Πολιτισμός
Κινηματογράφος: "Περίπτωση συνείδησης" του Βαχίντ Τζαλιλβάντ

Η ιρανική ταινία έρχεται με δύο βραβεία από το περσινό Φεστιβάλ Βενετίας, και δυο ακόμη από το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του σκηνοθέτη Βαχίντ Τζαλιλβάντ. Πρόκειται για μια σύγχρονη τραγωδία, που πατώντας στην πλούσια κινηματογραφική παράδοση του Ιράν, μια παράδοση που δεν έχει λυγίσει παρά τη λογοκρισία του θεοκρατικού καθεστώτος των μουλάδων, καταπιάνεται με τις έννοιες της ευθύνης, της ενοχής και της λύτρωσης στη σύγχρονη ιρανική κοινωνία. 

Ο ευυπόληπτος ιατροδικαστής Κάβε χτυπά με το αυτοκίνητό του ένα μηχανάκι όπου επέβαινε μια φτωχή τετραμελής οικογένεια και τραυματίζεται ένα οκτάχρονο παιδί. Προσφέρεται να τους πάει στο νοσοκομείο αλλά αυτοί αρνούνται. Δυο μέρες μετά στο νεκροτομείο, αναγνωρίζει το πτώμα του μικρού αγοριού, όμως η νεκροψία, που γίνεται με ευθύνη μιας συναδέλφου του δείχνει θάνατο από δηλητηρίαση από μολυσμένη τροφή. Καθώς ο πατέρας του παιδιού καταρρέει από τύψεις για τα ακατάλληλα τρόφιμα που αγόρασε κοψοχρονιά για να ζήσει την οικογένειά του, στρέφεται βίαια εναντίον του συναδέλφου που του τα πούλησε και καταλήγει στη φυλακή, ενώ ο Κάβε σταδιακά κυριεύεται από αμφιβολίες. Μήπως τελικά ο θάνατος του αγοριού προήλθε από το χτύπημα στο τροχαίο που προκάλεσε ο ίδιος; 

Για τον ίδιο θάνατο μπορεί να ευθύνονται δυο άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους: Ο Μουσά είναι ένας σύγχρονος «άθλιος», τα ξεσπάσματά του στο ελεεινό πτηνοτροφείο που δουλεύει, το στοιχειώδες σπίτι της οικογένειας δίνουν μια εικόνα της φτωχής εργατικής τάξης του Ιράν που συνθλίβεται κι όμως έχει συνείδηση. Ο Κάβε είναι ανώτερος δημόσιος υπάλληλος, κομμάτι της γραφειοκρατικής ελίτ του καθεστώτος, ευκατάστατος, καλλιεργημένος, υπεράνω υποψίας, ωστόσο αποφασίζει να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Στα θετικά της ταινίας, η ματιά στο σημερινό Ιράν. Μακριά από ισλαμοφοβικά στερεότυπα και αφελή φολκλόρ βλέπουμε μια αστικοποιημένη χώρα, βαθιά διχασμένη σε κοινωνικές τάξεις, ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί.