Εργατικό κίνημα
Οι αγώνες μας είναι η ελπίδα για έξοδο απ΄τα μνημόνια

13/6/2013. Γενική απεργία συμπαράστασης στους εργαζόμενους της ΕΡΤ

Στο διάγγελμά του από την Ιθάκη, στις 21 Αυγούστου ο Τσίπρας αναφέρθηκε και στους αγώνες ενάντια στα μνημόνια που έδωσαν η εργατική τάξη και η νεολαία όλα τα προηγούμενα χρόνια. Είπε συγκεκριμένα: «Μια χώρα σε διαρκή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Κι ένας λαός, όμως, που ποτέ δεν αποδέχτηκε τη μοίρα που του επιφύλασσαν οι ισχυροί. Και έγραψε νέες σελίδες αντίστασης».
Αυτή η αναφορά δεν πέρασε βέβαια απαρατήρητη από τα ΜΜΕ της δεξιάς αντιπολίτευσης. Πέρα από τον ορυμαγδό για τον «διχαστικό λόγο» του Τσίπρα, το in.gr του Μαρινάκη (πάλαι ποτέ συγκρότημα Λαμπράκη) έσπευσε να εγκαλέσει τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί …πρόδωσε τους αγώνες ενάντια στα μνημόνια: «Όντως ο ελληνικός λαός δεν συμβιβάστηκε και “έγραψε νέες σελίδες αντίστασης”, μη διστάζοντας να δώσει συντριπτική πλειοψηφία στο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, σε πείσμα όλων των προειδοποιήσεων για τους κινδύνους. Όμως, εκείνη την περίοδο η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα (και του Πάνου Καμμένου) έγραψε νέες σελίδες συνθηκολόγησης και προσκόλλησης στην εξουσία με κάθε τίμημα». («Διάγγελμα Τσίπρα : Συμβολισμοί χωρίς ουσία», 21 Αυγούστου).
Εδώ ταιριάζει η παροιμία «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα». Η ΝΔ που κατορθώνει να συνδυάζει την πιο έξαλλη εθνικοφροσύνη με τις πιο δουλικές υποσχέσεις για φοροαπαλλαγές στους καπιταλιστές, έχει το θράσος να μιλάει για τους αγώνες που έδωσαν οι εργάτες και η νεολαία.
Εργατική τάξη
Πράγματι, η εργατική τάξη έγραψε «νέες σελίδες αντίστασης», σε όλη την περίοδο από το 2010 μέχρι και σήμερα. Συνήθως οι αναφορές σε αυτούς τους αγώνες επικεντρώνονται σε κάποιες σημαδιακές ημερομηνίες. Τη γενική απεργία σεισμό στις 5 Μάη του 2010. Το «κίνημα των πλατειών» τον Μάη και τον Ιούνη του 2011, με τη μεγάλη 48ωρη της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 28-29 του Ιούνη, ενάντια στο «μεσοπρόθεσμο» που ψήφιζε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τις σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία στην πλατεία Συντάγματος. Στις 19-20 Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς, σε μια ακόμα 48ωρη απεργία σχεδόν μισό εκατομμύριο διαδηλωτές/τριες βούλιαξαν το κέντρο της Αθήνας. Τη συγκλονιστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12 Φλεβάρη του 2012 ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου, με τις ολονύχτιες συγκρούσεις με την αστυνομία.
Όμως, στην πραγματικότητα, η αντίσταση και οι αγώνες ενάντια στα μνημόνια δεν περιορίστηκαν στις μεγάλες και μικρότερες συγκεντρώσεις, δεν ήταν φαινόμενο των δυο πρώτων χρόνων των μνημονίων. Ήταν διαρκείς, έκαναν συγκλονιστικά πολιτικά προχωρήματα.
Τα «ξερά» αριθμητικά δεδομένα επιβεβαιώνουν την αντοχή της εργατικής αντίστασης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, το 2011 έγιναν 444 απεργίες και στάσεις εργασίας, το 2012 έγιναν 439, το 2013 ανήλθαν στις 445. Ακόμα και για την περίοδο του 2015-2016, που υποτίθεται ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έβαλε «ταφόπλακα» στις κινητοποιήσεις, η σχετική μελέτη καταμετράει 256 και 359 «συμβάντα διαμαρτυρίας» αντίστοιχα.
Κόντρα επίσης στην εικόνα που προβάλλει συστηματικά η αστική προπαγάνδα για «συνδικαλισμό των προνομιούχων» του δημόσιου τομέα, τα στοιχεία αναδεικνύουν ότι οι μισές και παραπάνω απεργίες και άλλοι εργατικοί αγώνες έγιναν στους «σκληρούς» του ιδιωτικού τομέα. Από την εμβληματική απεργία της Ελληνικής Χαλυβουργίας το 2011, που πυροδότησε ένα τεράστιο κίνημα συμπαράστασης και έδωσε στο κίνημα ένα σύνθημα που παραμένει επίκαιρο: «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Μέχρι την κατάληψη του τηλεοπτικού σταθμού Αλτερ, τις καταλήψεις και τις περιφρουρήσεις σε «μικρά» εργοστάσια όπως του Λουκίσα, τους αγώνες στην Κόκα-Κολα και αλλού.
Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ κήρυξαν δεκάδες πανεργατικές απεργίες αυτά τα χρόνια, αλλά όπως όλοι γνωρίζουν όχι μόνο δεν οργάνωνε την αντίσταση, αλλά έτρεχε να την προλάβει και να της βάλει τρικλοποδιές. Η πίεση ερχόταν από τα κάτω, από τους αγώνες που ξεσπούσαν.
Η μεγάλη επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ στις αρχές του αιώνα είχε γράψει στο κλασσικό της έργο για τη Μαζική Απεργία, πως μεγάλες μάχες του κινήματος τροφοδοτούσαν «ρυάκια» αντίστασης και «μερικών» αγώνων, που έκαναν τις διαδρομές τους, πολλές φορές αφανείς και υπόγειες, για να ενωθούν ξανά σε ορμητικά ποτάμια. Αυτό γινόταν και σε όλα αυτά τα χρόνια που παλέψαμε ενάντια στα μνημόνια.
Τον Οκτώβρη του 2011, όταν ορκιζόταν η «υπερκομματική» κυβέρνηση Παπαδήμου, κόμπαζε ότι είχε την στήριξη της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας μιας και είχε πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από 255 βουλευτές. Οχτώ μήνες μετά, ο «διπλός εκλογικός σεισμός» των εκλογών του Μάη-Ιούνη του 2012 διέψευσε όλες τις προσδοκίες για «σταθερή» διαχείριση από την άρχουσα τάξη. Τα ποσοστά της Αριστεράς εκτινάχτηκαν στα μεγαλύτερα επίπεδα από το 1958 όταν η ΕΔΑ είχε γίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε και η άρχουσα τάξη έχασε το κόμμα που την ξελάσπωνε, κάθε φορά που οι επιθέσεις της στόμωναν μπροστά στην εργατική αντίσταση.
Ένας στους τρεις ψηφοφόρους έριξαν αριστερό ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι/ες του γύριζαν την πλάτη και στρέφονταν προς τ’ αριστερά. Όπως αναφέρει το βιβλίο Η Εργατική Αντίσταση στα Μνημόνια: Χρονικό των Αγώνων μιας Εξαετίας: «Δεν ήταν μια “αυτόματη” επιλογή. Ήταν καταστάλαγμα της κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας και των ανταρσιών της βάσης της που είχαν παρελθόν από τη δεκαετία του ’80. Ούτε ήταν απλή “ψήφος διαμαρτυρίας” -η επιλογή του ψηφοδελτίου ενός κόμματος που “είχε καλύψει τους κουκουλοφόρους” τον Δεκέμβρη του 2008, μιλούσε για νομιμοποίηση των μεταναστών, αφοπλισμό της Αστυνομίας, όλα αυτά δηλαδή που πρόβαλε σαν σκιάχτρο η προπαγάνδα της Δεξιάς φανέρωνε μια στροφή συνολικά στις συνειδήσεις».  
 Σύντομα, η «τρικομματική» κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με το δεκανίκι της ΔΗΜΑΡ, θα διαπίστωνε ότι δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. Το 2013 ήταν χρονιά αγώνων από το Μετρό μέχρι τα καράβια και από το Σκαραμαγκά μέχρι τους καθηγητές των σχολείων. Όμως, η «μεγάλη στιγμή» ήρθε όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, τσακίζοντας ένα ισχυρό συνδικάτο και στέλνοντας το μήνυμα ότι ο «ξαφνικός θάνατος» θα είναι η απάντηση στους αγώνες που είναι μάταιοι. Ήταν η περίοδος που η κυβέρνηση του Σαμαρά μιλούσε για success story για «φως στην άκρη του τούνελ».
Κατάληψη
Η κατάληψη της ΕΡΤ από τους εργαζόμενους που την έκαναν «φωνή κάθε αγωνιστή» έδειξε στην πράξη τι μπορεί να σημαίνει εργατικός έλεγχος στην ενημέρωση. Όπως αναφέρει  το Χρονικό μιας Εξαετίας: «Η ύπαρξη ενός τέτοιου αγώνα συσπείρωνε συνεχώς καινούργια κομμάτια εργαζομένων που έλεγαν “θα το κάνουμε όπως η ΕΡΤ”. Οι εργάτες από τα Τσιμέντα Χαλκίδας, την αρτοβιομηχανία Κατσέλης, τη βιομηχανία ξυλείας Σέλμαν, το νοσοκομείο Αγ.Βαρβάρα, οι καθαρίστριες του υπ.Οικονομικών, οι σχολικοί φύλακες, οι διοικητικοί των πανεπιστημίων, οι γιατροί του ΙΚΑ-ΕΟΠΥΥ, είναι μόνο μερικοί από όσους βγήκαν σε αγώνες διαρκείας ενάντια σε κλεισίματα και απολύσεις, αντλώντας έμπνευση από τους αγωνιζόμενους της ΕΡΤ».
