Εργατικό κίνημα
Όλοι στην Απεργία 28Ν

Η 28η Νοέμβρη θα είναι το επόμενο βήμα απεργιακής κλιμάκωσης, μετά την απεργία στις 14 Νοέμβρη. Η μάχη είναι ανοιχτή. Συμπληρώνονται τρεις μήνες από την περίφημη “έξοδο από τα μνημόνια”, η κυβέρνηση συνεχίζει να μιλάει για πλεονάσματα και όλες και όλοι που δεινοπάθησαν τα προηγούμενα χρόνια δίκαια συνεχίζουν να διεκδικούν να τα πάρουν όλα πίσω.

Μπορεί οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες να έπαιξαν – και να συνεχίζουν να παίζουν – τα δικά τους υπονομευτικά παιχνίδια με τις ημερομηνίες των απεργιών, δεν μπορούν όμως να αγνοήσουν τις πιέσεις που βάζουν χιλιάδες εργαζόμενοι που διεκδικούν, συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις, μονιμοποιήσεις, προσλήψεις και λεφτά για τις ανάγκες της πλειοψηφίας.

Δυο μεγάλες απεργίες

Έτσι, ακόμα κι αν η ηγεσία της ΓΣΕΕ (και ΕΚΑ στη συνέχεια) επέλεξε αντί για πανεργατική απεργία μαζί με το Δημόσιο στις 14 Νοέμβρη, να βάλει ξεχωριστή απεργιακή ημερομηνία στις 28 Νοέμβρη και η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ τώρα να αρνείται να κηρύξει νέα απεργία στις 28/11, η πραγματικότητα είναι ότι μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα έχουμε δυο μεγάλες απεργίες μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Κι ανάμεσά τους μια σειρά από κομμάτια εργαζομένων να βγαίνουν στη μάχη, εντείνοντας τις πιέσεις και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες. 

Μέσα σε ένα μήνα και καθ'οδόν για τις 14 Νοέμβρη είχαμε τις απεργίες του Βοήθεια στο Σπίτι, των ομοσπονδιών για τα ΒΑΕ, των υγειονομικών σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια περίθαλψη, των δικαστικών υπαλλήλων, των εκπαιδευτικών, των εργαζόμενων στο υπουργεία Ανάπτυξης και Πολιτισμού, την κατάληψη των υπαλλήλων του ΕΦΚΑ, τις κινητοποιήσεις στο Ωνάσειο. Ουσιαστικά όλα τα κομμάτια του δημόσιο τομέα – κι όχι μόνο – που ενώθηκαν στις 14 Νοέμβρη. 

Και η μάχη δεν σταμάτησε την περασμένη Τετάρτη. Αντίθετα, η απεργία στις 14/11 λειτούργησε προωθητικά ώστε να συνεχίσουν οι κλάδοι που ήδη βρίσκονταν στη μάχη αλλά και νέα κομμάτια να βγουν σε αυτή. Δυο μέρες μετά, οι συμβασιούχοι της ΔΕΣΦΑ είχαν την πρώτη 24ωρη απεργία τους, η οποία έφτασε σε ποσοστά καθολικής συμμετοχής. Το Σάββατο ξαναενώθηκαν όλοι στην πορεία του Πολυτεχνείου και η βδομάδα άνοιξε με 48ωρη πανελλαδική απεργία των καθαριστριών, αλλά και τα αμαξοστάσια των δήμων να καταλαμβάνονται από οργισμένους εργαζόμενους των ΟΤΑ που λένε “όχι άλλοι νεκροί συνάδελφοι”. 

Αν ο ένας παράγοντας για το απεργιακό ξέσπασμα είναι η οργή και το δίκαιο αίτημα της επιστροφής όσων θυσιάστηκαν στο βωμό των μνημονίων, ο άλλος είναι η αίσθηση ότι πράγματι οι απεργίες σε αυτή τη νέα περίοδο μπορούν να νικάνε. Η ένταξη των εργατών της Cosco στα ΒΑΕ και η νέα ανανέωση συμβάσεων 4000 εργαζόμενων στην Υγεία, είναι δύο παραδείγματα απεργιακών αγώνων που κέρδισαν. Είναι παραδείγματα που μπορούν να γενικευτούν και η επιτυχία της απεργίας στις 28 Νοέμβρη είναι σταθμός σε αυτή την κατεύθυνση. 

Ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια με προκήρυξή κι αφίσσα οργανώνει ήδη την απεργία. “Δεν περιμένουμε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να οργανώσουν την απεργία. Η ΓΣΕΕ το προηγούμενο διάστημα έκανε κάθε προσπάθεια για να σαμποτάρει την κοινή απεργιακή απάντηση των εργαζόμενων και ξοδεύει περισσότερο χρόνο για συνεργασίες με την «κοινωνική συμμαχία» πάρα για να οργανώσει τις εργατικές αντιστάσεις” υπογραμμίζει στην προκήρυξη και συνεχίζει: “Γι’ αυτό η απεργία χρειάζεται να οργανωθεί σε κάθε χώρο δουλειάς από τον μαχητικό κόσμο για να έχει επιτυχία και να βοηθήσει να ξεδιπλωθεί η δυναμική των αγώνων την επόμενη περίοδο. Με συγκρότηση απεργιακών επιτροπών σε κάθε χώρο δουλειάς που να πάρουν πάνω τους την οργάνωση της απεργίας. Με συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, εξορμήσεις, να κερδίσουμε όλους τους συναδέλφους/φισσες στην απεργία και στα απεργιακά συλλαλητήρια. Να προβάλουμε την εργατική προοπτική, τη διαγραφή του χρέους. Να πάψουμε να αποπληρώνουμε δις. ευρώ κάθε χρόνο για να γεμίζουν τα σεντούκια των τραπεζιτών. Να συγκρουστούμε με το Ευρώ και την Ε.Ε. Να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες και όλες οι μεγάλες  επιχειρήσεις κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων”.