Διεθνή
Γενική απεργία στη Γαλλία: Κίτρινα γιλέκα και συνδικάτα σαν μια γροθιά!

5/2, Γενική απεργία στη Γαλλία

5/2, Μασσαλία

 

24ωρη γενική απεργία στη 12η βδομάδα των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία. Δεν είμαστε μόνο θυμωμένος λαός, δεν είμαστε μόνο διαδηλωτές, είμαστε οργανωμένοι εργάτες και εργάτριες και έχουμε τη δύναμη να σταματήσουμε το σύστημα. Αυτό είναι το μήνυμα που βάθυνε την τελευταία βδομάδα στις διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων. 

Η ηγεσία της CGT αναγκάστηκε να καλέσει γενική απεργία μετά από πίεση που δεχόταν επί πολλές βδομάδες. Κι έτσι η Τρίτη 5 Φλεβάρη είδε τα κίτρινα και τα κόκκινα γιλέκα (των συνδικάτων) να οργανώνουν μαζί τις απεργιακές φρουρές και να βγαίνουν μαζί στις διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις. Μικρότερα και πιο ριζοσπαστικά συνδικάτα, όπως η Solidaires δυνάμωσαν το κάλεσμα. Ενώ σε ορισμένους χώρους, όπως στους εκπαιδευτικούς, συντάχθηκαν με την απεργία και κλαδικά συνδικάτα άλλων συνομοσπονδιών. 

Οι εικόνες που έφταναν την Τρίτη το πρωί καθώς έκλεινε ύλη η Εργατική Αλληλεγγύη ήταν από μαζικές κινητοποιήσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις, αλλά και από συντονισμένες δράσεις συνδικάτων και Κίτρινων Γιλέκων σε μικρές πόλεις και χωριά. Κοινές απεργιακές φρουρές με καπνογόνα και φωτοβολίδες έδωσαν φως σε λιμάνια, αγορές, πύλες εργοστασίων και άλλους μαζικούς εργατικούς χώρους πριν ακόμη ξημερώσει, για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα πάει κανένας για δουλειά. Πολλά Πανεπιστήμια είχαν κλείσει με κατάληψη ή μπλοκάρισμα από την προηγούμενη μέρα. Ήδη από το Σάββατο, στην 12η εμφάνιση των Κίτρινων Γιλέκων, ήταν πιο εμφανής από ποτέ η σύνδεση εργατικών χώρων και δρόμων. Τοπικά συνδικάτα κατέβηκαν με τα πανό τους και τις σημαίες τους στη διαδήλωση, κι όχι απλώς ως κίτρινα γιλέκα. Έστειλαν παντού το μήνυμα ότι η απεγιακή Τρίτη είναι η λογική επέκταση του Σαββάτου.

Αν γυρίσει κανείς στις περιγραφές που επικρατούσαν τις πρώτες βδομάδες των κινητοποιήσεων δεν θα βρει τίποτα που να προβλέπει αυτή την εξέλιξη. Υποτίθεται ότι το νέο κίνημα ήταν η εξατομικευμένη οργή που έρχεται σε αντιπαράθεση με οτιδήποτε “πολιτικό”, είτε είναι κόμματα, είτε συνδικάτα. Ακραίοι νεοφιλελεύθεροι προσπάθησαν να περιγράψουν το κίνημα ως δικό τους, επειδή αρχικά στρεφόταν ενάντια σε έναν φόρο (στα καύσιμα). Αρνητές της κλιματικής αλλαγής επιχείρησαν το ίδιο. Και τα ΜΜΕ με μεγάλη προθυμία έσπευσαν να προδικάσουν ότι ο μόνος που μπορεί να βγει κερδισμένος από ένα τέτοιο, “απολίτικο” κίνημα είναι οι φασίστες. Από τη μεριά τους, και οι ηγεσίες των συνδικάτων πρόταξαν αρχικά το διαχωρισμό από το “ανοργάνωτο” κίνημα. 

Από εκείνες τις πρώτες βδομάδες φτάσαμε πλέον στο κάλεσμα της CGT που υιοθετεί τα αιτήματα των Κίτρινων Γιλέκων. Αλλά κι αντίστροφα, φτάσαμε στη “Συνέλευση των Συνελεύσεων” των Κίτρινων Γιλέκων που υιοθετεί τα αιτήματα του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυξήσεις στους μισθούς, φορολογία στους πλούσιους και όχι στους φτωχούς, αύξηση των δημόσιων δαπανών, παιδεία και υγεία για όλους, εξασφάλιση συντάξεων και αξιοπρεπούς κατοικίας, αυτά είναι τα αιτήματα που ενώνουν όλη την εργατική τάξη. Και αντίστοιχα, σε πολιτικό επίπεδο, απαιτούν παραίτηση του Μακρόν και πραγματική δημοκρατία, να μπει φρένο στους ανεξέλεγκτους μηχανισμούς καταστολής του γαλλικού κράτους που δολοφονούν.

Το 12ο Σάββατο ήταν αφιερωμένο ειδικά στην αντίσταση στην καταστολή. Την ώρα που ο Μακρόν βάζει πρώτος πρώτος την υπογραφή του για να πέσει ο “δικτάτορας” Μαδούρο, 20 άνθρωποι στη Γαλλία έχουν χάσει το μάτι τους από τις πλαστικές σφαίρες, 2000 έχουν τραυματιστεί συνολικά, από τους οποίους πάνω από 100 σοβαρά. Επισήμως ανακοινώνεται ότι έχουν γίνει ρίψεις δέκα χιλιάδων πλαστικών σφαιρών.


