Εργατικό κίνημα
Το συνέδριο του ΕΚΑ: Μάχη για να μπει μπροστά στους αγώνες

Στιγμιότυπο από τις ψηφοφορίες στο συνέδριο του ΕΚΑ, 9/2. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Σε μια κρίσιμη περίοδο για το εργατικό κίνημα πραγματοποιήθηκε το συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, το Σαββατοκύριακο 8 κι 9 Φλεβάρη, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Έχοντας ήδη πάρει απόφαση για απεργία στις 18 Φλεβάρη, ζητούμενο του συνεδρίου ήταν η χάραξη των επόμενων βημάτων απεργιακής κλιμάκωσης ώστε να τσακιστεί αφενός η μεγάλη επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, αλλά και να μπλοκαριστούν όλες οι επιθέσεις κυβέρνησης κι αφεντικών σε συλλογικές συμβάσεις, συνθήκες εργασίας, συνδικαλιστικά δικαιώματα. 

Το συνέδριο ξεκίνησε με τη νομιμοποίηση των αντιπροσώπων, διαδικασία κατά την οποία δεν έλαβαν την έγκριση του σώματος σωματεία στα οποία είχαν εκλεγεί αντιπρόσωποι ή συμμετείχαν εργοδοτικοί. 

Το υπόλοιπο του συνεδρίου χαρακτηρίστηκε από την κυριαρχία -για να μην πούμε την αποκλειστική παρουσία- της αριστεράς, των αντιπροσώπων που πρόσκεινται στη ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) και την Αγωνιστική Ταξική Ενότητα (αντικαπιταλιστική αριστερά). Στη συντριπτική πλειοψηφία, αντιπρόσωποι από αυτές τις παρατάξεις ανέβαιναν στο βήμα, φέρνοντας εικόνες από τις μάχες των σωματείων τους και βάζοντας τα παρακάτω βήματα. Μετά τη διαδικασία της νομιμοποίησης των αντιπροσώπων, οι παρατάξεις των ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΕΑΣ (ΣΥΡΙΖΑ), έπαιξαν το χαρτί της απαξίωσης, χωρίς να κάνουν ιδιαίτερες προσπάθειες να  συμμετέχουν στη συζήτηση του συνεδρίου, προτιμώντας μάλλον τα (προ)εκλογικά παιχνίδια εκτός της αίθουσας.

Από τη μεριά της ΑΤΕ μπήκε στη συζήτηση επανειλημμένα η ανάγκη απεργιακής κλιμάκωσης αμέσως μετά την απεργία της 18/2, με στόχο όχι απλά τη διαμαρτυρία αλλά την απόσυρση του νομοσχεδίου Βρούτση, θυμίζοντας αντίστοιχες προηγούμενες νικηφόρες μάχες αλλά και διεθνή παραδείγματα όπως τη Γαλλία και τη Χιλή. Επιπλέον, τονίστηκε στις παρεμβάσεις η ανάγκη ενίσχυσης του αντιρατσιστικού κι αντιφασιστικού αγώνα καλώντας να αποφασιστεί η στήριξη της διαδήλωσης στις 21 Μάρτη, της μάχης ενάντια στις σεξιστικές διακρίσεις, επιμένοντας στην πρόταση για απεργία στις 8 Μάρτη, καθώς και η αντίθεση στους πολεμικούς ανταγωνισμούς στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Ωστόσο, με ευθύνη κύρια της ΔΑΣ οι αποφάσεις που πάρθηκαν στη διαδικασία των ψηφισμάτων δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις δυνατότητες. Υπερψηφίστηκε μεν κι από το σώμα του συνεδρίου η ειλημμένη απόφαση για απεργία στις 18 Φλεβάρη, ωστόσο η πρόταση της ΑΤΕ για απεργιακή κλιμάκωση μειοψήφησε με την πλειοψηφία των συνέδρων που πρόσκεινται στη ΔΑΣ να υπερψηφίζουν τη γενικόλογη «αγωνιστική συνέχεια», που μπορεί να μεταφραστεί ακόμα και σε ένα κατώτερο των περιστάσεων απογευματινό συλλαλητήριο το απόγευμα της ψήφισης. Αντίστοιχα, από την ίδια πλειοψηφία, αντιπαραβάλλοντας γενικόλογες διατυπώσεις και «δικαιολογίες, καταψηφίστηκαν η πρόταση για απεργία στις 8 Μάρτη που έβαλε εκ μέρους της ΑΤΕ η Ειρήνη Φωτέλλη και η συμμετοχή στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στις 21 Μάρτη που κατέθεσε από την ίδια παράταξη ο Θανάσης Διαβολάκης. 

Στα θετικά η ομόφωνη υπερψήφιση ψηφισμάτων για συμπαράσταση στον αγώνα τον εργατών της Λάρκο κι ενάντια στο ηλεκτρονικό φακέλωμα των συνδικάτων. Ομόφωνη ήταν και η υπερψήφιση του ψηφίσματος για καταδίκη της Χρυσής Αυγής, ενάντια στην εισαγγελική πρόταση για απαλλαγή της, καθώς και η έγκριση της πρότασης για παρουσία αντιπροσωπείας του ΕΚΑ στη δίκη την αμέσως επόμενη ημέρα. Κατ’ αντιπαράθεση έγινε η ψηφοφορία για τα αντιπολεμικά ψηφίσματα που κατέθεσε η ΔΑΣ και η ΑΤΕ.

Οι εκλογές για την ανάδειξη νέου Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, θα πραγματοποιηθούν το ερχόμενο σαββατοκύριακο, 15 και 16 Φλεβάρη. Με το ψηφοδέλτιο της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας κατεβαίνουν και οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες του Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης η οποία είχε μεγάλη παρουσία στο χώρο του συνεδρίου με υλικό ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Παρουσία είχαν επίσης η ΚΕΕΡΦΑ και το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο.

Στέλιος Μιχαηλίδης

“Αυτοί που λένε ότι ο κόσμος δεν τραβάει έχουν άδικο”

Θέλω αρχικά να φέρω την εικόνα από το χώρο που εργάζομαι, την ΕΡΤ. Η διοίκηση κατέβασε ένα οργανόγραμμα με το οποίο συρρικνώνει την ΕΡΤ συγχωνεύοντας τους περιφερειακούς σταθμούς, ενοποιώντας τους τομείς της ενημέρωσης, τις ψυχαγωγικές εκπομπές, τις ειδήσεις κάτω από μία διοίκηση, για να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Οι επιθέσεις δεν σταματάνε εκεί. Συνεχίζεται η άρνηση για χρηματοδότηση σε τεχνικό υλικό και εξοπλισμό, αρνείται να προσλάβει μόνιμο προσωπικό και διαρρέει σενάρια εθελουσίας, όταν εμείς, το υπάρχον προσωπικό, είμαστε ήδη πολύ λίγοι. 

Για να τα καταφέρει όλα αυτά προσπαθεί χτυπήματα στο συνδικαλισμό. Κάνει διαβουλεύσεις με μια σύμπραξη τριών «πρόθυμων» σωματείων, αντί για την ομοσπονδία μας που περιλαμβάνει όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία του χώρου μας. Προφανώς αυτό γίνεται για να χτυπήσει την ΠΟΣΠΕΡΤ, την ομοσπονδία που έκανε έναν μεγάλο αγώνα ενάντια στο «μαύρο» το 2013-2015 και συνεχίζει να διεκδικεί και να αγωνίζεται. 

Ξέρετε όλοι ότι η κυβέρνηση δεν επιτίθεται μόνο σε εμάς τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, αλλά στο σύνολο των εργαζομένων με την επίθεση στο ασφαλιστικό που μπαίνει στη Βουλή τις επόμενες ημέρες. Η απόφαση για απεργία στις 18 Φλεβάρη είναι θετική, αλλά δεν πρέπει να μείνει εκεί. Μια 24ωρη απεργία από μόνη της δεν κάνει τη διαφορά. Θα πρέπει από αυτό το συνέδριο να παρθεί απόφαση για συνέχεια της απεργίας. 18/2 24ωρη απεργία, νέα 48ωρη 19 και 20/2, και κλιμάκωση με στόχο να μην περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. 

Αν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο Κατρούγκαλου άνοιξε το δρόμο για τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, η ΝΔ με το νομοσχέδιο Βρούτση ουσιαστικά ανοίγει την προοπτική της ιδιωτικοποίησής της. Αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αρνιόταν τις προσλήψεις, η ΝΔ όχι μόνο κάνει το ίδιο, αλλά προχωράει σε απολύσεις και δίνει όλο και μεγαλύτερους τομείς σε εργολάβους με άθλιες συνθήκες εργασίας.

Το ερώτημα είναι αν εμείς μπορούμε να τους σταματήσουμε. Πολλοί λένε ότι ο κόσμος δεν τραβάει. Κι όμως είδαμε την τελευταία χρονιά, μεγάλα κομμάτια εργαζομένων, με τα σωματεία τους, να κατεβαίνουν στους δρόμους. Και μάλιστα κομμάτια που είχαμε πολλά χρόνια να δούμε, όπως τον ΟΤΕ, τις τράπεζες κλπ. Αυτοί που λένε ότι δεν τραβάει ο κόσμος έχουν άδικο. Οι συνάδελφοι και θέλουν και μπορούν. Γι’ αυτό και τη δική μας απάντηση στις επιθέσεις δεν μπορούμε να την παραπέμψουμε στο μέλλον, ούτε καν στο Δ.Σ του ΕΚΑ όταν συγκροτηθεί και συνεδριάσει. Θα είναι αργά. Οι αποφάσεις για απεργιακή κλιμάκωση να παρθούν από εδώ. 

Σταθμοί

Και μέσα σε αυτές τις αποφάσεις χρειάζεται να εντάξουμε κι άλλους δύο σταθμούς. Καταρχάς, τη Διεθνή Μέρα Δράσης ενάντια στο Ρατσισμό και τους Φασίστες, στις 21 Μάρτη. Την ίδια ώρα που μας έρχονται οι εικόνες από τη Μόρια, σχεδιάζουν να στήσουν νέους φράχτες στη θάλασσα αυτή τη φορά. Και οι πρόσφυγες αντί να παίρνουν άσυλο, να τρώνε ξύλο από τις δυνάμεις καταστολής. Την ίδια στιγμή όλους μας εξόργισε η πρόταση της εισαγγελέως για απαλλαγή των νεοναζί στη δίκη της Χ.Α. Η δίκη θα ολοκληρώνεται τότε και θα πρέπει να στείλουμε δυνατό μήνυμα, ότι η επιλογή είναι μία. Στη φυλακή οι νεοναζί. Γι’ αυτό στις 21 Μάρτη θα πρέπει όλες και όλοι να δώσουμε το παρών στη διαδήλωση στις 3μμ στην Ομόνοια. Το ΕΚΑ έχει στηρίξει προηγούμενες χρονιές αντίστοιχες διαδηλώσεις. Θα πρέπει το ίδιο να κάνει και τώρα και να καλύψει κι απεργιακά όσους δουλεύουμε το Σάββατο 21/3. Όπως επίσης να προκηρύξει από τώρα απεργία για την ημέρα που θα βγαίνει η απόφαση. 

Απαραίτητη είναι η στήριξη του Εργατικού Κέντρου Αθήνας στη φετινή απεργιακή Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών, στις 8 Μάρτη. Οι γυναίκες εργαζόμενες εξακολουθούμε να πληρωνόμαστε λιγότερο, να προηγούμαστε στην ανεργία, να επωμιζόμαστε τα βάρη της έλλειψης κοινωνικών υπηρεσιών και των περικοπών σε Υγεία, Παιδεία και Πρόνοια. Το ότι φέτος είναι Κυριακή δεν αφαιρεί τον απεργιακό χαρακτήρα από τη συγκεκριμένη μέρα. Το ΕΚΑ πρέπει να αποφασίσει απεργία στις 8 Μάρτη για να καλύψει όλες και όλους που εργάζονται στο εμπόριο, τον επισιτισμό, τον τουρισμό και όσους κλάδους εργάζονται εκείνη την ημέρα. 

Από την παρέμβαση της Ειρήνης Φωτέλη,
αντιπροσώπου με την Αγωνιστική Ταξική Ενότητα, στο συνέδριο του ΕΚΑ