Η Άποψή μας
Ώρα για ριζική λύση στις τράπεζες

Γενική Απεργία 20 Μάη 2010. Το αίτημα στο πανό του ΣΕΚ παραμένει επίκαιρο.

Ο πανικός που επικράτησε στο χρηματιστήριο με την κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών είναι ένα αδιάψευστο σημάδι ότι η λεγόμενη “μεταμνημονιακή” περίοδος αποτελεί προέκταση και όχι τερματισμό της κρίσης.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μπορεί να δηλώνει ότι “ο χρόνος δουλεύει υπέρ μας”, αλλά η πολιτική του αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα στους κερδοσκόπους και τα παιχνίδια τους. Οι κραυγές της Νέας Δημοκρατίας για ακόμη μεγαλύτερο άνοιγμα στις αγορές, για να “κερδιθεί η εμπιστοσύνη” τους, επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει δεξιά εναλλακτική. 

Είναι ώρα για ριζική λύση με κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση για τα λαμόγια που τις ελέγχουν. Μόνο έτσι θα βάλουμε την οικονομία να δουλέψει για τις ανάγκες των πολλών και όχι για τα βρόμικα παιχνίδια του χρεοκοπημένου καπιταλισμού. 

Οι τράπεζες πάντα ήταν και παραμένουν στην καρδιά του ελληνικού καπιταλισμού. Λειτουργούν σαν μια τεράστια αναρροφητική αντλία που απομυζεί κάθε ικμάδα από όλες τις παραγωγικές και καταναλωτικές δραστηριότητες της οικονομίας και εξασφαλίζει “θαλασσοδάνεια” για καπιταλιστές που μετατρέπουν τις επιχειρήσεις τους σε προβληματικές ενώ οι περιουσίες τους αυγατίζουν. Έτσι έγινε την προηγούμενη φορά στη δεκαετία του 1980, έτσι έγινε και με την κρίση που οδήγησε στα Μνημόνια.

Το δημόσιο χρέος δεν μειώνεται γιατί ξανά και ξανά το κράτος δανείζεται για να σώσει τις τράπεζες. Το έκαναν ο Καραμανλής (και ο παλιός και ο μικρός), ο  Παπανδρέου (και ο Ανδρέας και ο ΓΑΠ), οι Σαμαροβενιζέλοι και τελικά και ο Τσίπρας και οι υπουργοί του. Το περιβόητο “μαξιλάρι” του Τσακαλώτου που δημιουργήθηκε από τα δανεικά του τρίτου Μνημόνιου προσφέρεται τώρα ως ασπίδα προστασίας για ένα τραπεζικό σύστημα που βρίσκεται στα χέρια των πιο αδίστακτων αρπακτικών όλων των εποχών.

Απάντηση

Το αφήγημα ότι έχουμε μπει σε μια φάση ανάπτυξης όπου σιγά-σιγά τα “κόκκινα δάνεια” θα γίνονται ροζ και οι τράπεζες θα εξυγιαίνονται επειδή οι εργαζόμενοι θα κάνουν υπομονή και θα αποδέχονται τα “υπερπλεονάσματα” του προϋπολογισμού καταρρέει. Οι κερδοσκόποι τρέχουν να λεηλατήσουν ο,τι μπορούν άλλη μια φορά και η απάντηση δεν μπορεί να είναι πάλι ο κατευνασμός τους.

Υπάρχει άλλος δρόμος και είναι το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που προτείνει η επαναστατική αριστερά από την αρχή της μνημονιακής περιόδου. Το κράτος έχει πληρώσει πανάκριβα για τις τράπεζες και δικαιούται να τις πάρει χωρίς ίχνος πληρωμής για τους μεγαλομέτοχους που τις διευθύνουν. Ο έλεγχος πρέπει να γίνει εργατικός για να πάψουν οι τράπεζες να υπηρετούν τους διαπλεκόμενους καπιταλιστές που έχουν επιχειρήσεις-ζόμπι και πλούσιες καταθέσεις στην Ελβετία. Ο έλεγχος αυτός πρέπει να απλωθεί και στην Τράπεζα της Ελλάδος και στο νόμισμα για να κόψουμε τους εκβιασμούς της ΕΚΤ, του Γιούρογκρουπ και όλων των “θεσμών” της ΕΕ.

Χιλιάδες εργαζόμενοι απεργούν αυτή την περίοδο διεκδικώντας να δοθούν λεφτά για τις εργατικές ανάγκες, για προσλήψεις και μονιμοποιήσεις, για Υγεία, Παιδεία και Πρόνοια και όχι για “κίνητρα” στους καπιταλιστές. Εκεί βρίσκεται η δύναμη για να κάνουμε πράξη τη μεγάλη ανατροπή απαλλοτριώνοντας επιτέλους τους κερδοσκόπους που διαιωνίζουν την κρίση.