Από τη μία μεριά βρίσκεται η εναλλακτική πρόταση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς για την αυτοδιοίκηση και από την άλλη, κοντράστ μια “πεθαμένη” πόλη.

Νεκρή εμπορικά και πολιτιστικά με ανύπαρκτη εσωτερική συγκοινωνία, φευγάτες υπηρεσίες υγείας, ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, εφορία, τεχνικές υπηρεσίες ΔΕΗ, χωρίς χώρους νεολαίας, άθλησης και ψυχαγωγίας. Ανύπαρκτους βρεφονηπιακούς σταθμούς, σαραβαλιασμένες υποδομές, υποστελεχωμένες υπηρεσίες. Αδιανόητη ανεργία, δυσβάστακτα και άδικα δημοτικά τέλη με κλεμμένη την κοινωνική ανταπόδοση. Όλα αυτά εν μέσω μιας γενικευμένης φτώχειας.

Τα σπόρια από το καρπούζι του ΕΣΠΑ, οι “ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί”, η μνημονιακή ομπρέλα νόμων είναι τα εργαλεία της σημερινής διοίκησης του Δήμου μας. Όλα τα παραπάνω, μαζί με ένα Φασισμό να καραδοκεί και μια ναζιστική συμμορία πάντα έτοιμη να ξανασηκώσει κεφάλι αν αδρανήσουμε.

Αυτοδιοικητικές εκλογές λοιπόν και ιδού ο καθρέφτης ενός μικρόκοσμου, πιστό αντίγραφο της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Δεσπόζει η δημοτική παράταξη Ιωακειμίδη η οποία εξελίχτηκε σε μια συνάθροιση ετερόκλητων αλλά συστημικών δυνάμεων του παλιού και φθαρμένου πολιτικού συστήματος με το ΣΥΡΙΖΑ τελευταίο αλλά εκλεκτό μέλος του. Μια “σαλαμοποίηση” ανθρώπων και συμφερόντων, με μόνο σκοπό τη διαιώνιση της ίδιας διαχείρισης που αδυνατεί όμως να δώσει λύση στα προβλήματα της πόλης. 

Συνένοχοι

Συνένοχοι στο έγκλημα είναι και όσοι μέσα από πολλές τετραετίες δημοτικής αρχής, ποτέ δεν εμπιστεύτηκαν και ποτέ δεν οργάνωσαν τον κόσμο της εργασίας, τη νεολαία, τον άνεργο, τον μετανάστη, ώστε να υπερασπιστεί τη ζωή του. Δεν μπόρεσαν ποτέ να κάνουν τον εργαζόμενο στο Ρέντη και την Κοκκινιά να αισθανθεί πως η διοίκηση του δήμου είναι δική του υπόθεση και όχι κάποιας φωτισμένης ηγεσίας.

Για όλα τα αυτά, οι δημοτικές εκλογές που έρχονται θα πρέπει να σηματοδοτήσουν τη συνέχιση και την ενίσχυση...

1) Του αγώνα κατά του φασισμού και της εγκληματικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής.

2) Του αγώνα να ξαναβρεί η πόλη που ζούμε και αγαπάμε την ταυτότητά της, όπως την διαμόρφωσε η ιστορία με τη βαριά μικρασιάτικη κληρονομιά, την Εθνική Αντίσταση, τους ταξικούς αγώνες, τους αγώνες για Δημοκρατία. Nα ζωντανέψουμε τις γειτονιές μας, να υπάρχουν αθλητικοί χώροι για να έχουν όλα τα παιδιά μας πρόσβαση σ' αυτούς, να ανοίξουν τα μαγαζιά για να έχουν οι άνθρωποι δουλειά.

3) Της μάχης για την έξοδο από την κρίση, με το δυνάμωμα του ταξικού εργατικού κινήματος και της νεολαίας, ένα κίνημα που πρέπει να χτιστεί στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς και που θα μπορεί να νικήσει…"

Θοδωρής  Στρίγκος* 

* Γεννήθηκα από Μικρασιάτες γονείς και ζω στη Νίκαια. Είμαι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και εργάζομαι στον ΑΔΜΗΕ. Ενταγμένος στην Αριστερά από τα φοιτητικά μου χρόνια στο νεολαιίστικο, αντιφασιστικό και ταξικό εργατικό κίνημα. Με παρουσία στους κοινωνικούς χώρους, στο κίνημα γονέων αλλά και στον Αθλητισμό. Παντρεμένος με τη Μαρία Ντεβενζή, εκπαιδευτικό στη Νίκαια, με την οποία έχουμε δυο παιδιά.