Οικονομία και Πολιτική
Κίνημα αντίστασης στις ιδιωτικοποιήσεις

Εργαζόμενοι του Μετρό σε απεργιακή κινητοποίηση στις 13/10/2011

Η μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων έχει ήδη πολλά επεισόδια. Το ξεπούλημά τους ήταν στα σχέδια των κυβερνήσεων και της τρόικα ήδη από το πρώτο μνημόνιο. Αν υπάρχει ένας λόγος που μέχρι σήμερα έχουν παραμείνει σε δημόσια χέρια είναι οι σκληροί αγώνες που έδωσαν οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ τα τελευταία χρόνια ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και όλες τις επιθέσεις που τους άνοιγαν το δρόμο. Η ταυτόχρονη απεργία όλων των ΜΜΜ την Δευτέρα 15/1 που νέκρωσε το Λεκανοπέδιο θύμισε όλες αυτές τις μάχες.

Οι εργαζόμενοι στο ΜΕΤΡΟ έχουν βρεθεί πολλές φορές στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης με τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Από το καλοκαίρι του 2010 ενάντια στην κυβέρνηση Παπανδρέου, όταν προχώρησαν σε τριήμερη απεργία ενάντια στις μειώσεις των μισθών τους και τις απολύσεις των συμβασιούχων συναδέλφων τους μέχρι την απεργία διαρκείας το Γενάρη του 2013 ενάντια στην κυβέρνηση Σαμαρά και τις νέες επιθέσεις της στα δικαιώματά τους –και ενδιάμεσα και στη συνέχεια με δεκάδες στάσεις εργασίας, απεργίες, συνελεύσεις, προσπάθειες συντονισμού με όλα τα σωματεία των ΜΜΜ και των ΔΕΚΟ.

Το ίδιο οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία. Από το καλοκαίρι του 2010, όταν ανακάλυψαν ότι δεν έχει μπει η μισθοδοσία τους και αρνήθηκαν να βγάλουν τα οχήματα από τα αμαξοστάσια (αναγκάζοντας τον τότε αρμόδιο υπουργό να την καταβάλει μέσα σε λίγες ώρες) μέχρι τις μεγάλες συνελεύσεις και τις απεργίες στις αρχές του 2011.

Απεργία διαρκείας

Κάθε χώρος έχει τον δικό του “πλούσιο” κατάλογο κινητοποιήσεων. Οι εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ έχουν αποτρέψει στην πράξη τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης, απεργώντας και διαλύοντας συνελεύσεις διοικήσεων. Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ έχουν προχωρήσει σε απεργία διαρκείας, όχι μία, αλλά πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια, οργανώνοντας μεγάλα συλλαλητήρια, περιφρουρήσεις χώρων και άλλες δυναμικές δράσεις σε όλη τη χώρα. 

Ταυτόχρονα, κάθε χώρος έχει δώσει τις δικές του μάχες για την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, κόντρα σε συνδικαλιστικές ηγεσίες που φρέναραν –αν δεν μπλόκαραν- τους αγώνες. Οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία έχουν την πιο μεγάλη εμπειρία τέτοιων προσπαθειών. Το Δεκέμβρη του 2010 μετέτρεψαν από τα κάτω στάση εργασίας σε 24ωρη απεργία, επιβάλλοντάς τη στην πράξη στα αμαξοστάσια. Ενώ λίγο μετά, στις αρχές του 2011, ανέτρεψαν το προεδρείο συνέλευσης που έλεγχε η ηγεσία του συνδικάτου και επέβαλαν πρόγραμμα απεργιακών κινητοποιήσεων κόντρα στις προτάσεις αναστολής. Το ίδιο στη ΔΕΗ. Στις αρχές του 2014 μια σειρά πρωτοβάθμια σωματεία της ΓΕΝΟΠ συντονίστηκαν από τα κάτω και κινητοποιήθηκαν απεργιακά ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, κόντρα στην αδράνεια της Ομοσπονδίας.

Ο συντονισμός όλων αυτών των κομματιών ήταν κρίσιμος σε κάθε φάση του αγώνα. Ο αγωνιστικός συντονισμός των συγκοινωνιών έχει γίνει πολλές φορές πράξη, είτε γύρω από τα λεωφορεία είτε γύρω από ΜΕΤΡΟ και έχει δείξει ξανά και ξανά τη δύναμη των εργαζόμενων στις μεταφορές. Σε αυτή την εμπειρία πατάνε οι νέες τέτοιες κινήσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή για τα επόμενα κοινά βήματα μετά την απεργία της Δευτέρας.

Όλες αυτές οι μάχες έκαναν, κάθε φορά μέχρι σήμερα, τους νόμους και τις διατάξεις των ιδιωτικοποιήσεων να αραχνιάζουν στα συρτάρια των γραφείων των υπουργών. Τώρα είναι η στιγμή να συνεχιστούν για να έχει η νέα επίθεση την ίδια ακριβώς κατάληξη.


 

40.000 εργαζόμενοι στα νύχια του «Υπερταμείου»

Η κοινή 24ωρη απεργία των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς τη Δευτέρα 15/1, ημέρα ψήφισης του πολυνομοχεδίου με τα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης στη Βουλή, ανέδειξε μια πτυχή της επίθεσης που η κυβέρνηση Τσίπρα έκανε τα πάντα για να καταχωνιάσει. Πρόκειται για το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων, με την μεταβίβαση 14 ΔΕΚΟ στην Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΥΠ), το περίφημο Υπερταμείο.

Σύμφωνα με το πολυνομοσχέδιο, ο έλεγχος μιας σειράς μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων με πάνω από 40.000 εργαζόμενους, ανάμεσά τους η ΔΕΗ, ο ΟΑΣΑ με τις θυγατρικές του ΣΤΑΣΥ και ΟΣΥ, τα ΕΛΤΑ, η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ κ.α, περνά στο Υπερταμείο. Από μόνο του αυτό αποτελεί ιδιωτικοποίηση -την πιο μαζική που έχει γίνει ποτέ. Ως γνωστόν, τον έλεγχο του υπερταμείου δεν τον έχει το ελληνικό δημόσιο αλλά η τρόικα. Όπως εύστοχα αναφέρουν πολλά δημοσιεύματα, ο ελεγχόμενος από τους δανειστές φορέας γίνεται αυτόματα ο μεγαλύτερος εργοδότης της χώρας. Και θα ελέγχεται από τους τραπεζίτες.

Ο στόχος τους είναι ένας: να γίνουν κερδοφόρες. Προφανώς για να γίνει αυτό θα περάσουν από το κόσκινο του υπερταμείου. Όχι μόνο οι διοικήσεις τους που θα αξιολογηθούν και θα ανανεωθούν ή θα αλλάξουν, όχι μόνο ο ρόλος τους με νέα στρατηγικά σχέδια στα οποία θα κυριαρχούν τα “επιχειρηματικά κριτήρια”, αλλά και οι εργαζόμενοι. 

Ανάμεσα σε αυτά που σχεδιάζονται είναι όλα όσα επιθυμούσαν χρόνια τώρα οι μνημονιακές κυβερνήσεις και οι ιδιώτες: περικοπές δαπανών και αποδοχών πχ με περιστολή υπερωριών, ανακατανομή και μετακινήσεις προσωπικού, αλλαγές σε εσωτερικούς κανονισμούς, εθελούσιες εξόδους. Ο ΟΣΕ, η Αττικό Μετρό, οι Κτιριακές Υποδομές και η ΕΛΒΟ που δεν περιλαμβάνονται στην παραπάνω λίστα με τις ΔΕΚΟ που μεταβιβάζονται στο υπερταμείο, δεν πρόκειται να γλυτώσουν. Η εξαίρεσή τους ήταν προσωρινή. Θα ενταχτούν κι αυτές, αμέσως μόλις γίνει η αποτίμηση των περιουσιακών τους στοιχείων.

Αντιστάσεις

Γι' αυτό και η επιλογή των νέων διοικήσεων γίνεται αποκλειστικά υπόθεση του υπερταμείου με τον υπουργό Οικονομικών να μπορεί, μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, να διορίζει μόλις ένα μέλος σε κάθε ΔΣ μιας ΔΕΚΟ. Τα άτομα που θα επιλεγούν πρέπει να “μπορούν να κάνουν τη δουλειά” απέναντι στις αντιστάσεις των πιο δυνατών συνδικάτων της χώρας.

Κι όλα αυτά θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί μέσα σε επτά μήνες. Όπως τονίζει η Καθημερινή “Όλα προγραμματίζονται να έχουν τελειώσει ως το τέλος του προγράματος προσαρμογής, δηλαδή μέσα στους επόμενους 7 μήνες, προκειμένου να τεθούν σε εφαρμογή τα νέα σχέδια για την καλύτερη αξιοποίηση των ΔΕΚΟ το ταχύτερο δυνατόν”. Ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες, όλα τα κοινωνικά αγαθά οδεύουν στο βωμό του κέρδους. Έτσι θα μπορέσει ο Τσίπρας να πανηγυρίσει την “έξοδο από τα μνημόνια” τον Αύγουστο.

Είναι κι αυτός ένας λόγος -ανάμεσα στις άλλες μνημονιακές επιθέσεις του πολυνομοσχεδίου- που γίνεται αναγκαίο το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Σωματείο Εργαζόμενων στον Τομέα της Αποχέτευσης της ΕΥΔΑΠ: “Είναι ξεκάθαρες πλέον οι προθέσεις της κυβέρνησης για το ξεπούλημα των δημοσίων αγαθών του νερού και των υπηρεσιών υγιεινής αφού η μεταφορά των μετοχών στην Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (σύμφωνα και με τον ιδρυτικό της νόμο 4389/16 άρθ. 184 παρ. 4 «Η Εταιρεία δεν ανήκει στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός εκάστοτε ορίζεται»), αποτελεί άμεση ιδιωτικοποίηση. Η ρύθμιση του περιορισμού στο δικαίωμα της απεργίας που προσπαθεί να ανακόψει τη δυνατότητα των πρωτοβάθμιων σωματείων να αποφασίζουν απεργιακή κινητοποίηση, σε συνδυασμό με την υφιστάμενη κατάσταση των πολλαπλών δικαστικών αποφάσεων περί καταχρηστικών και παράνομων απεργιών, λειτουργεί διαλυτικά στο τελευταίο ανάχωμα των εργαζομένων απέναντι στις πιέσεις των εργοδοτών”.

Μια σειρά ακόμα επιθέσεις του πολυνομοσχεδίου έρχονται να ενισχύσουν τα παραπάνω. Όπως καταγγέλει ο πρόεδρος των εργαζόμενων του ΜΕΤΡΟ Σπύρος Ρεβύθης: “Στο νέο πολυνομοσχέδιο που καταργεί το δικαίωμα στην απεργία και πάει κατευθείαν για ξεπούλημα τα κοινωνικά αγαθά, αλλάζει ο τρόπος που ένα ατύχημα λογίζεται ως εργατικό στο χώρο δουλειάς και θα επανεξεταστεί και το επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας. Σκοπός του νόμου είναι να προφυλαχθεί η εργοδοσία στο μέγιστο δυνατόν από «περιττά» έξοδα. Νόμοι φτιαγμένοι κατά παραγγελία από τους μεγάλο-εργοδότες της χώρας και όχι μόνο”.