Καταπίεση και απελευθέρωση
Η Πάλη των Γυναικών: Άστοχες επιθέσεις του Ριζοσπάστη

Επίθεση στην απεργία της 8 Μάρτη εξαπέλυσε ο Ριζοσπάστης του Σαββακύριακου 8 και 9 Φλεβάρη. Το άρθρο, υπό τον τίτλο “«Φεμινιστική απεργία»: Με ατζέντα κομμένη και ραμμένη στις αντιλαϊκές κατευθύνσεις ΕΕ, κυβερνήσεων, επιχειρηματικών κολοσσών”, απέδιδε την πρωτοβουλία της απεργίας σε “αστικές” και “οπορτουνιστικές” δυνάμεις -στις δεύτερες κατέτασσε την «Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη»- και μιλούσε για μια αντιδραστική προσπάθεια ενάντια στα συμφέροντα των εργαζόμενων γυναικών και της εργατικής τάξης συνολικά. Τις ίδιες μέρες, στο συνέδριο ΕΚΑ, οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ καταψήφιζαν την πρόταση των αγωνιστριών και αγωνιστών της Κίνησης για απεργιακή κινητοποίηση στις 8 Μάρτη.

Μια βδομάδα μετά, ο Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου 15 και 16 Φλεβάρη πρόβαλε σύσκεψη της ΟΓΕ με Ομοσπονδίες και Σωματεία στις 19 Φλεβάρη για την “οργάνωση αγωνιστικών πρωτοβουλιών και δράσεων με αφορμή την 8η Μάρτη”. Είναι προφανές ότι όσες επιθέσεις κι αν κάνει κανείς σε μια κινητοποίηση, το κρίσιμο πάντα ζήτημα είναι τι οργανώνει ο ίδιος. Με αυτή την έννοια είναι καλοδεχούμενο ότι και οι δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ μπαίνουν στη μάχη της 8ης Μάρτη.

Η περσινή 8 Μάρτη, για πρώτη φορά απεργιακή στην Ελλάδα, ήταν μια τεράστια επιτυχία. Κατάφερε να συνδέσει την πάλη για την γυναικεία απελευθέρωση με τους αγώνες της εργατικής τάξης και να εντάξει τις γυναικείες διεκδικήσεις στο πρόγραμμα των συνδικάτων. Έδωσε αυτοπεποίθηση στις γυναίκες σε όλους τους εργατικούς χώρους και δυνάμωσε συνολικά τις μάχες του εργατικού κινήματος απέναντι στις επιθέσεις των αφεντικών. Είναι λοιπόν το λιγότερο προκλητικό να προσπαθεί ο/η συντάκτης/τρια του άρθρου (η υπογραφή Ι.Γ. δεν ξεκαθαρίζει) στο Ριζοσπάστη να αποδείξει ότι η πρωτοβουλία της απεργίας δεν ήταν αρκετά... ταξική.

Κοινή πάλη

Το ίδιο ισχύει για την απόπειρά του/της να χρεώσει στην «Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη» απόψεις που δεν είναι δικές της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αγωνίστριες της ΟΓΕ και των οργανώσεων του ΠΑΜΕ στους χώρους δουλειάς έχουν πολύ καλύτερη ενημέρωση για το αν η «Κίνηση» προτάσσει «την ενότητα των γυναικών με αποκλειστικό κριτήριο το φύλο, επαναφέροντας τη διαπάλη ανάμεσα στα φύλα και καλλιεργώντας τον ανταγωνισμό τους» ή αν προτάσσει την ενότητα και κοινή πάλη των εργατριών και των εργατών απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Στην πραγματικότητα, η «Κίνηση» συγκροτήθηκε ακριβώς πάνω στην άποψη ότι η γυναικεία καταπίεση είναι ένα ταξικό ζήτημα. Γι' αυτό και πρωτοστάτησε πέρσι για να μετατραπεί η 8 Μάρτη σε απεργία των συνδικάτων και να μην μείνει σε επετειακές διαδηλώσεις ξεκομμένες από το εργατικό κίνημα. Το κεντρικό της σύνθημα ήταν και είναι πως «Τα δικαιώματα των γυναικών είναι υπόθεση όλων των εργατών».

Φέτος κλείνουν 110 χρόνια από την καθιέρωση της 8ης Μάρτη ως Παγκόσμιας Ημέρας Γυναικών το 1910 και τα διδάγματα της Κλάρα Τσέτκιν και των άλλων επαναστατριών της εποχής σε αυτό το επίπεδο είναι πολύτιμα. Πρωτοστατούμε για να αναδείξουμε τις ταξικές ρίζες της γυναικείας καταπίεσης και να κερδίσουμε όλες και όλους στην επαναστατική ανατροπή του συστήματος. Παλεύουμε ώστε η 8 Μάρτη και φέτος να είναι άλλο ένα βήμα σε αυτή την κατεύθυνση.