Διεθνή
BREXIT: Mανούβρες χωρίς διέξοδο

“Έξω ο Τζόνσον - Μέσα οι μετανάστες”, Πρωτοσέλιδο του Socialist Worker

Δυο μήνες έχουν μείνει μέχρι τις 31 Οκτώβρη, την τελική ημερομηνία για το Μπρέξιτ, και στην ατζέντα του βρετανικού πολιτικού συστήματος υπάρχει μόνο το αβέβαιο. Ο φόβος και η αβεβαιότητα οδηγεί σε πανικόβλητες κινήσεις από όλες τις μεριές. Από τη μεριά της κυβέρνησης του Μπόρις Τζόνσον πέφτει στο τραπέζι ακόμη και το πραξικοπηματικό κλείσιμο του κοινοβουλίου ώστε να μπλοκαριστεί πιθανή νομοθεσία που θα της δέσει τα χέρια. Το κοινοβούλιο κανονικά επιστρέφει από τις διακοπές στις 3 Σεπτέμβρη, αλλά υπάρχουν φωνές που ζητάνε να παραμείνει κλειστό για άλλες πέντε βδομάδες με τυπικές δικαιολογίες. Ο Τζόνσον έχει δεσμευτεί ότι στις 31 Οκτώβρη θα υπάρξει έξοδος, με ή χωρίς νέα συμφωνία. Όμως η μόνη πραγματική συμφωνία είναι αυτή την οποία υπέγραψε η Τερέζα Μέι, που απορρίφθηκε από το Κοινοβούλιο και θεωρείται τελειωμένη από τον σημερινό πρωθυπουργό. Το κλείσιμο του κοινοβουλίου θα απέτρεπε είτε πιθανή ανατροπή του Τζόνσον με ψήφο δυσπιστίας, είτε ψήφιση νόμου που θα “απαγορεύει” την έξοδο χωρίς συμφωνία.

Από τη μεριά του μπλοκ που θέλει πάση θυσία την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι μηχανορραφίες δεν είναι δημοκρατικότερες. Ξανακυκλοφόρησαν ανανεωμένες οι τρομοκρατικές εκτιμήσεις της κρατικής γραφειοκρατίας για το τι θα σημάνει έξοδος χωρίς συμφωνία. Θα μείνει ο κόσμος χωρίς φάρμακα, χωρίς φρούτα και λαχανικά, χωρίς βενζίνη, θα αδειάσουν τα ράφια στα σούπερ-μάρκετ, θα μπλοκάρουν τα λιμάνια, θα εκτιναχτούν οι τιμές, θα κλείσουν διυλιστήρια και εργοστάσια, θα γίνουν μαζικές απολύσεις, θα ξεσπάσουν ταραχές κλπ κλπ. Όλη αυτή η υστερία για να προσπαθήσουν μέχρι και την τελευταία στιγμή να σταματήσουν την εφαρμογή του άρθρου 50 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή να ανατρέψουν με το ζόρι το Όχι στην ΕΕ που ψήφισε το 52% στο δημοψήφισμα του 2016. Η πιο σκληρή πτέρυγα αυτού του μπλοκ, που θα έδινε και τη ζωή της για τη σωτηρία της ΕΕ, φτάνει να προτείνει την ανατροπή του Τζόνσον, όχι όμως για να προκηρυχθούν εκλογές αλλά για σχηματισμό κυβέρνησης “εθνικής σωτηρίας” η οποία δεν θα έχει κανένα άλλο περιεχόμενο παρά την ανατροπή της απόφασης του δημοψηφίσματος.

Αμετανόητοι

Αυτοί που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο είναι αμετανόητοι. Το προσπάθησαν στο ίδιο το δημοψήφισμα και ηττήθηκαν. Το ξαναπροσπάθησαν μέχρι πρόσφατα, στις ευρωεκλογές και το αποτέλεσμα ήταν να βγει από το μηδέν πρώτο κόμμα το “Μπρέξιτ” του Νάιτζελ Φαράτζ. Όσο καλλιεργούν απειλές, τόσο πεισμώνει ο κόσμος, δεν πείθεται. Και το αποτέλεσμα είναι ότι μετά από κάθε επεισόδιο αυτής της κρίσης, το πολιτικό σύστημα της Βρετανίας βγαίνει με ακόμη λιγότερες δυνατότητες να αντιμετωπίσει τις εξελίξεις. Η αποτυχία της Μέι να κερδίσει και το κόμμα και τη Βουλή στη συμφωνία που υπέγραψε με τις Βρυξέλλες έφερε τον Φαράτζ στο 30% και τους Συντηρητικούς 5ο κόμμα στις Ευρωεκλογές. Η κατάρρευση του παλιότερου δεξιού κόμματος της Ευρώπης έφερε τον Τζόνσον στο τιμόνι, στρέφοντας το κόμμα σε γραμμή ακόμη πιο ανοιχτά “Μπρέξιτ”.

Ας επαναλάβουμε σε συντομία την κατάσταση για να μην μπορεί κανείς να υποτιμήσει το μέγεθος της κρίσης. Η άρχουσα τάξη της Βρετανίας είναι αναφανδόν υπέρ της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τη Βρετανία την κυβερνά το ιστορικό κόμμα της άρχουσας τάξης, το οποίο όμως έχει πλέον δεσμευτεί για έξοδο από την ΕΕ. Αυτό το κόμμα που κυβερνά δεν πήρε ούτε 9% στις ευρωεκλογές του Ιούνη. Ο ηγέτης του κόμματος και πρωθυπουργός έχει το κοινοβούλιο απέναντί του στην βασική πολιτική του δέσμευση για έξοδο χωρίς συμφωνία αν υπάρξει ανάγκη. Το ίδιο αυτό κοινοβούλιο δεν μπορεί να συγκροτήσει καμία πλειοψηφία για αντιπρόταση προς καμία κατεύθυνση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει το πάνω χέρι και το εκμεταλλεύεται. Ξεκαθαρίζει στον Τζόνσον ότι ακόμη και σε έξοδο χωρίς συμφωνία, η Βρετανία θα πρέπει να πληρώσει 43 δισεκατομμύρια ευρώ ως “λογαριασμό διαζυγίου” και δεν κάνει πίσω στο επίμαχο για τη βρετανική δεξιά ζήτημα της Ιρλανδίας. Αποτέλεσμα είναι το νταηλίκι των Βρετανών “πατριωτών” αφού δεν μπορεί να κατευθυνθεί προς τις Βρυξέλλες, να εκφράζεται με απειλές προς τους μετανάστες, ευρωπαίους και μη, στους οποίους θα καταργήσουν όλα τα δικαιώματα από 1ης Νοέμβρη σύμφωνα με ορισμένους της κλίκας του Τζόνσον.

Μέσα στην πιο μεγάλη κρίση του βρετανικού πολιτικού συστήματος, τι κάνει η ρεφορμιστική αριστερά; Πλασάρεται σαν λύση σταθεροποίησης αντί να αξιοποιήσει την ευκαιρία την ώρα που ο αντίπαλος είναι στη χειρότερη στιγμή του. Το Εργατικό Κόμμα έχει πλέον μετατραπεί σε ανοιχτό υπερασπιστή της παραμονής στην ΕΕ. Όμως τόσο το βρετανικό κατεστημένο όσο και η ΕΕ δεν είναι έτοιμοι να του εμπιστευτούν τις τύχες τους. Ο Κόρμπιν έτσι προσπαθεί να παίξει το χαρτί του να γίνει πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο, μέσα από συνομιλίες με τους Φιλελεύθερους, οι οποίοι του κλείνουν την πόρτα, ενώ την ίδια στιγμή στις δημοσκοπήσεις οι Εργατικοί βλέπουν τα ποσοστά τους να συμπιέζονται, ιδιαίτερα στο κομμάτι των εργατών που ψήφισαν κατά της ΕΕ. Η ηγεσία των Εργατικών αντί να κοιτάζει προς τον κόσμο που έρχεται σε ρήξη με το σύστημα, ελπίζει ότι ο φόβος της ανεξέλεγκτης εξόδου θα πιέσει το “κέντρο” να κάνει τον Κόρμπιν πρωθυπουργό.

Η Βρετανία δείχνει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η αντικαπιταλιστική πολιτική δεν είναι ανάγκη του μακρινού μέλλοντος, αλλά απαραίτητη για το εδώ και τώρα. Μόνο η σύνδεση της ρήξης με την ΕΕ με τα εργατικά αιτήματα: αυξήσεις, προσλήψεις, ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων, ανοιχτά σύνορα, κρατικοποίηση των τραπεζών ανοίγει δρόμο για να μπουν οι απλοί άνθρωποι σφήνα στα αντιδημοκρατικά παιχνίδια των από πάνω.