Εργάτες Ενωμένοι

Είκοσι χρόνια μετά την Πτώση του Τείχους, οι υπερασπιστές της αγοράς, που τότε χαιρέτιζαν το γεγονός σαν τη «νίκη της ελευθερίας ενάντια στον ολοκληρωτισμό», σήμερα υψώνουν νέα τείχη χιλιομέτρων σε ολόκληρο τον πλανήτη με στόχο τους φτωχούς και τους πεινασμένους. Οι ΗΠΑ στο Μεξικό. Το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. Η Ευρωπαϊκή Ενωση στη νότια Ευρώπη.

Και δίπλα στους φράχτες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στις αρχές του Απρίλη 4.000 μετανάστες και πρόσφυγες, που κρατούνται στοιβαγμένοι στην ιταλική νήσο Λαμπεντούζα, έκαναν απεργία πείνας ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Λαμπρός νεόκοπος μαθητής των παραπάνω, ο υπουργός Δημοσίας Τάξης Παπουτσής, ζήλεψε τη δόξα τους και θέλει να φτιάξει και αυτός τείχος στον Εβρο - και ελληνικές Λαμπεντούζες στη Ριτσώνα και τον Ασπρόπυργο.

Η «πρωτοπόρα» σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ευρωπαϊκή Ενωση εμποδίζει με υπερσύγχρονα εξοπλισμένα σκάφη, βαρκούλες και σαπάκια, που ξέχειλα από άνδρες, γυναίκες και παιδιά προσπαθούν να προσεγγίσουν τις ακτές της. Μόνο το βράδυ της 6 Απριλίου 150 άνθρωποι από την Τυνησία πνίγηκαν όταν το σαπιοκάραβο που τους μετέφερε, βυθίστηκε εξαιτίας της κακοκαιρίας ανοιχτά της Λαμπεντούζα. Στις 22 Μαρτίου ξεβράστηκε στις ακτές της Σούδας και το τελευταίο πτώμα από τους 14 μπαγκλαντεσιανούς εργάτες από τη Λιβύη, που δεκαπέντε μέρες νωρίτερα πνίγηκαν όταν πήδησαν στην θάλασσα για να μην τους μεταφέρουν πίσω στο Μπαγκλαντές. Ιστορίες στα ψιλά των εφημερίδων. Τι θα είχε συμβεί αν ένα κρουαζιερόπολοιο είχε βυθιστεί στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα; Αν 14 επιβάτες ενός πλοίου της γραμμής Πειραιά-Χανιά βρισκόντουσαν πνιγμένοι στη θάλασσα;

Η άλλη πλευρά αυτού του νομίσματος είναι το σταμάτημα της νομιμοποίησης και το πάγωμα των χορηγήσεων ασύλου. Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ζουν μαζί με τις οικογένειές τους εδώ και χρόνια στην Ελλάδα ανακηρύσσονται «παράνομοι» επειδή έμειναν άνεργοι ή δεν τους φτάνουν τα ένσημα. Αφού την εργασία τους εκμεταλλεύτηκαν όλοι όσοι κερδοσκόπησαν στο «θαύμα της Ολυμπιάδας» και τις άλλες «επιτυχίες» της προηγούμενης δεκαετίας, τώρα απειλούν να τους απελάσουν ή να τους ξαναγυρίσουν στην προ-νομιμοποίησης μαύρη εργασία.

Οσο για τους πρόσφυγες, όσοι καταφέρουν να βγουν ζωντανοί από τον πόλεμο στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, ακόμα και όσοι πετύχουν να περάσουν επιτυχώς τις συμπληγάδες της Frontex και των στρατοπέδων υποδοχής, έχουν να αντιμετωπίσουν την πλήρη άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να τους παρέχει το προφανές: πολιτικό άσυλο.

Αποπροσανατολισμός

Αυτές τις επιθέσεις η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ, τις ντύνουν με τα ρατσιστικά ιδεολογήματα του τύπου «πόσοι χωράνε σε αυτή τη χώρα;» «100.000 ευρώ κόστισε η απεργία πείνας των 300 της Υπατίας» και άλλα παρόμοια ψέματα. Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού με ξεκάθαρο στόχο να στρέψει το θυμό και την οργή της κοινωνίας ενάντια στους μετανάστες – αντί να τρώνε τα γιαούρτια και το ξύλο ο Πάγκαλος και ο Λοβέρδος, να το τρώνε οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.

Από την άλλη, ο ρατσισμός μπορεί να αποτελέσει μια χαρά βασικό πυλώνα στήριξης της συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΝΔ προκειμένου να υπάρξει η απαραίτητη για τα αφεντικά πολιτική συμμαχία ώστε να μπορεί να περάσει τα μέτρα. Αυτή η πολιτική ανοίγει το δρόμο σε όλους τους επίδοξους Φύρερ από τον Καρατζαφέρη μέχρι το Μιχαλολιάκο, που τα μέλη τους και οι οπαδοί τους, άλλοτε με την κάλυψή της ΕΛ.ΑΣ - και άλλοτε στο πλευρό της - πρωτοστατούν καθημερινά σε δολοφονικές ρατσιστικές επιθέσεις.

Βέβαια, το Αρεταίειο και το Αιγινήτειο δεν τα κλείνουν οι Αλβανοί μετανάστες. Τα χιλιάδες ευρώ το χρόνο που έχουν φύγει εν μια νυκτί μέσα από τις τσέπες των δημόσιων υπάλληλων και των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, δεν τα έκλεψαν «Ρουμάνοι πορτοφολάδες». Τους απολυμένους στην Cosmote και στο Σκάι δεν θα τους αντικαταστήσουν Πακιστανοί. Τα επιδόματα για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που τα έκοψαν δεν θα τα πάρουν Αφγανοί. Τους συμβασιούχους των Δήμων δεν τους ψέκασε δακρυγόνα η «Ρωσική» μαφία. Και βέβαια τις ιδιωτικοποιήσεις των 50 δις που προωθεί ο Παπακωσταντίνου δεν θα τις «χτυπήσουν» Παλαιστίνιοι πρόσφυγες…

Οι μετανάστες δεν είναι βδέλλες που απομυζούν τον πλούτο σαν τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους και τους Λοβέρδους, είναι σκληρά εργαζόμενοι που παράγουν πλούτο και ταυτόχρονα αγωνίζονται μαζί με τους συναδέλφους τους για ένα καλύτερο αύριο. Κάθε επίθεση εναντίον τους είναι επίθεση σε όλη την εργατική τάξη. Και η εργατική τάξη και η Πρωτομαγιά δεν γνωρίζουν «έθνη» και «σύνορα», «ντόπιους» και «ξένους».