Συντονισμένη εργατική αντίσταση

Όσο κι αν προσπάθησαν τα στημένα δελτία ειδήσεων να προβάλουν την ομιλία του Παπανδρέου στη ΔΕΘ και τη Διαμαντοπούλου στο άνοιγμα της σχολικής χρονιάς, αυτό που κυριαρχεί στις εξελίξεις είναι το πόσο γρήγορα ξανανοίγουν τα μέτωπα της εργατικής αντίστασης.

Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες της Αθήνας έκαναν την αρχή την περασμένη Τετάρτη μαζί με τους εργαζόμενους του ΟΣΕ σε μια συντονισμένη κινητοποίηση που παρέλυσε την πρωτεύουσα για πέντε ώρες. Το πανελλαδικό συλλαλητήριο το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη πήρε αυτό το μήνυμα και το έκανε βούκινο. Και η απεργία στα τρένα που πραγματοποίησαν την Τρίτη οι σιδηροδρομικοί, αψηφώντας τα δικαστήρια που προσπάθησαν να τους βγάλουν παράνομους, επιβεβαίωσε αυτή τη δυναμική.

Αν κάποιοι στην κυβέρνηση είχαν αρχίσει να πιστεύουν τη δική τους ρητορική ότι τάχα το απεργιακό κύμα του πρώτου εξάμηνου ξεφούσκωσε, οι εξελίξεις τους διαψεύδουν. Κανένα από τα μέτρα της τρόικας και της κυβέρνησης δεν πρόκειται να προχωρήσει χωρίς αντίσταση, ακριβώς τη στιγμή που η επιδείνωση της κρίσης απαιτεί νέα σκληρότερα μέτρα.

Η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης με μέτρα καταστολής είναι έξω από τις δυνατότητες της κυβέρνησης. Η απεργία των φορτηγατζήδων που ξεκίνησε ξανά παρά την επιστράτευσή τους, δείχνει ανάγλυφα την αδυναμία της κυβέρνησης. Το μήνυμα είναι σαφές για όλους τους κλάδους: Μπορούμε και πρέπει να ξεδιπλώσουμε τους αγώνες ενάντια στην υλοποίηση του Μνημόνιου, «παλιού» και «επικαιροποιημένου».

Αριστερά

Ίσως επειδή βρίσκεται σε αυτό το αδιέξοδο, η κυβερνητική προπαγάνδα των ΜΜΕ συγκεντρώνει τα πυρά της πάνω στην Αριστερά. Τη μια στιγμή εμφανίζουν την Αριστερά σαν «ανεγκέφαλη» που λέει διαρκώς όχι σε όλα και υιοθετεί «λαϊκίστικα» όλες τις εργατικές διεκδικήσεις, και αμέσως μετά χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη χαμένη ενότητα της Αριστεράς και την πολυδιάσπασή της. Λες και αν ήταν ενωμένη η Αριστερά θα έτρεχαν να την συγχαρούν όλοι αυτοί οι δηλητηριώδεις σχολιαστές που προσκυνούν τις αγορές και συκοφαντούν τους απεργούς.

Παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, χιλιάδες εργαζόμενοι στρέφονται προς τα αριστερά. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει ελπίδα. Μόλις πριν ένα χρόνο ξεφορτωθήκαμε τους απατεώνες της ποικιλόμορφης δεξιάς και το ΠΑΣΟΚ βάλθηκε να τους ξεπεράσει σε αντεργατικές επιθέσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Γι´ αυτό έχουν ξεχωριστή σημασία οι απαντήσεις της Αριστεράς.

Άμεσα, αυτό που προέχει είναι η στήριξη στο νέο κύμα απεργιακής αντίστασης. Η συμπαράσταση στους απεργούς του ΟΣΕ που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα και που η κατάληξη της δικής τους μάχης θα επηρεάσει όλο το μέτωπο κατά των ιδιωτικοποιήσεων στις ΔΕΚΟ και στις Τράπεζες. Η 29 Σεπτέμβρη μπορεί να γίνει μια μέρα πανεργατικής δράσης. Και η Πανελλαδική Εργατική Συνάντηση της 24 Οκτώβρη μπορεί να δυναμώσει το δίκτυο της οργάνωσης των χώρων από τα κάτω.

Παράλληλα με τις απεργίες μπορεί να δυναμώσει και η εκλογική μάχη της Αριστεράς. Έτσι ώστε στις 7 Νοέμβρη να δώσουμε μαζική απάντηση στους κάθε λογής υπηρέτες του Μνημόνιου και να αναδείξουμε στο προσκήνιο τον αντικαπιταλιστικό δρόμο για την ανατροπή του. Η Εργατική Αλληλεγγύη και όλες οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν δώσει πλούσια δείγματα γραφής ότι μπορούν να προωθήσουν αυτή την προοπτική. Αξίζει να στρατευτούμε όλοι σε αυτή την προσπάθεια.