Διεθνή
Στην Καλιφόρνια καίγονται άνθρωποι μα στον Λευκό Οίκο δεν τους καίγεται καρφί: Στρατό στα σύνορα με το Μεξικό στέλνει ο Τραμπ

Το καραβάνι των μεταναστών και προσφύγων από την Κεντρική Αμερική φτάνει πλέον κοντά στα σύνορα με τις ΗΠΑ. Ένα κομμάτι τους που έχει κινηθεί πιο γρήγορα βρίσκεται ήδη στην Τιχουάνα και βλέπουν από την άλλη μεριά του συνόρου το Σαν Ντιέγκο. Έχουν αφήσει τα σπίτια τους, κατά κύριο λόγο στην Ονδούρα, προσπαθώντας να γλυτώσουν από τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη βία αλλά και την καταπίεση και την καταστολή. Φτάνουν στο νότιο άκρο της Καλιφόρνιας, την ώρα που στο Βορρά, “νόμιμοι” κάτοικοι των Ηνωμένων Πολιτειών γίνονται κι αυτοί εσωτερικοί πρόσφυγες και μετανάστες. Η Καλιφόρνια βιώνει τις μεγαλύτερες δασικές πυρκαγιές στην ιστορία της και τις μεγαλύτερες όλων των ΗΠΑ τα τελευταία 100 χρόνια. Υπάρχουν ήδη 82 επιβεβαιωμένοι νεκροί και 700 αγνοούμενοι.

Νόμιμοι κάτοικοι του πλούσιου Βορρά, “παράνομοι” περπλανώμενοι από τον τρίτο κόσμο της Αμερικανικής Ηπείρου, αλλά αυτό που καθορίζει πάνω από όλα είναι η κοινωνική τάξη. Σχεδόν 12000 σπίτια έχουν γίνει στάχτη, ολόκληρη η κοινότητα του Παραντάις καταστράφηκε. Αυτός ο κόσμος ψάχνει τώρα πώς θα επιβιώσει, πώς θα ξαναοργανώσει τη ζωή του μετά τις απώλειες, οικονομικές κι ανθρώπινες, αλλά ακούει τους αξιωματούχους του κράτους και τον ίδιο τον Τραμπ να του ρίχνουν το φταίξιμο. Δεν υπάκουσαν στις εντολές για εκκένωση της περιοχής, δεν ήταν καλά ενημερωμένοι. Οι εκατομμυριούχοι πλήρωσαν ιδιωτικές πυροσβεστικές για να σώσουν τις επαύλεις τους, και σίγουρα είχαν πολλά άλλα σπίτια για να καταφύγουν, ούτε είχαν το φόβο ότι αν χάσουν το σπίτι τους χάνουν όλη τους τη ζωή. Ο Τραμπ εκτός από τους φτωχούς, βρήκε κι άλλο αποδιοπομπαίο τράγο, τις ομοσπονδιακές δαπάνες για την δασοπροστασία. Αφού έτσι κι αλλιώς καίγονται τα δάση, το κράτος πρέπει να σταματήσει να πληρώνει. Στην πραγματικότητα, το σύστημα προστασίας και διαχείρισης της κρίσης κατέρρευσε -ανάμεσα σε άλλους λόγους- και γιατί οι συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή θεωρούνταν “εκτός του αναμενόμενου”. Θυμίζοντας τις δικαιολογίες της ηγεσίας της πυροσβεστικής στο Μάτι, το σύστημα διαχείρισης της εξόδου στους αυτοκινητόδρομους “λειτούργησε”, αλλά οι άνεμοι ήταν ταχύτεροι από ό,τι προέβλεπε το πρωτόκολλο.

