούμενους της δίκης της Χ.Α που βρίσκεται σε εξέλιξη) ξεκίνησε στις 18 Δεκέμβρη 2013. Μετά από τέσσερις μήνες διάρκειας της δίκης, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας καταδίκασε τους δύο δολοφόνους χρυσαυγίτες σε ισόβια χωρίς κανένα ελαφρυντικό, αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά σε ελληνικό δικαστήριο το ρατσιστικό κίνητρο της δολοφονίας. 

Ο Στεργιόπουλος και ο Λιακόπουλος, εκείνο το βράδυ, αφού αφαίρεσαν τις πινακίδες από το μηχανάκι τους, πήραν τα μαχαίρια πεταλούδα και βγήκαν παγανιά. Βρήκαν μόνο τον Λουκμάν να προσπαθεί στις 3 η ώρα τη νύχτα να πάει για να πιάσει δουλειά στη Λαϊκή με το ποδήλατό του. Δεν τον γνώριζαν ούτε είχαν προσωπικές διαφορές μαζί του, τον επέλεξαν με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή και την θρησκεία του και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν με επαγγελματικό τρόπο τα μαχαίρια τους, τα κάρφωσαν στην καρδιά του και τον εγκατέλειψαν αιμόφυρτο, για να πεθάνει από ακατάσχετη αιμορραγία. Η σύλληψή τους έγινε τυχαία, μόνο γιατί κάτοικοι της περιοχής είδαν τη δολοφονία και ειδοποίησαν την αστυνομία. Όταν συνελήφθησαν στο Σύνταγμα, ο ένας είχε ακόμα το ματωμένο μαχαίρι στα χέρια και ο άλλος είχε το μαχαίρι κρυμμένο στο παπούτσι, γεγονός που φανερώνει ότι δεν ένιωθαν ότι υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να συλληφθούν. 

Οι δύο δολοφόνοι αποτελούσαν ένα μικρό και ευέλικτο τάγμα εφόδου που βγήκε τη νύχτα για να τρομοκρατήσει και να δολοφονήσει μετανάστες. Ήταν άλλωστε μία πρακτική που είχε ξεκινήσει τρία ολόκληρα χρόνια πριν και κλιμακώθηκε μετά το καλοκαίρι του 2012 σε πολλές γειτονιές. Αντί όμως η σύλληψη του Στεργιόπουλου και του Λιακόπουλου να σημάνει το ξετύλιγμα του κουβαριού της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, αυτό που ακολούθησε ήταν η κραυγαλέα προσπάθεια συγκάλυψης από την αστυνομία και τις αρχές.  

Ακόμα και όταν στα σπίτια των δολοφόνων βρέθηκαν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία ότι ήταν χρυσαυγίτες, δεν εξετάστηκε ποτέ η συνολικότερη εμπλοκή της Χρυσής Αυγής στη συγκεκριμένη δολοφονία, ενώ η ενημέρωση της αστυνομίας μίλαγε για “φυλλάδια πολιτικού κόμματος” χωρίς να κατονομάζει τη Χρυσή Αυγή. Οι φωτογραφίες των δύο χρυσαυγιτών δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα για να αναγνωριστούν από πιθανόν άλλα θύματα άλλων επιθέσεων στο παρελθόν. Δεν έγινε ποτέ άρση του τηλεφωνικού τους απορρήτου ώστε να διερευνηθεί από ποιον είχαν πάρει την εντολή να βγουν παγανιά εκείνη τη νύχτα. 

Συγκάλυψη

Η συγκάλυψη της υπόθεσης και συνολικά της Χρυσής Αυγής ήταν πολιτική γραμμή της κυβέρνησης Σαμαρά και του υπουργού Δημόσιας Τάξης, Δένδια. Η δολοφονία του Λουκμάν έγινε μέσα σε μία περίοδο που η ΕΛ.ΑΣ οργάνωνε ρατσιστικά πογκρόμ στους δρόμους της Αθήνας, συλλαμβάνοντας σωρηδόν κάθε σκουρόχρωμο που τολμούσε να κυκλοφορήσει στο κέντρο και στη συνέχεια τους φυλάκιζε στις Αμυγδαλέζες και στα στρατόπεδα κολαστήρια. Η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν ήταν ο πρόδρομος της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. 

Τον Απρίλη του 2014 οι δολοφόνοι του Λουκμάν καταδικάστηκαν με τη μεγαλύτερη δυνατή ποινή, ισόβια χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Αυτή η εξέλιξη ήταν ένα ξεκάθαρο αποτέλεσμα της δράσης του αντιφασιστικού και αντιρατσιστικού κινήματος, που έδωσε τη μάχη στην Ελλάδα και διεθνώς. Μία υπόθεση που πήγε στα δικαστήρια ως ένα “τυχαίο περιστατικό” για έναν “τυχαίο διαπληκτισμό”, έφτασε στην καταδίκη των δολοφόνων και στην αναγνώριση του ρατσιστικού κινήτρου, ανοίγοντας το δρόμο για την καταδίκη όλου του εγκληματικού μηχανισμού των χρυσαυγιτών, για να πάνε όλοι ισόβια και να κάνουν παρέα με τους δολοφόνους του Σαχζάτ Λουκμάν. Η ακροαματική διαδικασία ανέδειξε πεντακάθαρα την σχέση των κατηγορουμένων με την Χρυσή Αυγή και η υπόθεση εντάχθηκε στη μεγάλη δίκη της εγκληματικής οργάνωσης.

Η καταδίκη ήταν αποτέλεσμα μιας ολόκληρης καμπάνιας και μίας μάχης που δόθηκε από το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα μέσα και έξω από τα δικαστήρια. Ο πανελλαδικός ξεσηκωμός στις 19 Γενάρη 2013- “Αθήνα πόλη Αντιφασιστική” ανέδειξε την πάλη ενάντια στη Χρυσή Αυγή σαν κεντρικό κομμάτι της πάλης του κινήματος. 

Μέσα από την καμπάνια της Πακιστανικής Κοινότητας και της ΚΕΕΡΦΑ, η υπόθεση Λουκμάν έγινε υπόθεση των συνδικάτων, των φοιτητικών συλλόγων, των δημοτικών συμβουλίων που απαίτησαν την παραδειγματική καταδίκη των ενόχων. Μέσα από αυτή τη στήριξη, παρών στη δίκη ήταν η εμβληματική μορφή της μητέρας και του πατέρα του Λουκμάν, που κατέθεσαν στο δικαστήριο αλλά και μίλησαν σε δεκάδες εκδηλώσεις σε γειτονιές και πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, καλώντας σε κλιμάκωση της δράσης κατά του ρατσισμού και του φασισμού για να είναι ο γιος τους το τελευταίο θύμα. 

Πέντε χρόνια μετά, τιμούμε την μνήμη του Σαχζάτ Λουκμάν, δυναμώνοντας τον αγώνα για να τσακίσουμε τη φασιστική απειλή και για την καταδίκη των νεοναζί δολοφόνων της Χρυσής Αυγής και παλεύουμε τη ρατσιστική πολιτική που στρώνει το δρόμο στους φασίστες. Για να νικήσει η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, να ανοίξουν τα σύνορα, να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες χωρίς διακρίσεις και να αποχτήσουν ίσα και πλήρη δικαιώματα.