Να γίνει διαρκείας

Η 24ωρη απεργία που κάλεσε η CGT είναι κρίσιμο βήμα, αλλά δεν μπορεί να είναι το τελευταίο. Η τακτική της ηγεσίας της CGT είναι η απεργία να έχει μόνο συμβολικό χαρακτήρα και ήδη μιλάει για επόμενη παρόμοια κίνηση μετά από έναν ολόκληρο μήνα. 

Η πρόταση για την οποία παλεύουν πολλοί αγωνιστές της Αριστεράς, και εκφράζεται και επίσημα από το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, είναι να μετατραπεί η απεργία σε απεργία διαρκείας. Όχι περιμένοντας ότι θα το αποφασίσει άμεσα η CGT, αλλά παίρνοντας πρωτοβουλίες μέσα στις συνελεύσεις που οργανώνονται στους χώρους με ευκαιρία τις 5 του Φλεβάρη. 

Δεν πρόκειται για περιθωριακή πρόταση. Στις διαδηλώσεις του Σαββάτου ήταν από τα συνθήματα που ακούγονταν περισσότερο: “5 του Φλεβάρη, απεργία διαρκή”. Η Συνέλευση των Συνελεύσεων υιοθέτησε το κάλεσμα. Σε πολλούς εργατικούς χώρους η οργή ενάντια στον Μακρόν έχει συσσωρευτεί από τις μάχες που δόθηκαν πριν ξεσπάσουν τα Κίτρινα Γιλέκα. Η τακτική των απεργιών ανά διαστήματα που προτείνουν οι ηγεσίες των συνδικάτων έδειξε τα όριά της, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους σιδηροδρομικούς. Στις 5 του Φλεβάρη βγήκαν σε απεργία, αλλά ξέρουν ότι μία 24ωρη δεν αρκεί. Έκαναν πολλές περισσότερες την περασμένη άνοιξη.

Η μάχη για το άπλωμα της μάχης στους εργατικούς χώρους δένεται και με τη μάχη ενάντια στους φασίστες. Την περασμένη βδομάδα το μπλοκ του NPA στο Παρίσι δέχτηκε επίθεση με πέτρες και καδρόνια από μια οργανωμένη γκρούπα ναζιστών. Οι φασίστες δέχονται όλο και περισσότερη πίεση που οδηγεί στην απομόνωσή τους και στο πέταγμα έξω από τις διαδικασίες των Κίτρινων Γιλέκων, γι’ αυτό ξεσπάνε κατά της Αριστεράς που όχι μόνο συνδέθηκε με τα Κίτρινα Γιλέκα αλλά και έδωσε μάχες για το ξεκαθάρισμα και τον προσανατολισμό, για να μην δοθεί ούτε ο ελάχιστος χώρος στους κήρυκες του ρατσιστικού μίσους. Όσο περισσότερο συνδέονται οι αγώνες με τη δράση των συνδικάτων, τόσο λιγότερες ευκαιρίες έχουν όσοι θέλουν να κρύψουν τις σβάστικες κάτω από τα κίτρινα γιλέκα. Το ίδιο συμβαίνει και με την οργάνωση της αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής 16 Μάρτη, στην οποία πρωτοστατούν αγωνιστές που συμμετέχουν και στις κινητοποιήσεις των τελευταίων 12 βδομάδων.

Στο μεταξύ ο Μακρόν το μόνο που προωθεί ως απάντηση είναι παραπέρα καταστολή. Η πρωτοβουλία του για “εθνικό διάλογο” πέρασε και δεν ακούμπησε το κίνημα. Τώρα διαρρέονται φήμες ότι θέλει να οργανώσει “δημοψήφισμα” μαζί με τις Ευρωεκλογές. Το πραγματικό προϊόν του διαλόγου ήταν ακόμη περισσότερη ευθυγράμμιση μεταξύ του “κόμματος” του Μακρόν και της παραδοσιακής Δεξιάς, με την οποία υποτίθεται ο επίδοξος πρόεδρος-σωτήρας της Γαλλίας δεν είχε καμιά σχέση. Τη μέρα της απεργίας επέλεξε για να υπερψηφίσει στη Βουλή ένα νόμο “ενάντια στους μπαχαλάκηδες” με το οποίο δίνει ακόμη μεγαλύτερη άνεση στην αστυνομία να κάνει αυθαίρετες συλλήψεις στο σωρό, να στοχοποιεί διαδηλωτές και να τους φορτώνει ό,τι κατηγορία θέλει. Το νομοσχέδιο δεν ήταν του Μακρόν, αλλά των “Ρεπουμπλικάνων” (της Δεξιάς) αλλά ο πρόεδρος το επικρότησε. Βουλευτές της “αριστερής πτέρυγας” της συμπολίτευσης λένε πως δεν θα το υπερψηφίσουν. Ακόμη και οι συντηρητικές γαλλικές εφημερίδες σχολιάζουν πως ο Μακρόν όλο και περισσότερο καταφεύγει σε μεθόδους του “παλιού πολιτικού κόσμου”. Κοινοβουλευτικά παζαρέματα για να χτίσει γέφυρες με τη Δεξιά, καλοπιάνει τους μεγαλοδημοσιογράφους για να του τονώσουν την εικόνα και άλλα παρόμοια. Το κίνημα έχει ήδη στραπατσάρει το προσωπείο του Θεού Δία, όπως τον αποκαλούσαν αρχικά τα ΜΜΕ, ο οποίος απομονωμένος στο μέγαρό του, μακριά από κάθε συναλλαγή με τα “συμφέροντα” θα έβαζε τάξη στο “χάος” της Γαλλίας.

Είναι η πάλη των τάξεων αυτό που κινεί τον κόσμο, κι όχι οι σωτήρες. Αν το κίνημα συντονίσει τα απεργιακά βήματά του το επόμενο διάστημα, ο Μακρόν μπορεί να γίνει παρελθόν πριν την ώρα του.