Οι αγώνες ενάντια στο ρατσισμό και στους φασίστες ήταν αναπόσπαστο κομμάτι των αγώνων που έδωσε το εργατικό κίνημα. Τη σύνδεση την έκανε η ίδια η άρχουσα τάξη και η κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων. Ο ρατσισμός των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων ενάντια σε μετανάστες όπως ο Ξένιος Δίας είχε στόχο να αποπροσανατολίσει την αγανάκτηση για τη λιτότητα και να στομώσει την αριστερή ριζοσπαστικοποίηση. Σε αυτό το θερμοκήπιο αναπτύχθηκαν οι ναζί της Χρυσής Αυγής. Το Σεπτέμβρη του 2013, όταν δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα, η σύνδεση των απεργιών με τον αντιφασισμό έγινε στους δρόμους. Σύμφωνα με το Χρονικό:
«Αυτός ο ξεσηκωμός ανάγκασε την ΑΔΕΔΥ να προχωρήσει στην νέα 48ωρη απεργία στις 24-25 Σεπτέμβρη. Η παρουσία της Κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ) στο Γενικό Συμβούλιο του Συνδικάτου εξασφάλισε το κάλεσμα για αντιφασιστικό συλλαλητήριο το απόγευμα της δεύτερης μέρας με τη ΓΣΕΕ να δηλώνει τη στήριξή της.
Αντιφασιστική απεργία
Πάνω από 50.000 απεργοί και νεολαίοι κατέλαβαν εκείνο το απόγευμα το Σύνταγμα, στην πρώτη αντιφασιστική απεργία της Μεταπολίτευσης με τη συμμετοχή -δίπλα στην ΚΕΕΡΦΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς- της ΠΟΣΠΕΡΤ, του Σωματείου της Ιντρακόμ, της απεργιακής επιτροπής της Γ’ΕΛΜΕ Αθήνας, του Συντονιστικού των Νοσοκομείων, των απεργών διοικητικών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, εργαζόμενων της ΠΟΕ-ΟΤΑ με τις πικέτες τους κι ενός εντυπωσιακού σε όγκο φοιτητικού μπλοκ. Παρότι το ΚΚΕ περιορίστηκε σε μια μεσημεριανή συναυλία και ο ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε τον κόσμο να παραμείνει στο Σύνταγμα, η διαδήλωση βάδισε μαζικά και οργισμένα προς τα κεντρικά γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων με ένα σύνθημα να δονεί τους δρόμους «Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί!».
Δυο μέρες μετά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να φορέσει χειροπέδες στους ναζί της Χρυσής Αυγής. Βρισκόταν απέναντι στο ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει ένα νέο “Δεκέμβρη του 2008” αλλά αυτή τη φορά συγχωνευμένο με το απεργιακό κύμα που είχε προκαλέσει ο αγώνας της ΕΡΤ».
Αυτοί οι αγώνες γκρέμισαν τους Σαμαροβενιζέλους, δημιούργησαν το υπόβαθρο για την συγκλονιστική μάχη του Δημοψηφίσματος τον Ιούλη του 2015 με το ΟΧΙ να σαρώνει.
Η αντικαπιταλιστική Αριστερά που κομμάτι της είναι το ΣΕΚ είχε τη δική της συμβολή και διακριτό ρόλο σε αυτές τις μάχες. Οι δυνάμεις της έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις απεργίες προσπαθώντας να οργανώσουν και να κλιμακώσουν τους αγώνες από τα κάτω. Η ΚΕΕΡΦΑ είχε ξεκινήσει τη μάχη ενάντια στους φασίστες και τις ρατσιστικές επιθέσεις των κυβερνήσεων και της «Ευρώπης Φρούριο» από το 2009. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έβαλε στο κέντρο του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού της προγράμματος αιτήματα όπως η διαγραφή του χρέους και ο εργατικός έλεγχος που «μιλάνε» στο νου και τη καρδιά του κόσμου που πάλεψε ενάντια στα μνημόνια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε και το ΟΧΙ και τους αγώνες που έφεραν την «πρώτη φορά Αριστερά» στην κυβέρνηση. Αλλά αυτό δεν ήταν το τέλος του δρόμου για αυτό το κίνημα. Γιατί οι ρίζες του είναι βαθιές, οι εμπειρίες του ακόμα πιο πλούσιες και οι μάχες του είναι στο παρόν όχι στο παρελθόν.  Ούτε η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι το τέλος του δρόμου για την Αριστερά, όπως διαλαλεί σε όλους τους τόνους χυδαιότητας και με κάθε ευκαιρία η δεξιά αντιπολίτευση. Η πίκρα για την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει άλλοθι για τους Μητσοτάκηδες. Αντίθετα, θα γίνει δύναμη για να νικήσουν οι αγώνες, ενάντια στη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τα δώρα στους καπιταλιστές που φέρνουν φτώχεια και περιβαλλοντική καταστροφή. Ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες. Για να ανοίξει ο δρόμος για την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού.