Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Μαρξισμός 2019: Κάτω τα χέρια από τους πρόσφυγες - Απελάστε τον Μητσοτάκη

Άννα Στάμου, Λουίζα Γκίκα (συντονίστρια) και Πέτρος Κωνσταντίνου στη συζήτηση “Καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες” στο Μαρξισμό 2019

Το όνομα Μητσοτάκης είναι συνώνυμο του ρατσισμού. Ο όρος “λάθρομετανάστης” επιβλήθηκε από το νόμο του πατέρα Μητσοτάκη το 1992 και ήταν το ξεκίνημα των πιο οργανωμένων επιθέσεων και πογκρόμ κατά των μεταναστών. Το ότι αυτή τη στιγμή έρχονται ξανά, κουβαλώντας μια τέτοια ατζέντα, θα πρέπει να βαρέσει καμπανάκι για το αντιρατσιστικό κίνημα. 

Απέναντι σε αυτά μπαίνει το ερώτημα, ποιός θα κάνει την αντίσταση; Θα την κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πραγματικά, ένας ολόκληρος κόσμος που είχε προσδοκίες το 2015 ότι θα κλείσει την Αμυγδαλέζα, διαψεύστηκε. Και ήρθε ένας Μουζάλας που διαχειριζόταν τους πρόσφυγες μαζί με τις ΜΚΟ, λες και ήταν πρόβλημα κι όχι κομμάτι της τάξης μας που θα πρέπει να του δείξουμε αλληλεγγύη. Και ήταν αυτός ο ίδιος κόσμος που έκανε το κίνημα αλληλεγγύης το 2015. Ένα κίνημα πλατύ, μαζικό κι όποιος νομίζει ότι αυτό είναι στο παρελθόν κάνει τεράστιο λάθος. Είναι ένα κίνημα που καθόρισε και καθορίζει τις εξελίξεις και στην Ελλάδα και διεθνώς. Όταν ο Σαλβίνι προχώρησε στη φυλάκιση της καπετάνισσας Καρόλα Ρακέτε, ήταν αστραπιαίοι οι ρυθμοί με τους οποίους το κίνημα σε Ιταλία, Αυστρία και Γερμανία επέβαλε την απελευθέρωσή της. Εδώ είναι αυτό το κίνημα. 

Είναι αυτό που στη σύνδεσή του με το αντιφασιστικό, πέταξε τη Χρυσή Αυγή έξω από τη Βουλή. Η μάχη ενάντια στη ΧΑ έγινε αποτελεσματική γιατί κινήσεις σαν την ΚΕΕΡΦΑ συνδέσανε την πάλη ενάντια στο φασισμό με την πάλη ενάντια στο ρατσισμό, με την υπεράσπιση των προσφύγων και των μεταναστών. Η ΚΕΕΡΦΑ κλείνει τα 10 χρόνια από την ίδρυσή της. Ξεκίνησε τον Ιούλη του 2009 με αυτή σημαία. Ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό. Κι αυτή η διπλή σύνδεση σήμαινε μια ολόκληρη παρέμβαση που κέρδισε το εργατικό κίνημα για να μπει μέσα σε αυτές τις μάχες. Έτσι ήρθε και η πλήρης απομόνωση των νεοναζί για να φτάσουμε πλέον στο πέταγμά τους έξω από τη Βουλή και να έχουμε μπροστά μας την προοπτική να τους ρίξουμε στη φυλακή. 

Πρέπει να έχουμε καθαρό ότι η μεγάλη δύναμη που έδωσε τη μάχη ενάντια στο ρατσισμό είναι το εργατικό κίνημα. Να θυμίσω κάποια πράγματα που δεν ήταν αυτονόητα. Η μάχη για τα ανοιχτά σύνορα έφτασε ως την κινητοποίηση ενάντια στο Φράχτη στον Έβρο το 2016 και κέρδισε την ΑΔΕΔΥ να υποστηρίζει αυτή τη διεκδίκηση. Τα συνδικάτα των νοσοκομείων κέρδισαν την πρόσβαση των προσφύγων στη δημόσια Υγεία, τσακίζοντας παράλληλα τις προσπάθειες των χρυσαυγιτών να κάνουν αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες. Οι εκπαιδευτικοί έδωσαν τη μάχη για να έχουν πρόσβαση τα προσφυγόπουλα στα σχολεία. Σημείο προς σημείο αν κοιτάξει κανείς, θα δει τη δύναμη που μπορεί να τσακίσει το ρατσισμό. 

 Αυτές τις μέρες η αντιεισαγγελία του Αρείου Πάγου ακύρωσε τη χυδαία αθωωτική απόφαση για τους τραμπούκους της Μανωλάδας. Πραγματικά, είναι αποτέλεσμα μιας καμπάνιας που συνεχίζεται για χρόνια και που λέει ότι οι μετανάστες δεν είναι ένα ξένο κομμάτι αλλά κομμάτι της τάξης μας. Και η εργατική κινητοποίηση της Μανωλάδας ήταν κορυφαία τέτοια στιγμή. 

Έτσι θα συνεχίσουμε και για να τσακίσουμε τη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Δίνεται μια ολόκληρη μάχη αυτή τη στιγμή από το κίνημα σε όλη την Ευρώπη για να συνεχίζονται οι διασώσεις. Κι όσοι στηρίζουν αυτές τις συμφωνίες – κι ο Τσίπρας ανάμεσά τους – λένε ότι η Λιβύη ή η Τουρκία είναι ασφαλείς προορισμοί. Ξέρετε τι έγινε πριν λίγες μέρες; Βομβαρδίστηκε στρατόπεδο προσφύγων στη Λιβύη με άγνωστο αριθμό νεκρών. Αυτή είναι η ασφαλής χώρα που λένε. Είναι μια μάχη που δεν μπορούμε να την αφήσουμε. 

Διεκδικήσεις

Είμαστε ένα κίνημα που παλεύουμε με όλες μας τις διεκδικήσεις. Ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες, να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, άσυλο και στέγη για όλους – όχι μόνο δεν δεχόμαστε τους νέους περιορισμούς, αλλά παλεύουμε να καταργηθούν κι αυτοί που υπήρχαν – χαρτιά σε όλους τους μετανάστες, νομιμοποίηση όλων, πρόσβαση στην ιθαγένεια, μάχη ενάντια στην ισλαμοφοβία.

Θα δώσουμε αυτές τις μάχες με ενότητα. Δεν κάνουμε βήμα πίσω από αυτό. Δεν θα αποκλείσουμε τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ που τοποθετεί τον εαυτό του σε αυτά τα μέτωπα. Κι ανοίγουμε ταυτόχρονα όλη τη συζήτηση με αυτόν τον κόσμο, ότι δεν αρκεί να βάλεις αριστερούς υπουργούς για να σπάσεις το ρατσισμό. Είδαμε το Μουζάλα και το Βίτσα. Συμβιβάστηκαν με τις πολιτικές της Ευρώπης Φρούριο. Η σύγκρουση με το σύστημα είναι ο δρόμος. Ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα και η εργατική τάξη αυτή που μπορεί να το λύσει. Σε αυτή την προοπτική, τον Μητσοτάκη ένα πράγμα έχουμε να του κάνουμε. Να τον απελάσουμε.  

Πέτρος Κωνσταντίνου
συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας 

Καλούμαστε να μιλήσουμε για το πόσο καλοδεχούμενοι είναι οι πρόσφυγες, σε μια δύσκολη περίοδο. Ενώ ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω αλλιώς την ομιλία μου, διαβάζω πριν από λίγο ότι ο υπουργός Εργασίας είπε ότι δεν θα δώσει ΑΜΚΑ στους νεοφερμένους. Κόβεται δηλαδή η πρόσβαση στην περίθαλψη. Κι αυτό είναι ενδεικτικό της κατάστασης που πρόκειται να επακολουθήσει. 

Όπως ξέρετε στην Ελλάδα έχουμε περίπου 65.000 πρόσφυγες και οι περισσότεροι από αυτούς δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα. Ονειρεύονται ένα μέλλον στη δυτική Ευρώπη, όπου θα έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εργασία. Έτσι έχουμε ανθρώπους που περιμένουν για ένα άπειρο διάστημα για το πότε θα εξεταστεί το αίτημα ασύλου τους. Πολλοί από αυτούς που προέρχονται από χώρες όπως η Αίγυπτος απορρίπτονται. Βλέπεις η κυβέρνηση είναι πάρα πολύ καλή φίλη με το δικτάτορα της Αιγύπτου κι έτσι αρνούνται το άσυλο στους πρόσφυγες που έρχονται από κει. Κι έτσι παρατάνε ανθρώπους στα νησιά, σε μια ελεεινή κατάσταση. 

Η Ελλάδα που θα μπορούσε να πρωτοστατεί και να είναι μια μάνα για όλους τους πρόσφυγες, μοιάζει σαν ξιπασμένη που θέλει να τους στείλει πάλι πίσω στην Τουρκία ή στη Λιβύη, δηλαδή να τους καταδικάσουμε σε θάνατο. Η νέα κυβέρνηση το έχει ξεκαθαρίσει, θα κάνει κλειστά στρατόπεδα για να αρχίσει να τους στέλνει πίσω. Αυτό είναι το σχέδιο. 

Μόνο το κίνημα αλληλεγγύης, εσείς, οι οργανώσεις, οι οποίες πραγματικά έσκυψαν απάνω τους – και δεν μιλάω για τις πλούσιες ΜΚΟ – μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση. Οι πρόσφυγες που έρχονται είναι γιατροί, επιστήμονες, σπουδαγμένοι, και τους έχουν και σαπίζουν μέσα σε ένα κοντέινερ χωρίς τα στοιχειώδη. Άνθρωποι οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν και να προσφέρουν στην κοινωνία. Αντ' αυτού, τους έχουν σε ένα κλουβί, σε μια απομόνωση. Γιατί βλέπεις όταν είσαι πρόσφυγας παύεις να είσαι επιστήμονας, τεχνίτης, οικογενειάρχης. Χάνεις όλα τα άλλα χαρακτηριστικά σου. Κι αντιμετωπίζεσαι σαν πρόβλημα. 

Πρόβλημα είναι όταν ψηφίζεται ένα κόμμα που έχει αυτή την αντιμετώπιση. Γιατί οι Έλληνες έχουμε ζήσει σαν πρόσφυγες. 

Μεγάλος είναι κι ο μεταναστευτικός πληθυσμός, αλλά εξαφανίστηκε η μεταναστευτική πολιτική. Κανένας δεν ασχολήθηκε με τα προβλήματα των μεταναστών. Αυτών που μπορεί να είναι εδώ 20 - 30 χρόνια, μαζί με τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους. Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν είναι άγνωστα στον περισσότερο κόσμο. 

 Για παράδειγμα διάβαζα το Μάιο ότι οι Αλβανοί που έχουν καταθέσει αίτηση για υπηκοότητα, δεν κατάφεραν να την πάρουν γιατί έφυγαν τα χαρτιά τους από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση, πήγαν σε μια κεντρική υπηρεσία όπου δεν συμφωνούσαν τα στοιχεία με το μητρώο αρρένων κλπ. Κι αυτοί οι άνθρωποι έμειναν μετέωροι χωρίς άδεια παραμονής, χωρίς υπηκοότητα. Απλά παραδείγματα καθημερινής τρέλας. Γνωρίζω από τους Άραβες μουσουλμάνους συμπολίτες μας ότι πολλοί απαξιώνουν πλέον να πάρουν την υπηκοότητα. Ξέρουν ότι οι επιτροπές είναι χριστιανοκεντρικές. Κι αυτά είναι πράγματα που ο πολύς κόσμος δεν τα μαθαίνει. 

Μέσα από όλα αυτά γεννιέται ο φόβος στον μετανάστη: “Μην ανακατευτείς με τα κοινά, μην ανακατευτείς με την αλληλεγγύη στους άλλους, μην μπλέκεσαι με τα πολιτικά. Κοίτα τη δουλειά σου. Έχεις να πάρεις υπηκοότητα”. Πραγματικά εγώ πιστεύω στο κίνημα και στο ότι μπορεί να κινητοποιήσει τους “ενσωματωμένους” μετανάστες, να τους ακούσει, να αποτινάξουν το φόβο τους.  

Τέλος, θέλω να εκφράσω τη μεγάλη μου ευγνωμοσύνη στο αντιφασιστικό κίνημα για την έκβαση της δίκης της Χ.Α. Όταν είχαμε τα χτυπήματα το 2012, αλήθεια νιώθαμε πολύ μεγάλη μοναξιά. Τρέχαμε στα νοσοκομεία, δίπλα στους χτυπημένους και τους μαχαιρωμένους και κανείς δεν έγραφε για αυτά τα πράγματα. Κάποιοι λίγοι πρόσφεραν την αλληλεγγύη τους και λέγαμε θα το καταπιούμε κι αυτό. Κι όμως περάσανε μερικά χρόνια κι έγινε αυτή η δίκη, οι μάρτυρες και τα θύματα κατέθεσαν χωρίς να φοβηθούν το τέρας και βλέπουμε τώρα το τέρας να γυρνάει στη φωλιά του και να παίρνει το μέγεθος που του πρέπει.

Άννα Στάμου
Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδος