Διεθνή
Bραζιλία: Οργή για τη δολοφονία της Μαριέλε

Συγκέντρωση στο Ρίο

Μαριέλε Φράνκο

 

Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος βγήκε στους δρόμους της Βραζιλίας αυτή τη βδομάδα μετά την εν ψυχρώ δολοφονία της Μαριέλε Φράνκο στο Ρίο. Η Φράνκο, δημοτική σύμβουλος εκλεγμένη με το PSOL (Κόμμα Σοσιαλισμός και Ελευθερία) στο Ρίο ήταν σύμβολο των αγώνων όλων των καταπιεσμένων. Μαύρη, φεμινίστρια, λεσβία, παιδί των παραγκουπόλεων, μητέρα που μεγάλωνε μόνη το παιδί της, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στην αστυνομική βία. Αυτή και ο οδηγός της, Άντερσον Πέδρο Γκόμες, γαζώθηκαν από σφαίρες μέσα στο αυτοκίνητό τους, γυρνώντας από εκδήλωση ενάντια στις δολοφονίες μαύρων νέων. Οι σφαίρες έχουν αναγνωριστεί ότι προέρχονταν από παρτίδα του βραζιλιάνικου στρατού.

Η δολοφονία της Φράνκο έφερε στην επιφάνεια την πολιτική και κοινωνική πόλωση που έχει κορυφωθεί τα τελευταία χρόνια στη Βραζιλία. Ο δεξιός πρόεδρος Τέμερ ανέβηκε στην εξουσία πριν από λιγότερο από ενάμιση χρόνο, μέσα από ένα εσωτερικό και δικαστικό πραξικόπημα ενάντια στην Ντίλμα Ρουσέφ της οποίας ήταν ως τότε αντιπρόεδρος.

Η Ρουσέφ είχε διαδεχθεί τον Λούλα και είχε αναλάβει να διαχειριστεί τον βραζιλιάνικο καπιταλισμό μέσα στην κρίση και την πτώση των διεθνών τιμών πρώτων υλών. Ξεκίνησε τις επιθέσεις ενάντια στους φτωχούς, τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λιτότητα. Ξέσπασαν αγώνες, με χαρακτηριστικές στιγμές το μαζικό κίνημα για τη μείωση στα εισιτήρια το 2013 και τις απεργίες στο δρόμο προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Αντί για δουλειές όπως υπόσχονταν οι Αγώνες έφεραν περισσότερες επιθέσεις και αστυνομική βία.

Η δεξιά πήρε θάρρος και απαιτούσε μεγαλύτερη επιθετικότητα κατά των συνδικάτων, φτάνοντας να ανατρέψει την Ρουσέφ. Ο Τέμερ ξεκίνησε ένα άγριο πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο συνοδεύτηκε από κλιμάκωση της καταστολής. Οι φαβέλες (παραγκουπόλεις) του Ρίο είναι το επίκεντρο της κρατικής βίας. Στο Ρίο σκοτώθηκαν από το κράτος 1000 άνθρωποι μέσα στο 2017, σχεδόν τρεις κάθε μέρα. Φέτος το Γενάρη έφτασαν τους πέντε νεκρούς τη μέρα. 

Το Ρίο ντε Τζανέιρο είναι η συμπύκνωση της αδικίας του καπιταλισμού. Πανάκριβα διαμερίσματα και ζωή για υπερπλούσιους στην ακτογραμμή της πόλης που περικυκλώνεται από ένα διαφορετικό σύμπαν, αυτό των παραγκουπόλεων χωρίς νερό και αποχέτευση. Ο μαύρος πληθυσμός της πόλης είναι 35%, αλλά στις παραλίες και στα Πανεπιστήμια όταν βλέπεις μαύρους και μαύρες θα κάνουν συνήθως κάποια δουλειά του ποδαριού. 

Η Μαριέλε Φράνκο υπήρξε μια από τις εξαιρέσεις. Κατάφερε να ξεφύγει από το πεπρωμένο της φαβέλας, να σπουδάσει κοινωνιολογία και αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή της στον αγώνα. Η νίκη της στις εκλογές το 2016 ήταν σημαντικό μήνυμα αντίστασης, με το PSOL να καταφέρνει να περάσει και στο β’ γύρο των δημοτικών εκλογών όπου πήρε 40% ενάντια στη δεξιά. Το PSOL είναι κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, στο οποίο έχουν σημαντικό βάρος οι αντικαπιταλιστικές φωνές.

Όλη αυτή η αντίφαση του Ρίο ντε Τζανέιρο κρατιέται όρθια χάρη στη βία του κράτους. Το Φλεβάρη ο Τέμερ αποφάσισε να στείλει τον στρατό να επιβάλει καθεστώς κατοχής στις φαβέλες, την ίδια στιγμή που οι νοσταλγοί της Χούντας του ‘64 - ‘85 έβγαιναν από τους υπονόμους και ζητούσαν ξανά “λύση”. Η Φράνκο έδινε τη μάχη για να οργανωθεί ο κόσμος στις παραγκουπόλεις και για να γίνει ξεκάθαρο ότι ο υπεύθυνος για τη βία και τις δολοφονίες είναι το ίδιο το κράτος. Γι’ αυτές τις μάχες και γι’ αυτή την αλήθεια τη δολοφόνησαν.

Η Βραζιλία έχει εκλογές μπροστά της τον Οκτώβρη. Η δεξιά φοβάται ότι ακόμη κι αν κερδίσει τις εκλογές δεν θα έχει καταφέρει να σπάσει τη δύναμη της οργανωμένης αντίστασης στη χώρα. Πρόσφατα ο Τέμερ αναγκάστηκε να αποσύρει το μεγαλύτερο από τα σχέδια αντιμεταρρυθμίσεων, ενάντια στο ασφαλιστικό σύστημα. Η άκρα δεξιά αξιοποιεί ακόμη και τη δολοφονία της Φράνκο ως μια ακόμη πίεση για να πάρει “πρωτοβουλίες” ο στρατός. Ο κόσμος που βγήκε στο δρόμο και θα ξαναβγεί μαζικά τις επόμενες μέρες, με τη μαύρη νεολαία και τις γυναίκες μπροστά, βγάζει κι αυτός τα δικά του συμπεράσματα για το ποιες πρωτοβουλίες θα πρέπει να παρθούν.