ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ»: Ιδέες για την ανατροπή του Μνημονίου

Η Μαρία Στύλλου στο άρθρο «Ποιος μπορεί να ανατρέψει το Μνημόνιο;» γράφει ότι «η 5 Μάη έδειξε τι σημαίνει σύγκρουση με το Μνημόνιο. Μια σύγκρουση που έβγαλε την εργατική τάξη πιο πολιτικοποιημένη και με μεγαλύτερες εμπειρίες και την κυβέρνηση κουτσουρεμένη». Έπειτα, εξηγεί ότι η μετακίνηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ προς τα δεξιά δεν είναι μια τυχαία πολιτική επιλογή, αλλά μια ιστορική εξέλιξη «γεμάτη συμβιβασμούς και μέτρα που ήταν παραχωρήσεις στις προσταγές του διεθνούς κεφαλαίου, της Ε.Ε. και των τραπεζιτών». Θυμίζει τον Γκράμσι στις αρχές της δεκαετίας του ´20 που τόνιζε την ανάγκη να ξαναμπεί «το ζήτημα της προοπτικής και να κερδηθούν σε αυτό τα πιο μαχητικά κομμάτια του κινήματος. Η προβολή των αντικαπιταλιστικών αιτημάτων και η στήριξη όλων των αγώνων της εργατικής τάξης με την συνεργασία και κομματιών που σπάνε από την σοσιαλδημοκρατία είναι σήμερα ο μοναδικός τρόπος για να απαντήσουμε στις επιθέσεις του μνημονίου και να χτίσουμε την οργανωμένη δύναμη εκείνου του κομματιού της αριστεράς που υπηρετεί με συνέπεια την στρατηγική ανατροπής του συστήματος».

Ο Σεραφείμ Ρίζος στο άρθρο του «Κάτω τα χέρια από τα σχολεία μας» γράφει για το «νέο σχολείο»: «Πίσω από τα ωραία λόγια κρύβεται μια τεράστια επίθεση στη νεολαία. (...)Ο μαθητής «που θα μαθαίνει πώς να μαθαίνει», είναι το μοντέλο μαθητή που ανταποκρίνεται σε αυτό της σύγχρονης αγοράς εργασίας. Είναι το μοντέλο του εργαζόμενου που δεν περιμένει ότι θα κάνει μια σταθερή εργασία στη ζωή του και δεν θα έχει μόνιμα επαγγελματικά δικαιώματα αλλά θα ξέρει πώς να επανειδικεύεται, χωρίς επιπλέον κόστος για κράτος - εργοδοσία». Ο Σεραφείμ όμως δεν μένει απλά στην ανάλυση των σχεδίων της Διαμαντοπούλου, αλλά προχωράει αντικρούοντας τις συντηρητικές απόψεις που λένε πως οι δάσκαλοι δεν μπορούν να περάσουν σε έναν κλαδικό αγώνα διαρκείας όπως το 2006. «Ένας διαρκής και αποφασισμένος αγώνας σήμερα δεν θα βαδίσει στην απομόνωση, αλλά στην αντίθετη κατεύθυνση, της πιθανής γενίκευσής του».

Στον ίδιο τόνο ο πρώην πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ Λάζαρος Απέκης στο άρθρο «Το πανεπιστήμιο του Μνημόνιου» εξηγεί τις τρομακτικές αλλαγές που παρουσίασε η Διαμαντοπούλου στην τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων. Ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός εξηγεί τις επιπτώσεις που θα έχουν οι αλλαγές τόσο στη διοίκηση του πανεπιστημίου, όσο και στο διδακτικό προσωπικό και τους φοιτητές που θα κληθούν να πληρώσουν το κόστος της μετατροπής της ανώτατης εκπαίδευσης σε εμπορικό προϊόν. «Αν επιβάλουν τα σχέδιά τους το Πανεπιστήμιο δεν θα είναι πλέον ούτε δωρεάν, ούτε δημόσιο, ούτε πανεπιστήμιο», καταλήγει ο Λ. Απέκης.

Η μάχη ενάντια στο Μνημόνιο όμως κυριαρχεί και στις επερχόμενες εκλογές. Ο Λέανδρος Μπόλαρης χρησιμοποιώντας την εγχώρια και διεθνή εμπειρία από παρόμοια «προγράμματα εξυγίανσης» εξηγεί γιατί το σχέδιο Καλλικράτης σημαίνει κλεισίματα παιδικών σταθμών και γηροκομείων, κατάργηση κάθε είδους δημοτικής πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεις στις δημοτικές υπηρεσίες, μετατάξεις, περικοπές και απολύσεις προσωπικού.