Κι όμως, ο Μάτις, ο υπουργός Άμυνας του Τραμπ βρέθηκε τις ίδιες μέρες όχι στα σημεία της καταστροφής, αλλά στα νότια σύνορα, επιθεωρώντας την “άμυνα” απέναντι στους “εισβολείς”. Ο εχθρός δεν είναι ούτε οι φωτιές, ούτε η καταστροφή, αλλά οι οικογένειες των μεταναστών που ψάχνουν μια δουλειά και ένα σπίτι. 6000 φαντάροι αναπτύχθηκαν στα σύνορα, στήνοντας τείχη και φράχτες. Για τέτοιες δουλειές τα λεφτά περισσεύουν, το αμερικάνικο κράτος είναι γενναιόδωρο. Ο Μάτις υλοποιεί την πολιτική που εξήγγειλε ο Τραμπ στη διάρκεια όλης της εκστρατείας στις ενδιάμεσες εκλογές. Ακόμη κι ο υπουργός Άμυνας, όμως, φοβάται ότι έχουν ξεπεραστεί τόσο τα όρια που μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα της επιχείρησης και να αφαιρέσει τα στρατιωτικά και “πατριωτικά” σύμβολα. Ζήτησε από τους καραβανάδες να μην χρησιμοποιούν στρατιωτική ορολογία. “Να μην δώσουμε εικόνα στρατιωτικής επιχείρησης, όταν αυτό που κάνουμε είναι να απλώνουμε σύρματα”. 

Συρματοπλέγματα

Αφήνει να διαρρέεται στα ΜΜΕ, ότι όταν τελειώσουν με τα συρματοπλέγματα, το μεγαλύτερο μέρος του στρατού θα αποσυρθεί από την περιοχή. Πέρα από το στρατό, ήδη έχουν πάρει θέση και φασιστικές συμμορίες που δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας, λέγοντας ότι θα πυροβολούν στο ψαχνό. Η τελευταία κίνηση του Τραμπ είναι να περιορίσει ακόμη περισσότερο το δικαίωμα στο άσυλο, λέγοντας ότι δεν θα γίνονται δεκτές οι αιτήσεις όσων έχουν ήδη περάσει σε αμερικάνικο έδαφος με παράνομο τρόπο. Θέλουν και να φοβίσουν, αλλά και να προκαλέσουν συμφόρηση στα λιγοστά κέντρα διαχείρισης εισόδου μεταναστών και προσφύγων.

Σε όλη τους την πορεία μέσα στο Μεξικό οι μετανάστες συνάντησαν και στηρίχτηκαν στην αλληλεγγύη των Μεξικάνων, και ιδιαίτερα των συνδικάτων. Η δεξιά κυβέρνηση του Πένια Νιέτο που παραδίδει εξουσία σε ενάμισυ μήνα δεν τόλμησε να ασκήσει καταστολή σε βάρος τους, από το φόβο και για τις αντιδράσεις αλλά και για την ταύτιση με τον Τραμπ. Χωρίς όμως τη στήριξη των συνδικάτων και τις πρωτοβουλίες του απλού κόσμου, το καραβάνι δεν θα μπορούσε να φτάσει από την Τσιάπας ως την Τιχουάνα.

Ακολουθώντας αυτό το παράδειγμα, το κίνημα στις ΗΠΑ ετοιμάζεται με μεγαλύτερη ενεργητικότητα να υποδεχθεί το καραβάνι. Στις 25 Νοέμβρη έχουν κηρύξει μέρα δράσης, για να συμπέσει με τα δύο χρόνια από τις μαγειρεμένες εκλογές στην Ονδούρα το 2017, όταν η κυβέρνηση των πραξικοπηματιών του 2009, νομιμοποίησε την εξουσία της με τη στήριξη των ΗΠΑ. Πρωτοβουλίες δικηγόρων βρίσκονται ήδη από την άλλη μεριά του συνόρου, δίνοντας συμβουλές και οργανώνοντας νομικές δράσεις μαζί με το καραβάνι. Κινήσεις βετεράνων φαντάρων από το αντιπολεμικό κίνημα έχουν κάνει έκκληση στους φαντάρους που περιπολούν στα σύνορα. Στα Πανεπιστήμια, οργανώσεις μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς οργανώνουν την αλληλεγγύη και προετοιμάζονται για πορείες προς τα σύνορα. Δεν πρόκειται για μια “στρατιωτική” σύγκρουση. Πέρα από τις συγκρούσεις που πιθανώς θα υπάρξουν σε κάποια συνοριακά φυλάκια, το ζήτημα συνδέεται με τη συνολικότερη μάχη για τα δικαιώματα των μεταναστών στις ΗΠΑ, με τη μάχη για το μη-διαχωρισμό των παιδιών από τις οικογένειές τους. Θα χρειαστεί οργάνωση της πρακτικής αλληλεγγύης, ιδιαίτερα σε περίπτωση που στηθούν καταυλισμοί κοντά στα σύνορα, αλλά και σύνδεση με τις υπόλοιπες μάχες ενάντια στον Τραμπ.