Απεργίες

Απέναντι στις κυβερνητικές επιθέσεις η απάντηση της αριστεράς δεν μπορεί να είναι μεσοβέζικη. «Δεν αρκούν ούτε οι αφηρημένες καταδίκες ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, ούτε οι αφηρημένες αντιμνημονιακές αναφορές, ούτε τα μέτρα-ασπιρίνες σαν και αυτά που βάζουν στο κέντρο τους οι παρατάξεις που υποστηρίζει ο Συνασπισμός. Η μάχη για να μην περάσει η μαζική σφαγή θέσεων εργασίας, για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων, των παιδικών σταθμών και όλων των δημοτικών υπηρεσιών που θα βρεθούν μπροστά στο πριόνι των περικοπών απαιτεί απεργίες με διάρκεια και οργάνωση από τα κάτω».

Ο Κώστας Σαρρής στο άρθρο του «Η ανάκαμψη πέτυχε λακκούβα» παρουσιάζει τα πραγματικά στοιχεία μιας οικονομίας που τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές μέτωπο βρίσκεται σε βαθιά μακρόσυρτη ύφεση. Σε αντίθεση με τα ψέματα του ΓΑΠ και του Παπακωνσταντίνου το δημόσιο χρέος συνεχίζει να τραβά την ανηφόρα. Όμως, και το διεθνές τοπίο είναι αποκαρδιωτικό. Τρία χρόνια από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης οι μαύρες τρύπες που απειλούν να ρουφήξουν τράπεζες, πολυεθνικές ακόμα και ολόκληρα κράτη, δείχνουν πως η κάμψη παγκοσμίως δεν έχει ξεπεραστεί. «Αυτό έχει σημασία όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά», συμπεραίνει.

Ο Πάνος Γκαργκάνας στο κείμενο «Ποιος φοβάται τη διαγραφή του χρέους;» συνοψίζει τη συζήτηση μέχρι τώρα. Είναι φανερό πως απέναντι στο μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ η μόνη ελπίδα είναι η Αριστερά. Όμως τόσο από την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ όσο και από την μεριά του ΚΚΕ οι απαντήσεις δεν είναι ξεκάθαρες. Ο Π. Γκαργκάνας έχοντας σαν αναφορά την σειρά εκδηλώσεων και την καμπάνια για την διαγραφή του χρέους που οργάνωσε η Πρωτοβουλία Οικονομολόγων και το ΣΕΚ δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις στο γιατί η μόνη απάντηση στο ψεύτικο δίλημμα του Ραγκούση («όχι στο Μνημόνιο, σημαίνει όχι στα 110 δις του πακέτου στήριξης») είναι «στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους αφού με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζονται όχι μόνο 110 δις αλλά 300 δις».

Ο Μπάμπης Κουρουνδής στο άρθρο του «Νεοφιλελευθερισμός και καταστολή» εξετάζει πώς το ΠΑΣΟΚ έφτασε σε λιγότερο από ένα χρόνο διακυβέρνησης να ξεχάσει τις υποσχέσεις του για κατάργηση του κουκουλονόμου, για απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών και για μείωση της καταστολής. Ο Κουρουνδής εξηγεί πως «η εκτεταμένη χρήση των μηχανισμών καταστολής δεν είναι ένδειξη δύναμης αλλά αδυναμίας» και προσθέτει ότι «η απάντηση στην καταστολή είναι στενά συνδεδεμένη με τις μάχες του κινήματος και το συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα απάντησης στην κρίση».

Απέναντι σε όσους προσπαθούν να παρουσιάσουν την Κίνα σαν την ατμομηχανή της ανάκαμψης ο Νίκος Λούντος δίνει μια εμπεριστατωμένη απάντηση για την δύναμη του εργατικού κινήματος στην μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη. Οι νικηφόρες απεργιακές μάχες των τελευταίων ετών έχουν δυναμώσει πολιτικά και οργανωτικά την εργατική τάξη της Κίνας. Με την άρχουσα τάξη να θέλει να συνεχίσει να κατέχει τον έλεγχο στο μερίδιο της αγοράς, ελπίζοντας σε ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, δεν είναι τυχαίο που το μεγάλο πρόβλημα των από πάνω στην Κίνα είναι η «απροθυμία» των Κινέζων εργατών «να τρώνε πίκρα αδιαμαρτύρητα», βλέποντας την πρωτοφανή ανάπτυξη της κινέζικης οικονομίας να μην τους ακουμπάει.

Τέλος ο Σωτήρης Κοντογιάννης στοιχειοθετεί με ακρίβεια όλο το χρονικό της πρωτοφανούς καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικό και τις τεράστιες ευθύνες τόσο της κυβέρνησης των ΗΠΑ όσο και της BP.

Όπως πάντα το ΣΑΚ κλείνει με μια σειρά βιβλιοπαρουσιάσεων, αλλά και με την καθιερωμένη πλέον επισκόπηση κάποιων από τα σημαντικότερα άρθρα στα αριστερά περιοδικά.